"Yıllar önceydi, benden 12 yaÅŸ küçük bir kadına aşıktım, o da beni seviyordu. Ama baÅŸaramadık büyük bir kederle ayrılmak zorunda kaldık, acı içinde ama hiç ses çıkarmadan birbirimize ebediyen veda ettik. ÇektiÄŸim acıyı kelimelerle anlatmama imkan yok; ölümden beterdi. O sıralarda 30 km uzakta bulunan komÅŸu kentteki üniversitede yardımcı profesör olarak çalışıyordum. Her sabah 7´de arabama biniyor, güney otobanından iÅŸe gidiyor ve aynı yoldan geri geliyordum. Bunu üç yıl boyunca her gün yaptım, aynı ÅŸekilde, hiç aksatmadan ve hiç deÄŸiÅŸtirmeden. O acı dolu ayrılığın ardından iki hafta geçmiÅŸti, bir baÅŸka profesöre yardımcı oluyordum. O sabah iÅŸe gitmeye hazırlanıyordum; sıkıntılı ve gergindim; kalbim öylesine kırıktı ki. Kahvemi içtim ve fincanı masaya bıraktım, dikkatim meslekdaşımın yazdıklarına yönelikti. Birden çok net bir ses duydum; bir kırılma sesiydi, masadaki fincan kırılmıştı, öylesine ve durduÄŸu yerde. Neden öyle düÅŸündüÄŸümü bilmiyorum ama duygularım bunun bir sinyal, özel bir iÅŸaret olduÄŸunu söylüyordu ve bundan emindim. Dışarı fırladım, arabama bindim ve otobana girdim, ne zaman fark ettiÄŸimi hatırlamıyorum ters yöndeydim yani kuzey otobanındaydım, hipnotik bir etki altında 30 km. yol almıştım. Bu yoldan ilk kez gidiyordum; kendime geldiÄŸimde 10 metre ötedeki kavÅŸağı ve "dur" iÅŸaretini gördüm, son anda zorlukla durabildim eÄŸer durmasaydım tam önümde duran ayrıldığım sevgilimin arabasına çarpacaktım. Ä°nanılmazdı ama tam o anda, oradadaydı ve onu dinledim; "Senin üniversitede olduÄŸunu biliyordum, buluÅŸmamızın artık imkansız olduÄŸunu da ama bunu kabullenmek çok zordu. Evdeydim ve çok canım sıkılıyordu; mutfaÄŸa oturdum ve kendime kahve yaptım; seni düÅŸünüyordum. Birden bir ses duydum ve masadaki kahve fincanının kendi kendine kırıldığını gördüm. Ä°çimden bir ses "ÅŸimdi" diyordu; fırladım, arabama bindim ve kendimi burada buldum, nasıl geldiÄŸimi hatırlamıyorum ve sen buradasın. Sonu ve olacaklar ne olursa olsun, artık beraberiz…" Prof. Dr. Lenny Dean

Popularity: 9% [?]