Alacakaranlık Kuşağı´na girerken;

Bir öğretim üyesi, ü­ni­ver­si­te­de man­tık­sal e­leş­ti­ri ve bi­li­min fel­se­fe­si­ne da­ya­lı ders­ler ve­ri­yo­rdu. Öğ­ren­ci­le­rin ço­ğu a­kıl­lı ve par­lak öğ­ren­ci­ler ol­malarına rağ­men bi­lim­sel me­to­tları kul­lan­mak­tan a­ciz ol­duk­la­rı ve öğrendiklerinin önüne geleneksel inançlarını koydukları i­çin doğaüstü olay­la­ra ve kavramlara i­nanıyorlardı. O zaman da, bilimsel kurumların düzeyi ne olursa olsun, öğrencilerini çağdaşlaştıramadığı görülüyor.

Wil­li­am Grey, “Fel­se­fe ve Doğaüstü” ad­lı mükemmel ma­ka­le­sin­de (Skep­ti­cal En­qu­i­rer 1994), bu ko­nu­yu ir­de­le­di. Buna bi­lim­sel nes­nel­lik ve tek­rar­la­ma ko­nu­sun­da­ki tar­tış­ma­ların ek­lenmesi böylesine bi­lim­sel bir a­raş­tır­ma­yı ge­liş­tir­ecektir. Öğ­ren­ci­le­r a­ra­sın­da, bi­lim­sel me­to­dun sa­de­ce ö­zel öl­çüm ve sü­reç­ler­le “test et­me” i­şi­ne ya­ra­dı­ğı­na da­ir bir i­nanç vardır. Hat­ta bir­çoğu psi­şik güç­le­rin var­lı­ğı­nı ile ilgili test­le­re ka­tıl­dık­la­rı­nı ve hat­ta bu güç­le­ri gör­dük­le­ri­ni söy­lü­yor­lar. De­ney­ler­den ba­zı­la­rı te­le­viz­yon prog­ram­la­rın­da ger­çek­leş­mişti. Ba­zı­la­rı i­se ki­şi­sel deneylerden söz ediyordu; “Rü­yam­da e­vi­miz­de yan­gın çı­ka­ca­ğı­nı gör­düm ve bir haf­ta son­ra mut­fa­ğı­mız­da yan­gın çık­tı” örneğinde olduğu gibi. Ama bu de­ney­ler­de ek­sik o­lan man­tık­sal kon­trol­ler ve tek­rar­la­na­bi­lir­liktir.

Ön yargılar yok edilemez ama izole edilebilir;

Bi­lim, hi­po­tez­le­ri sa­de­ce test et­mez, ay­rı­ca test et­me yol­la­rı­nı­ da or­ta­ya ko­yar. Öğ­ren­ci­ler de­ney­sel kon­tro­lün ö­ne­min­den ha­ber­siz ol­duk­la­rın­da, ko­nu dı­şı fi­zik­sel fak­tör­le­ri kon­trol et­mek e­ği­limn­de o­lur­lar, bu du­rum i­se de­ne­yi bas­kı al­tı­na so­kar; bu, tıp­kı rüz­ga­rın me­tal tel­li bir sar­ka­cı et­ki­le­me­si­ni ölç­meye benzer. Ek­sik o­lan, tes­ti ya­pan­lar ta­ra­fın­dan bi­lim­sel i­nancın, bek­len­tilerin ve te­o­ri­le­rin man­tık­sal uy­gun­lu­ğu­nu ölç­me­nin ö­ne­mi­nin kav­ran­ma­sı­dır. İ­nanç­la­rı­mız, bek­len­ti­le­ri­miz ve ka­rar­la­rı­mız, bir de­ne­yin yö­nü­nü ve so­nu­cu­nu e­li­miz­de ol­ma­dan ta­yin e­der. İn­san­la­ra her­han­gi bi­ri­ni gös­te­rin ve o­nun kut­sal bir ki­şi ol­du­ğu­nu söy­le­yin. O ki­şi ne söy­ler­se söy­le­sin te­red­düt­süz doğ­ru olarak ka­bul e­di­lir. İn­san­lar bir e­vin fa­re­li ol­du­ğu­na i­na­nı­yor­lar­sa, ge­ce­le­yin ev­den ge­len her tür­lü se­si fa­re­le­re bağ­lar­lar. U­FO’la­ra i­na­nan bir ki­şi ge­ce gök­yü­zün­de ha­re­ket e­den ve par­la­yan her­han­gi bir şey gör­dü­ğün­de o­nu dünyadışı canlıların u­zay ge­mi­si o­la­rak yo­rum­lar. Bi­li­mcilerin uğ­raş­tık­la­rı konu her ne olursa olsun, onların da o konu hak­kın­da i­nanç­la­rı ve bek­len­ti­le­ri var­dır. Bi­li­m a­dam­la­rı da in­san­dır; pro­fes­yo­nel e­go­la­rı var­dır. Pro­je­le­ri­ni a­raş­tı­rır­ken i­nanç­la­rı­nı ko­rur­lar ve böy­le yön­len­di­rir­ler. Bi­li­ma­dam­la­rı, ken­di hi­po­tez­le­ri­ni ken­di­le­ri çü­rü­tüp, hi­po­te­zin yan­lış­lı­ğı­nı i­ti­raf et­se­ler­ dahi, giz­li kal­mış bir inanç ve u­mut­la hi­po­te­zin de­ney­ler­den geç­ti­ği­ni ve doğ­ru ol­du­ğu­nu dü­şü­nür­ler. Bi­li­m a­dam­la­rı, ya bir hi­po­te­zin ke­sin bir ba­şa­rı­ya u­la­şa­ca­ğı­na ya­ da ke­sin bir ba­şa­rı­sız­lı­ğa uğ­ra­ya­ca­ğı­na da­ir güç­lü bir bek­len­ti i­çin­de­dir­ler. Bir çok öğ­ren­ci, bi­li­ma­dam­la­rı­nın pe­şin hü­küm­lü­lü­ğün­den ha­ber­dardır, ba­zı­la­rı da, Ye­ni A­kım ha­re­ke­ti­nin e­pis­to­mo­lo­jik göreceliğinden et­ki­len­miştir. Bu dü­şün­ce, bi­li­min ki­şi­sel de­ney ve mit­ler­den da­ha fazla ob­jek­tif o­la­ma­ya­ca­ğı­nı sa­vu­nur. Bazıları (top­lumun ö­nem­li ke­si­mi­ni o­luş­tur­duk­la­rı şüp­he­lidir) bi­li­ma­dam­la­rı a­ra­sın­da var o­lan inanç ve bek­len­ti­le­rin tüm bi­lim­sel a­raş­tır­ma­la­rı et­ki­le­me­ye­ce­ği­ni an­la­ya­mı­yor­lar. Bi­li­ma­dam­la­rı ken­di i­nanç­la­rı­nın bi­lim­sel araş­tır­ma­la­rı­nın so­nuç­la­rı­nı et­ki­le­me­me­si ge­rek­ti­ği­ni öğ­re­ne­rek e­ği­ti­lir­ler. Fakat bu eğitim, her zaman kalıcı olamaz. Ön­ yar­gı bi­lim­den ta­ma­miy­le kal­dı­rı­la­maz a­ma izo­le e­di­le­bi­lir.

Raslantının gerçekle buluştuğu yer;

Bi­lim­de nes­nel­lik­ten bah­set­ti­ği­miz­de, bi­lim a­dam­la­rı­nın pe­şin hü­küm­lü­lük­ten kur­tu­la­ca­ğın­dan de­ğil, bu ön yar­gı­yı en­gel­le­ye­cek oluşum ve stan­dart­la­rın var­lı­ğın­dan söz ederiz. İ­de­al o­lan bi­li­mcilerin ki­şi­sel i­nanç­la­rının bi­lim­sel a­raş­tır­ma­la­rın so­nu­cun­da hiç­bir rol oy­na­ma­ma­sıdır. Araş­tır­ma­cılar bir hi­po­tez hak­kın­da tam ters fi­kir­le­re sa­hip ol­sa­lar­ dahi, stan­dart­la­rı ve oluşumları iz­le­ye­rek nes­nel bir so­nu­ca u­la­şa­bil­me­li­dirler. "Ye­ni A­kım-Fi­kir­ler Hak­kın­da E­leş­ti­ri­sel Dü­şün­me” ad­lı ki­ta­bın ya­za­rı Wil­li­am D. Gray, ön­ yar­gı­la­rın kon­trol­le­rin­de­ki ek­sik­li­ğin ka­ba ör­nek­le­ri­ni, ken­di tanıklığına da­ya­na­rak gün­de­me ge­ti­ri­yor. Ruhsal bir id­di­a şöy­le di­yor; Te­le­pa­ti gü­cü o­lan bi­ri, ü­ze­rin­de ka­pa­lı bir ki­tap o­lan ma­sa­ya o­tur­tul­muş, ki­ta­bın i­çi­ni gör­me­si im­kan­sız­ken 5 da­ki­ka i­çe­ri­sin­de bil­me­di­ği ki­ta­bın i­çe­ri­ği­ni ve re­sim­le­ri­ni ka­ğı­da dök­me­ye baş­la­mış. Böy­le­ce te­le­pa­tik gücü ka­nıt­lan­mış. Bi­lim dı­şı ki­şi­ler­ için bu oluşum man­tık­lı ve ye­te­rin­ce nes­neldir a­ma işin as­lı­na ba­kar­sa­nız bu gö­rüş yan­lıştır. Bu de­ne­yin so­nu­cu hak­kın­da ve­ri­len ka­rar, ki­ta­bın re­sim­len­me şek­li­ne, ki­şi­nin güç­le­ri­ni na­sıl kul­lan­dı­ğı­na ve so­nu­cu de­ğer­len­di­ren diğer kri­ter­le­re bağ­lı­dır. Bu o­lay­da ka­ğı­da dö­kü­len re­sim, kır­mı­zı bir o­to­mo­bi­lin su bi­ri­kin­ti­sin­den ge­çer­ken, te­ker­lek­le­rin­den sıç­ra­yan su­yu gös­te­ri­yor (Ki­tap­ta­ki re­sim­le ay­nıydı). Te­le­pa­tik güç­le­ri ol­du­ğu­na i­na­nı­lan ki­şi­nin is­te­di­ği ka­dar ka­ra­la­ma yap­ma­sı­na i­zin ve­ri­li­yor. Ruhsal yetenekli ki­şi bu res­mi çi­zer­ken es­nek fi­gür­ler kul­lan­mış o­la­bi­lir; yu­var­lak­lar, ka­re­ler, düz çiz­gi­ler, kı­rık çiz­gi­ler, da­i­re­sel çiz­gi­ler veya zig zag­lar. Ke­li­me­ler i­se, siyah, be­yaz, kız­gın­lık, yük­sek­lik, kır­mı­zı ve mut­lu­luk gi­bi her an­la­ma ge­le­bi­le­cek kadar esnektir. Bu stra­te­jiye “Av Çif­te­si Yak­la­şı­mı” adı veriliyor yani he­def­ten e­min de­ğil­sen, her­şe­ye a­teş et.

Telepati mümkündür ama kanıtlanması bilimsel olmalıdır;

Uzmanlar bu de­ne­yin me­to­du­nu ka­bul et­mek­le kal­ma­yıp, de­ne­yin i­çe­ri­ği­ni de ger­çek­çi o­la­rak de­ğer­len­dir­di­ler. Yu­var­lak çiz­gi­ler a­ra­ba­nın dış yü­ze­yi o­la­rak, kır­mı­zı söz­cü­ğü­ de a­ra­ba­nın ren­gi o­la­rak yo­rum­lan­dı. Kı­rık çiz­gi­ler i­se a­ra­ba­dan sıç­ra­yan su o­la­rak ka­bul e­dil­di. Üs­tü­ne üst­lük sıç­ra­yan su­yu sim­ge­le­di­ği dü­şü­nü­len bu çiz­gi­ler a­ra­ba o­la­rak ka­bul e­di­len çiz­gi­le­re ya­kın bi­le de­ğil­ler­di. Tüm bun­lar ba­şa­rı­lı bi­rer a­tıştı, di­ğer yan­lış çi­zim­ler i­se, ba­şa­rı­sız ka­yıp­lar o­la­rak de­ğer­len­di­ril­di. Ba­zı e­le­man­la­rı doğ­ru ka­bul e­dip, bun­la­rın i­çin­de­ki di­ğer yan­lış­la­rı gör­mez­den ge­lir­se­niz bu­na “pe­şin hü­küm­lü ve­ri se­çi­mi” de­nir. Da­ha kö­tü o­la­nı i­se ön­ce­den ne­yin doğ­ru o­lup ol­ma­dı­ğı­nı be­lir­le­yen bir oluşumu o­luş­tur­mak­tır. Se­çil­miş ve­ri­ler da­ha bü­yük bir ön yar­gı o­luş­tu­rur. Ör­ne­ğin; yu­var­lak çiz­gi­ler a­ra­ba­nın dış yü­ze­yi o­la­rak ka­bul e­dil­miştir a­ma bu­nu çi­ze­nin bu ka­ra­la­ma­yı ya­par­ken ne­yi ha­yal et­ti­ği bel­li de­ğildir. Kıv­rım­lı bir çiz­gi bir de­ve­nin sır­tı­nı, su dal­ga­sı­nı, bir yı­la­nı ya­ni sa­yı­sız nes­ne­yi tem­sil e­de­bi­lir. Kır­mı­zı söz­cü­ğü i­se sor­gu­suz su­al­siz, hiç­bir des­tek­le­yi­ci ve­ri ol­ma­dan a­ra­ba­nın ren­gi o­la­rak yo­rum­lan­mıştır (e­ğer bu doğ­ru bir me­tod ol­say­dı, psi­şik ki­şi­ye kır­mı­zı­nın ne an­la­ma gel­di­ği so­ru­lur­du). Kı­rık çiz­gi­ler i­se ra­hat­lık­la gü­neş ı­şın­la­rı­nı, ha­va­i fi­şek­le­ri ya­ da bir çi­çe­ği tem­sil e­di­yor o­la­bi­lir. Bu­na ben­zer be­lir­siz ve­ri­ler bir çok a­raş­tır­ma­cı i­çin ö­nem­siz o­lur­du çün­kü, bi­lim­sel ni­te­li­ği o­lan a­raş­tır­ma­lar ke­sin ve­ri­ler ve şe­kil­ler ge­rek­ti­rirler. Bu tu­haf o­lay i­se, sa­de­ce yan­lış me­tod kul­la­nan­lar ta­ra­fın­dan be­lir­len­miş bir so­nuç­tur. Ruh­sal te­le­pa­ti­yi ölç­me­nin da­ha nes­nel yo­lu i­se Ze­ner Kart­la­rı kul­lan­mak­tır. Bu kart­la­rın ü­ze­rin­de ba­sit, ke­sin şe­kil­ler var­dır. Kır­mı­zı top, ye­şil üç­gen, dal­ga­lı çiz­gi ya­ da ma­vi ka­re gi­bi. Telepat ol­du­ğu sa­nı­lan ki­şi­ye i­se her kart i­çin bir tek fi­gür çiz­me­si söy­le­nir ve on i­la yirmi kart­la de­ney ya­pı­lır. Doğ­ru ka­bul e­di­le­cek çi­zim­ler i­se, da­ha ön­ce­den bir kri­ter­le be­lir­le­nir. Bu kri­ter ge­nel­de ki­şi­nin çiz­di­ği i­le kar­tın ü­ze­rin­de­ki fi­gü­rün u­yuş­ma­sı­dır. Bu test me­tod­la­rıy­la, Telepati güç­le­ri ol­du­ğu­nu söy­le­yen kim­se­ler, genelde ba­şa­rı­sız­lık gös­te­rir­miş­ler­dir. Ay­rı­ca ki­şi­sel ön­yar­gı­la­rın de­ney­sel so­nuç­la­rı et­ki­le­me­me­si i­çin, seçilen de­ney­sel me­tod so­nu­cu et­ki­le­ye­cek di­ğer tüm nedenleri or­ta­dan kal­dı­ra­cak de­re­ce­de et­kin ol­ma­lı­dır. Bu me­tod “de­ney­sel kon­trol” a­dıy­la bi­li­nir. Ama bir­çok kuram bu me­tod yü­zün­den ger­çek­leş­ememiştir. Genelde birçok bilimci, sı­nıf­la­rına nes­nel­li­ğin ve bi­lim­sel de­ney­ler­de­ki ka­tı­lı­ğın do­ğa­sı­nı yer­leş­tir­me­ye ça­lı­şı­rlar.

Piramit, bıçakları biliyor mu?

Her haf­ta so­nu dünyanın birçok kentinde, pa­zar­la­r ku­ru­lur. Buralarda sa­tı­cı­lar me­tal is­ke­let­li pi­ra­mit­ler sa­tı­yor­lar. Sa­tı­cı, pi­ra­mi­din ge­o­met­ri­si­nin koz­mik e­ner­ji i­le­ti­ci­si ol­du­ğu­nu, bı­çak­la­rı bi­le­mek i­çin­ kul­la­nı­la­bi­le­ce­ği­ni id­di­a e­tmektedir. Bu tıp­kı ger­çek pi­ra­mit­ler­de fi­ra­vunun ve eş­ya­la­rı­nın mu­ha­fa­za e­dil­me­si­ne ben­zi­yor. Stan­dart bir krom pi­ra­mit ge­nel­de yeterlidir a­ma mis­tik bir ha­va ka­zan­dır­mak ve da­ha pa­ha­lı­ya sat­mak i­çin gü­müş ve al­tın kap­la­ndığı da görülmektedir. İd­di­a­ya gö­re, en i­yi koz­mik e­ner­ji kay­na­ğı i­çe­ren mad­de al­tın­dır, sı­ra­sıy­la gü­müş ve krom ge­lir. Bir sü­re ön­ce bir­bi­ri­ni ta­nı­ma­yan i­ki öğ­ren­ci kul­la­nıl­mış kör bı­çak­la­rı bi­ley­le­di­ği id­di­a e­di­len pi­ra­mit­ler­den sa­tın al­mış­lar. Sa­tı­cı bı­çak­la­rı üç gün pi­ram­tin i­çin­de­ki su­da bı­rak­tık­la­rın­da bı­çak­la­rın pı­rıl pı­rıl o­la­ca­ğı­nı söy­le­miş. Psi­şik güç­le­re ve bü­yü­le­re i­na­nan öğ­ren­ci, an­la­tı­lan­la­rın ger­çek­li­ği­ne i­nan­mış. Şüp­he­ci o­lan di­ğe­ri i­se, 20 do­la­rı ha­va­ya sa­vur­du­ğu­nu dü­şün­müş. İki­si­ de bun­lar­dan bi­rer ta­ne al­mışlar ve i­ki­si­ de bı­çak­lar ü­ze­rin­de de­ne­miş­ler. İlk ön­ce es­ki bı­çak­la­rı pi­ra­mit­te üç gün bek­let­miş­ler. Psi­şik güç­le­re i­na­nan öğ­ren­ci pi­ra­mit­ten çı­kar­dı­ğı bı­ça­ğın ya­na­ğı­nı kes­me­si ü­ze­ri­ne bı­ça­ğın kes­kin­leş­ti­ği­ne ve pi­ra­mi­din gü­cü­ne i­nan­mış. Şüp­he­ci o­lan i­se yap­tı­ğı de­ne­me­ler­den son­ra bı­ça­ğın kes­kin­leş­me­di­ği­ne ka­rar ver­miş ve bo­şa pa­ra ver­di­ği­ni dü­şün­müş. Bu­ra­da i­ki ki­şi­nin ay­nı hi­po­te­zi, ay­nı me­tod­la de­ne­yip fark­lı so­nuç­la­ra u­laş­tı­ğı­nı gö­rü­yo­ruz. Bu­nun ne­de­ni, uy­gu­la­nan yöntemin ki­şi­sel i­nanç­la­rı yok et­me­me­si­dir. Psi­şik o­lay­la­ra i­na­nan ki­şi i­nan­cı­nın doğ­rul­tu­sun­da hi­po­te­zin doğ­ru­lu­ğu­na i­nan­mıştır. Şüp­he­ci o­la­nın ise, böy­le bir bek­len­ti­si yok­tur. Uy­gu­la­nan me­tod ya­nıl­gı­ya düş­müş­tür, çün­kü bi­ley­le­mek i­çin pi­ra­mi­din i­çin­de­ki su­yun de­re­ce­si ve bı­çak­lar­da de­ne­nen nes­ne­le­rin sert­li­ği ve­ya yu­mu­şak­lı­ğı de­ğiş­ken­dir. İ­şe bi­lim­sel a­çı­dan ba­kar­sa­nız bu de­ney de­ğer­siz­dir ve bi­ze pi­ra­mi­din ger­çek­ten i­şe ya­ra­yıp ya­ra­ma­dı­ğı­nı gös­ter­mez.

Nereye kadar kuşkucu olunmalıdır?

Bu ör­nek bir üniversite sı­nı­fında an­latı­ldığında öğ­ren­ci­le­re tes­tin ger­çek­li­ği­ni sağ­la­ya­cak da­ha et­kin bir kon­trol me­ka­niz­ma­sı dü­şü­nüp dü­şün­me­dik­le­ri­ni sor­uldu. Ge­nel ö­ne­ri de­ne­yin bir ka­ğıt ya ­da bir par­ça de­ri ü­ze­rin­de ya­pıl­ma­sıy­dı. A­ma bu ö­ne­ri­ de di­ğer me­tod­tan daha i­yi de­ğil­di. Bu me­tod ke­sim iş­le­mi­ni ya­par­ken uy­gu­la­nan gü­cün mik­ta­rı­nı he­sa­ba kat­mıyordu. Yöntem ne ke­sil­di­ği­ne gö­re de­ği­şir ve tam bir ka­rar ve­ri­le­mez. Psi­şik güç­le­re i­na­nan i­le şüp­he­ci o­lan yi­ne tam tersine so­nuç­lar el­de e­de­bi­lir­ler. Ge­re­ken pi­ra­mit­te bek­le­ti­len bı­çak­la­rın kes­kin­li­ği­ni öl­çe­cek da­ha ob­jek­tif bir öl­çüm­dür. Bu­nun bir yo­lu es­ki bı­ça­ğın bir par­ça­sı­nın mik­ros­kop al­tın­da­ki gö­rün­tü­sü­nün fo­toğ­raf­la­nıp, pi­ra­mit­te bek­le­til­dik­ten son­ra mik­ros­kop al­tın­da çe­ki­len fo­toğ­ra­fı­nın kar­şı­laş­tı­rıl­ma­sı­dır. Yani öncesinin ve sonrasının… Da­ha son­ra da yet­ki­li ki­şi­ler­ce in­ce­le­nip, kes­kin­lik de­re­ce­si sap­ta­nabilir. Böy­le­ce bir fark­lı­lığın o­lup ol­ma­dı­ğı an­la­şı­lır. Bu yol iz­le­nir­se, i­ki ki­şi a­ra­sın­da­ki ki­şi­sel i­nanç ve ön ­yar­gı fark­la­rı i­zo­le e­dil­miş o­lur. Yani, insanlar dışlanarak, karar bilime ve teknolojiye bırakılır. Ama birşey daha var; Öğ­ren­ci­le­re, bu me­to­dun bi­le tek ba­şı­na ye­ter­li o­la­ma­ya­ca­ğı­, bir çok şe­yin at­la­na­bi­le­ce­ği­ ve da­ha çok in­ce­le­me ya­pıl­ma­sı ge­rek­ti­ği­ söy­le­ndi­ğin­de çok şa­şır­dı­lar. Ör­ne­ğin mik­ros­kop i­yi ça­lış­mı­yor o­la­bi­lir­di veya ke­sil­miş ke­na­rın in­ce­len­di­ği yer­de­ki sı­cak­lık fark­la­rı so­nu­cu et­ki­le­ye­bi­lir­di. Dü­şü­nül­me­yen ya ­da göz­den kaç­mış bir ay­rın­tı tes­tin so­nu­cu­nu de­ğiş­ti­re­bi­lir­di. Fa­kat test bir­çok kez tek­rar e­di­lir ve ay­nı so­nu­ca va­rı­lır­sa hiç­bir şüp­he kal­ma­ya­ca­ğı­na gü­ve­ne­bi­li­riz. 1989´da De­rek Gjert­sen, test­le­rin tek­ra­rı­nın ö­ne­mi­ni an­la­tan bir tar­tış­mayı baş­lat­tı. O­na gö­re, tek bir de­ney­de po­zi­tif so­nuç­la­ra u­laş­mak o ka­dar zor de­ğil­di. Ay­rı­ca a­raş­tır­ma­cı tek bir in­ce­le­me ü­ze­rin­de kul­la­nı­lan me­to­dun doğ­ru­lu­ğu­nu da ga­ran­ti e­de­mez. Bil­gi­yi or­ta­ya çı­kar­mak i­çin bir tek de­ney ya­pı­lı­yor­sa tüm et­ki­ler­den ko­run­mak i­çin bü­yük deney ge­re­kir. De­ne­yi sürekli tek­rar­la­mak, iz­le­nen yöntemin ve so­nu­cun ob­jek­tif­li­ğin­den emin ol­mak i­çin tek yol­dur. İşte bu yaklaşım, normalötesi a­raş­tır­ma ya­pan­lar­ tarafından hemen red­de­di­lir. Tek bir de­ney­de el­de et­tik­le­ri so­nuç, de­ney yi­ne­len­di­ğin­de hem so­nu­cun hem­ de me­to­dun yan­lış­lı­ğı­ or­ta­ya kon­muş­tur. Psi­şik güç­ler i­çin ya­pı­lan bir tes­tin so­nu­cun­da, or­ta­ya çı­kan de­ney so­nu­cu­nun is­tik­rar­sız ol­du­ğu­ gö­rülür, he­le de­ney tek­rar­la­nır­sa böy­le güç­le­rin ol­ma­dı­ğı­ bi­le gö­rülebilir. Kar­şı konsa bi­le tek­rar­lan­ma­mış de­ney­le­rin so­nuç­la­rı­na i­nan­ma­ya ça­lış­ma­nın an­lam­sız­lı­ğı yad­sı­na­maz.

Cid­di ve ka­tı de­ney­ler ko­lay ve ça­buk de­ğil­dir. De­ney­ler ge­nel­de kar­ma­şık­tır, pek çok aracın ve me­to­dun kul­la­nıl­ma­sı­nı ge­rek­ti­rir. De­ne­yi ya­pan­la­rın güç­lü ve de­ğiş­ti­ri­le­mez ön­yar­gı­la­rı o­la­bi­lir, bu yüz­den de­ne­yin nes­nel­li­ğin­den ve ge­çer­li­li­ğin­den e­min ol­mak i­çin çok ça­ba ge­re­kir. Bu du­rum za­man kay­bet­tir­se­ de ge­rek­li­dir. Bil­gi­le­ri or­ta­ya koy­mak i­çin pek çok yol var­dır a­ma so­nuç­la­rı el­de et­mek bi­zim gö­rüş ka­pa­si­te­miz­le sı­nır­lı o­la­maz ve olmamalıdır. İşte doğaüstü olarak tanımladığımız Alacakaranlık Kuşağı´nda saklanan sırlar ancak bu yoldan aydınlatılabilecektir.
 

" Yeniden Doğacağız! "

Reenkarnasyon yani ruhun beden değiştirip yeniden doğması, günümüzde popüler bir inanç halinde. Uzak Doğu´da dinsel oluşumun bir parçası olan reenkarnasyon, batıda bilimsel düzeyde de büyük ilgi görüyor ve bilimsel platfromun en önemli ismi de, yaklaşık kırk yıldır reenkarnasyonu araştıran Virginia Üniversitesi Profesörlerinden Stevenson´la yapılan özel bir söyleşiyi yayınlıyoruz.

60´lı yıllardan beri, Psikiyatri Profesörü Dr. Ian Stevenson, Virginia Üniversitesi Kişilik Çalışmaları Bölümü´nü yönetiyor, Hindistan, Afrika, Yakın ve Uzak Doğu´dan derlediği önemli olaylarla tanınıyor ve hala dünyanın neresinde olursa olsun, küçük bir çocuğun alışılmadık bir geçmiş yaşam öyküsünü anlattığını duyduğunda ilerlemiş yaşına rağmen gidip araştırıyor. Bu çocuklar, geçmiş yaşamlarındaki evlerini, komşularını, yaşayan arkadaşlarını ve ilişkilerini anlatıyorlar. Olayları hatırlıyorlar ve korkunç ölümlerini anlatıyorlar, bazıları vücutlarında ölümlerinden kalma yara izleri taşıyorlar. Bütün bu insanların öyküleri, boyalı basında her an yer alıyor; tahmin edildiği gibi bu tür düzeysiz yaklaşımlar ciddi araştırmaları etkiliyor. Bu bağlamda Stevenson´un, tek yönde yoğunlaştığı görülüyor, çalışmalarındaki titizlik, objektivizm ve metodolojik kusursuzluk dikkat çekiyor. Washington Üniversitesi Psikiyatri Bölümü´nün eski başkanı Herbert Ripley; "Yetenekli ve dürüst birisinin böylesine tartışmalı bir alanda araştırmalar yapıyor olması bizim için şanstır." diyor. Dr. Harold Lief, "Journal of Nervous and Mental Diseases" dergisindeki yazısında "İkisinden birisi geçerli, Stevenson ya dev bir hata yapıyor, ya da 20. Yüzyıl´ın Galile´si olarak tanımlanacak." diye yazıyordu.

2500 olayı derlemeyi başardı.

Stevenson, 31 Ekim 1918´de Montreal´da doğdu, İskoç bir avukatın oğluydu, İskoçya´da tıp eğitimi gördü, II. Dünya Savaşı´nın bitiminde, Montreal McGill Üniversitesi´ne geçti. Çalışmalarını önce psikosomastik hastalıklara sonra psikiyatriye yöneltti, Freudian Psikoloji alanında uzun araştırmalar yaptı; bugün ise gülümseyerek şöyle diyor; "Eminim ki, Freud bir gün komik bir figür olacak, onun klinik deneyleri temel alan ilk kitabını okuduktan sonra oturup düşündüm; bana göre teorik düşüncelere dalmış, bunları konuya sokuşturmuş ve araştırma yapma ilgisini kaybetmişti. Freud, konik bir teori oluşturarak çalışma modelini sona erdirdi ve bunun yerine minicik bilgileri temel alan uydurmaları dayanak olarak kullandı." Evlendiği Ruth Stevenson, bir kütüphaneciydi ve ruhsal olaylarla ilgiliydi ama eşinin ilgisi Stevenson´u o kadar etkilemiyordu, bugün ise; "Gerçekte, bu konu bana hiçbirşey getirmedi, isterdim ama olmadı, merakım bazen başıma dert açıyor." diyor. 1957 yılında, Virginia Üniversitesi´nde şef psikiyatr olarak atandı ve bugün hala orada Kişilik Çalışmaları Bölümü´nü yönetiyor. Sayısız profesyonel psikiyatrik makalenin yazarı ve iki önemli psikiyatrik text yayınladı, bu çalışmalarında röpörtajlar ve tanılar yer alıyordu. 1964´de, psikiyatri çalışmalarını durdurdu ve ruhsal olayları araştırmaya yöneldi, özellikle reenkarnasyon üzerinde duruyordu. Bu yöneliş ona para kazandırdı, şanslıydı; " Geçmiş Enkarnasyon iddialarının ve Anıların Yaşamsal Kanıtları" adlı çalışması 1960´da yayınlandı ve Xerox fotokopi makinasının bulucusu Chester Carlson´un dikkatini çekti ve Carlson ilk olarak Stevenson´un çalışmalarını sürdürebilmesi için bir fon oluşturdu. Çalışmalar büyük giderler gerektiriyordu, örneğin 1966-1971 arasında yılda 90.000 km yol yaptı, bazen tek bir vaka için 25 kişiyle görüşmesi gerekti. Şu anda Stevenson´un arşivinde, 2.500´den fazla vaka dosyası var ve hala ele alınmamış ve çok para gerektiren araştırmalar bulunuyor. Carlson 1968´de öldüğünde, Stevenson´u üniversitede sözü geçen bir konuma getirmiş ve vasiyetine kurduğu fonun gelirinin Stevenson´un çalışmalarını daima finanse etmesini yazmıştı.

Stevenson, medyadan şikayetçi…

Aradan geçen uzun yıllardan sonra Stevenson, geçmiş yaşam iddialarını araştırmaya devam ediyor, artık özellikle çocuklardan kaynaklanan iddialara öncelik veriyor, dikkatini "Hayal Anılar"la, "Davranış Anıları" arasındaki farklara yöneltiyor. Bilinçli anılara yani hayal anılara sahip olmayan bir çocuğun, geçmiş yaşamından gelen ilgileri, yetenekleri ve fobileri (Davranış anıları bunlardır) deneylerle ortaya çıkarılabilir ve bunlar geçmiş yaşamın unutulmuş bilgileri olabilirler ve belki de reenkarnasyon, insan kişiliğinin aslını ve özelliklerini açıklayabilir ve bu buluş, diğer kuramların tüm açıklamalarının hatalı oldukları anlamına gelecektir. Stevenson son zamanlarda, doğum işaretleri ve bedensel eksikleri özellikle inceliyor. Dev bir çalışmayı oluşturma yolunda ve gelecekteki yayınlarının öncekilerle bütünleşmesi halinde çok önemli bir adımı atmış olacağına inanıyor. Stevenson´un Virginia Üniversitesi Yayınları tarafından yayınlanan eserleri arasında; "İddia Edilen 20 Reenkarnasyon Vakası - Türlerine göre Reenkarnasyon Olayları (4 cilt) - Bilinmeyen Dil; Xenoglossy ve Telepatik İzlenim Konularında Yeni Çalışmalar - 25 Yeni Olayın Raporu" bulunuyor. Stevenson son zamanlarda, ortamdan pek hoşnut değil, isteğini yitirmiş görünüyor, özellikle tv kanallarında, gazetelerde ve magazin dergilerinde yer alan yalan ve çarpıtılmış reenkarnasyon haberlerinden şikayetçi, bir dönem Virginia´dan ayrılarak İngiltere´ye Cambridge´e oradan da Hindistan´a gitti. Şu sıralarda Stevenson Ekibi, Charlottesville´de dünyanın çeşitli yerlerinden getirilmiş ilginç eşyalarla dolu bir evde çalışıyor. Halen 70´li yaşların ortasına varan Stevenson, sessiz ve çekingen olmasıyla tanınıyor. Şimdi onun üç yıl önce tanınmış Amerikalı gazeteci Meryle Secrest ile yaptığı söyleşiye yer verelim;

"Önemli olan çocukların söyledikleri;"

Soru: Son kitaplarınızdan olan "Geçmiş Yaşamlarını Hatırlayan Çocuklar" da, çok nadir olaylara yer veriyorsunuz. Bu kitap neden önceki kitaplarınızdan farklı ve önceki tüm belgeli olaylardan daha etkili?

Stevenson: Bana da öyle geliyor, elimdeki tüm olaylar geniş bir dağılıma sahip değil, ayrıca önceki çalışmalarımda olayları olduğundan az etkili göstermiştim. Örneğin "Yirmi Reenkarnasyon Vakası" bir best-seller olmuştu ama bilimsel bir eser olmaktan çok ötedeydi, yedi dile çevrilmiş, 50.000 adet satmıştı ve yirmi yıllık bir dönemi kapsıyordu. Okuyucuların arasında bilimciler yoktu ve biraz da halk işiydi. Kısacası, oradaki olaylar tıp ve psikoloji alanında ayrınlatılması gereken problemlere neden oldular. Tatmin olmamaya başlamıştım, gelişen psikoloji metodları insanlara daha çok yardımcı oluyorlar, yetersiz kalıyordum. Geleneksel kuramlara göre düşünürsek insan kişiliğinin genetik maddesinin yapımı doğal olarak atalarından annesi ve babasının aracığılıyla oluşur ve buna değişimin etkileri katılır. Bu etkiler, doğumdan önceki ve sonraki çevreden gelirler. Fakat, ortaya çıkardığım bazı olaylar yeterince tatminkar değildi, yani genetik ve çevre etkileri açıklamaları veya ikisinin kombinasyonu… Ben, özellikle erken çocukluk fobilerini araştırıyorum ve doğadışı görünen bilinenin ötesinde yetenekleri ortaya çıkardım ve bunların kendiliğinden gelişmiş olduğu görülüyor. Bunu destekleyen inandırıcı çocuk örnekleri var; hatalı seks doğumları, damar tıkanıklığından gelen deformasyonlar ve tek yumurta ikizlerinin aralarındaki farklılıklar, ayrı beslenme alışkınlıkları ve hatta benzeri olaylar gibi akıldışı olaylarla karşı karşıyayız. Öyleyse, daha ciddi ve araştırıcı olmak zorundayız. İşte bunları anlatmak istedim.

Soru: Bu tür bir çalışma ilk kez mi yayınlandı?

Stevenson: Evet ve tüm dünyada eşi yok. Hindistan´da bir bilim ekibiyle beraber çalıştım ve şimdi bağımsız araştırmacılığı başlattım.

Soru: Olayları izleyecek misiniz veya tepkileri mi bekleyeceksiniz?

Stevenson: İkisini birden; elimde çok fazla bilgi var, bunları çalışma alanımdan çıkarmak istiyorum. Daha çok yazmak istiyorum ama kitap yazmaktan söz etmiyorum çünkü kitaplar yazarın ölümünden sonra da yayınlanıyorlar; bunu sevmiyorum.

Soru: Çocuklarla ulaşmak istediğiniz hedefe ne zaman ulaşacaksınız?

Stevenson: Bu amaç 60´ların sonunda oluştu, Hindistan´a gittikten sonra… Yetişkin insanlar bana yazıyorlardı ve ben sonraları olayların çoğunun değersiz olduğunu görmeye başladım. Bilinçaltının etkilerini gerçek olarak kontrol edemezsiniz, yetişkinler bunu açığa vuruyorlar. Küçük bir çocuğun öğrendiği bilginin değeri daha yüksek, daha kolay anlaşılıyor ve daha güvenli, özellikle küçük bir Asya köyünde yaşayan bir çocuksa. Buralarda, büyüleyici ve önemi olan olaylar elde ettim. Açıkçası, çocuklar küçükken çok fazla bilgiyi özümlüyorlar. Birbirlerine çok uzak kentlerde yaşanan ölümlerle ilgili çok fazla bilgi paketleri oluştu. Kuzeybatı Kuzey Amerika´da ve Burma´da çok olaya tanık oldum. Bir olasılık var; bazı yetişkinler veya büyük çocuklar ölmüş bir kişi hakkında konuşuyorlar ve küçük çocuklar bunları duyup özümlüyorlar ve böylece soru cevaplanıyor. Ama böyle değil, sonuçlar var ve ben Hindistan´dan örnekler verebilirim, çok büyük uzaklıklar arasında ilişkiler var, örneğin 25-50 km veya daha çok uzaklıklar gibi, köylerin arasında ilişki yoktu. Çocuklar hiç bilmedikleri yerler ve insanlar hakkında kesin bilgiler verdiler.

"Bilgiler kayboluyor…"

Soru: Kesin sonuçlar veren çocuklar buldunuz ve anlattıklarının ailelerinin geçmişleriyle ilişkili olmadığını da kanıtladınız. Ama, çocukların geçmiş yaşam öykülerinin fobilerle veya travmalarla doğrudan ilişkili olduğu geçerli bir görüş olara halen yerinde duruyor ve siz o çocukların psiko-kişiliklerinden söz ediyorsunuz? Peki, o zaman kalıtım düşüncesi yeterli bir açıklama olamaz mı?

Stevenson: Bu doğru; çevresel etkileri görmek çok kolay. Örneğin ünlü besteciler gibi yani Bach, Mozart veya Beethoven´den söz ediyorum. Bunların babaları da çok iyi müzisyendiler. Ama Handel´i ne yapalım? Ailesinin müzikle hiç ilişkisi yoktu ve babası bu konuda çok katıydı. Veya modern hemşireliğin kurucusu Florence Nightingale´i ele alalım; çocukluğunun çok ötesindeydi ve seçimini çok ileri yaşlarda yapmıştı. Sonsuz örnekler verebilirim ve bunları geçerli kuramlarla açıklamak güçtür. Ama eğer bir reenkarnasyon olasılığını kabul edersek, eğlendirici bir yön yakalayabiliriz. Bu çocuklar, güçlü beğenilerin veya hoşnutsuzlukların kanıtı olabilirler, hatta yeteneklerin ve hatta dahiliğin doğal sonuçları önceki yaşamlardan gelebilir. Ben, bazı çocukların yeteneklerinin, önceki yaşamlarından geldiği düşüncesindeyim.

Soru: Geçmiş yaşamını anımsayan bir çocuk için ne önerirsiniz? Bir yöntem var mı?

Stevenson: Bir çocuk önceki yaşamını anımsıyorsa, bunda bir zarar veya kötülük yok. Ben bir çocuğun doğum işaretleriyle veya doğuştan gelen sakatlığıyla kısmen ilgileniyorum. Bir vakada, çocuğun ve büyükbabasının vücutlarında aynı yerde, iki aynı pigment lekesi vardı ve bunun nedeni genetikti ama aynı çocuk büyükbabasının küçüklük ve gençlik yaşamını da biliyordu. nasıl? Parmaksız, dilsiz veya elsiz doğan bir başka çocuğu ele alalım ve önceki yaşamında cinayetten öldüğünü anlatıyor olsun. Ona kusurluluğun nedeni belki bu yolla anlatılabilir ama bu yöntem pompalamak gibi oluyor ve ben çocuklarla böyle konuşmayı sevmiyorum.

Soru: Çocukların ailelerinden gelen veya iki aile karşılaştığında olanların bilgisi kayboluyor mu?

Stevenson: Ben çoğu zaman, olaylar olduktan sonra ulaştım. Önemli bilgiler kayboluyordu, anlatılanları hep kaydettim ama çoğunlukla çocuklar konuşmaktan utanıyorlardı ve ailelerinin anlattıklarını onların ağzından duyamıyordum. Meslekdaşlarım ve ben çocukların öteki ailelerle beraber olduklarında söyledikleriyle, sonradan söylediklerini ayırmaya çalıştık. Kabul etmek gerekir ki, ikincisinin değeri daha az. Kesin olarak vurgulayamam ama bir çocuk önceki yaşamını hatırlamaya başladıysa bu üç yaş civarında oluyor ve çocuk konuşup anlatıyor. Bundan öncesinde birşey anlamak mümkün değil, beş yaşından sonra yaşamında başka şeyler oluyor ve unutmaya başlıyor.

Soru: Çocuklar hangi sıklıkta geçmiş yaşamlarını hatırladıklarını iddia ediyorlar?

Stevenson: Olayların tekrar sıklığını henüz bilmiyoruz. Biz sadece, bize gelen olayları biliyoruz, Kuzey Hindistan´da her 500 kişide bir olaya rasladım, olaylar genelde hafife alınıyor ve ailenin ötesine ulaşmıyor. Birçok kültürde reenkarnasyon kabul edilir ama aileler çoğu zaman bu tür anıların zararlı olduğunu düşünüyorlar ve bu yüzden çocukların anlattıkları yok olup gidiyor. Aileler, katledilmiş veya katil olan çocuklara sahip olma fikrinden hoşlanmıyorlar.

"Hatırlamada ölümün şekli önemli…"

Soru: Hatırlama olayları hangi temayüllerle ilgili?

Stevenson: Vahşi ve acı ölümler önemli bir faktör. Altı ayrı kültürde, 700 olay var, bunların % 60´ı kötü birer ölümü hatırlıyorlar. Ama bunlar, gerçekten yeterli olabilir mi? Karmakarışık kazalar, cinayetler ve intiharlar daha fazla dikkat çekiyor. Çocuklar genelde, önceki yaşamlarının ancak son birkaç yılını anımsıyorlar ve % 75´i ölümlerini anlatabiliyorlar. Eğer ölüm sert bir ölümse, çok ayrıntılı detayları verebiliyorlar.

Soru: Kızlar, erkekler diye bir farklılık var mı?

Stevenson: Evet, kızlara göre oğlan çocuklar daha öndeler. Bir kızın geçmişinde kötü bir olayın olması ve hatırlanması, o toplumlarda gelecekte evlenememesine neden olabilir. Dünyanın her yerinden 1995 kayıtlı olayın % 62´si erkek çocuklardı. Bir açıklama getiremem ama galiba erkekler kötü ölümlerle daha çok karşılaşıyorlar.

Soru: Batı uygarlığının çoğunluğu reenkarnasyon düşüncesine alaycı bakıyor, neden?

Stevenson: Tek bir açıklama bulmak güç, bazı güney Avrupalu hıristiyanlar reenkarnasyona inanıyorlardı, ta ki MS 553´de Nice´de yapılan dini toplantıda bu tür inançlar yasaklanana kadar. Düşünür Plato, "Cumhuriyet" adlı yapıtında, gelecekteki yaşamlarını seçen ve yeniden doğan ruhlardan söz ediyordu. Schopenhauer daha ciddiydi ve Voltaire´in bir zamanlar bilinen yeniden doğma inancı karşısında gözlemleri bir sürpriz olmamıştı. Henüz bilim dünyası, ölümden sonra yaşama inanmıyor. Sanıyorum ki, Darwin´in yaklaşımı ruhun tahtından indirilmesinde katkıda bulundu. Reenkarnasyon düşüncesi, kısmen sıkıcı olabilir çünkü hatalı olarak çok fazla sergilendi ve benimsendi. Örneğin, Hinduist ve Budist inançlarda bir hayvan olarak yeniden doğmaya inanılıyor. Bu doğru olamaz.

Soru: Bu durumunuz, gelgit olayında yüzmeye benziyor?

Stevenson: (Gülerek) Zindelik veriyor…

Soru: Çalışmalarınıza karşı yapılan eleştiriler ne düzeyde?

Stevenson: Birçok insan, reenkarnasyona inanıyor. Eğer bir çocuk, önceki yaşamından söz ediyorsa en çok karşılaştığım iddia, ailesinin yönlendirdiği veya çocuğun çevre bilgisiyle beslendiği şeklinde. Bu tür sosyo-psikolojik yorumlara açığım ama çalışmalarım bu yönde değil. Bir olayı öğrendiğim zaman, böyle olasılıkları elemine etmiyorum, aksine herşeyi normal kanallardan öğrenmek istiyorum. Önceki yaşamınızda, bir bıçak yarasıyla öldürüldüğünüze inanıyorsanız, bu sizde bir fobi yaratabilir ve bıçaklardan korkarsınız ve bu fenomen psikolojik bir şekilde de yorumlanabilir. Bir sürü tartışma var; bir çocuk çok uzakta bir yerde yaşayan bir aile hakkında, kendi ailesinin hiç bilmediği şeyler söylüyor ve beni eleştirenler hala benim birşeyleri gözden kaçırdığımı söylüyorlar oysa çocuk ancak ölüm aracılığı ile bunları öğrenebilir.

Soru: Olayların neredeyse tümü neden Asya´da? Eleştirmenler batıda eleştirecek bir olay bulamadılar mı?

Stevenson: Nasıl olabilir ki? çocuk psikologları, psikiyatristleri, pedagoglar, aile doktorları, anneler, babalar varken çocuk nasıl böyle şeyler söyleyebilir ki? Her an gözleniyor ve üzerinde dış değerler oluşturuluyor. Çocuklar geçmiş yaşamlarını ya oynarken, ya da çizerken hatırlıyorlar.

Soru: Yeni kitabınızda, reenkarnasyon düşüncesiyle ilgili tartışmalı kavramlara yer verilmiş, toparlayabilir misiniz?

Stevenson: Tartışılan tek bir kavram var, o da Hinduların "karma" dedikleri şeyi kapsadığı, özellikle de yaptığına karşılık veren bir karma kavramı…

Soru: Tepki veren bir karma oluşumu, hiç hoş bir düşünce değil. Bu yaşamınızda yaptığınızı, gelecek yaşamınızda ödeyeceksek, böylesine cezalandırıcılık kötülük yapmakla eş değerde olmuyor mu?

Stevenson: Birilerine göre böyle ama daha özgün olabilir. Neden-sonuç ilişkisine dayanan bir karma fikrinin hiçbir kanıtı yok ama sürekli yaşamların varolduğuru sanmak ve ıslah edici olduğunu düşünmek inançların bütünlüğü olabilir. Lübnan´da bir Dürzi ile çalışmıştım, Tanrı´nın kendisini çeşitli yaşamlar yaşamak için dünyaya yolladığına inanıyordu, bir balıkçı, bir banker veya bir korsan… Fakat her yaşamında daha iyiye gidecekti. Banker yaşamında daha zengin ama daha namuslu olacaktı ve bunlar "Yargı Günü" nde hesaplanacaktı. Tek bir yaşamda hiçbirşey yapılamaz, hiçbirşey düzeltilemez ve anlaşılamazdı.

Hipnoz, yanlış ve tehlikeli bir yol…

Soru: İnsanlar çok kolay kandırılıyorlar ve hemen inanıyorlar fakat sizin durumunuzda ve düşüncelerinizde görülüyor ki reenkarnasyon asla kanıtlanamayacak, öyle mi?

Stevenson: Kimseyi zorla veya azarlayarak inandırmak istemiyorum. Bu kitapta, reenkarnasyon fikrini anlattım, öteki kitaplarımda örnek olayları vermiştim. Ben diyorum ki, reenkarnasyon kabul edilebilir ve inançları asla zorlamaz. Tüm çalışmalarımda bir ihmal arayarak çok derinlere indim ve bana karşıt bir kanıt getirmediler. Zaman içinde daha uygun kanıtlara ulaşacağız. Ben bir misyoner değilim. Hindistan´da bir bilge olan Ramakrisnha Swami ile görüştüm, bana ne yaptığımı sordu; doğal bir heyecan duyduğumu söyledim. Uzun bir sessizlikten sonra cevap verdi; "Biz, reenkarnasyonun gerçek olduğunu biliyoruz fakat bu bir üstünlük getirmez, burası Hindistan, dolandırıcılar ve kötüler batıda olduğu gibi burada da var."

Soru: Hipnoz altında geçmiş yaşamlara dönüldüğü iddiaları ve sayısız sahtekarlık var. Ama siz taraftar olmasanız da, bunu pek dışlamıyorsunuz?

Stevenson: Deneylerime göre, neredeyse tüm önceki yaşam iddiaları hipnozla uyanabiliyor ama hayallerin etkisi burada çok fazla ve zor bir iş bu, uzun, sabırlı ve gayretli bir çalışmanın sonucunda hipnotistin etkisi altında kalınabilir. Hipnoz altında her tür telkine açık olunabildiği sır değildir ve bu tür bir araştırma gerçekten çok tehlikeli olabilir. Bazı insanlar anılarından çok korkuyorlar ve bu yüzden de hipnoz altında çok geri zamanlara gitmeyi reddediyorlar. Bu zor ve tıp eğitimi gerektiren bir iş, aldatıcı ve fazla heveslendirici…

Soru: Sahtekarlara çok rasladınız mı?

Kennedy, Türkiye´de bir Alevi çocuğu olarak doğdu mu?

Stevenson: Fazla değil, bunları kolay tanıyorum. Asya´nın ve Afrika´nın ortalama köylüleri bir hileyi tasarlayacak zamana sahip değiller. Yaptıklarında ise sadece zamanımı çalıyorlar, ortada bir para veya çıkar sağlayabilecek bir ün olasılığı yok. Başarılı bir hile çok zordur zira pek çok tanık ve tutarlı çocukluk anıları gerektirir, metodlarımızla bunu hemen anlarız. Örneğin Türkiye´de iki Alevi çocuk görmüştüm, birisi önceki yaşamında Başkan Kennedy olduğu iddiasındaydı ve bunun gerçek olmadığını kanıtlamak çok kolay olmuştu.

Soru: Reenkarnasyon doğal bir olay mı yoksa çok büyük bir amacı mı var?

Stevenson: Elbette var. Benim Tanrı düşüncemde O, evrimci ve tekamül ettiricidir. Ben, gözetleyen bir Tanrı´ya inanmıyorum, Yaratıcı, bir saatçi değildir yani saati yapıp, sonra kurup gitmiş olamaz. Ben, bir "Kendini Yapan ve Geliştiren Tanrı" ya inanıyorum. Evrimleşiyor ve deney kazanıyor ve biz onun bir parçasıyız… Bedenler giyilip atılır, ruhların ise dinlenmek ve düşünmek için dönemlere ihtiyaçları vardır çünkü sonradan yeni bir bedenle baştan başlayacaktır.

Soru: Ruhun seksüel değişimleri, homoseksüelliğe bir cevap getiribilir mi? Cinsiyetin karışması yeni bir ışık olabilir mi?

Stevenson: Evet. Batılı uzmanlar yeterince katılmıyorlar ama Güneybatı Asya´da böyle değil. Cinsiyetin tanımlanması ve kararlaştırılması hatta karışması reenkarnasyonun bir sonucudur ve olası bir açıklama için az zaman kaldığı görüşündeyim.

Soru: Örnek olaylarda devamlılık olduğu dikkat çekiyor, yani kişi genelde aynı ortamda yine doğuyor, neden?

Stevenson: Müslümansa, Tanrı´nın böyle istediğine, Hindu veya Budist ise karma gereği olduğuna inanıyor. Amacı yaşarken öğrenmek zorunda veya öğreniyor. Önemli olan farketmek olsa gerek, birisi evrimleşmeyi gerçekten istiyorsa bir azizin ailesinde yeniden doğabilir. Bir Mafya katili olarak yaşadığınızı ve yine Mafya katili olmak için bir kez daha doğduğunuzu düşünebiliyor musunuz? Bu çok ciddi bir ceza olur ve bence böyle bir sistem yoktur. Ama bütün bunlar birer varsayım ve gelecek yüzyılda ancak bazı soruları sorabiliriz, cevaplar daha da ötede…

Soru: Sizin çocuğunuz var mı?

Stevenson: Talihsizlik, olmadı.

Soru: Geçmiş yaşamı hatırlamak dezavantaj değil mi?

Stevenson: Sanırım. Bu çocuklarda bozukluklar ve kişilik bölünmeleri oluyor. Bazen anne ve babalarını reddediyorlar, onların gerçek olmadıkları söylüyorlar. İşler çok karışıyor, eski kocalar, karılar, çocuklar birbirine giriyor. Hintli bir çocuk, eski metresi olduğuna inandığı bir kadının peşine düşmüş, geri almaya çalışıyordu ama sadece bir çocuktu. Kısacası büyük sıkıntılar oluşuyor.

Soru: Siz nerede yeniden doğmak isterdiniz?

Stevenson: Bu çok kişisel bir soru.

Soru: Son olarak sormak isterim, çalışmalarınız ölüm ve yaşam konusunda tavrınızı etkiledi mi?

Stevenson: Sanırım. Ölüm korkusundan kurtulduğumu iddia etmiyorum ama başkalarına göre biraz daha azaldı. Bu çocuklar, nadir de olsa yetişkinlere güven verebiliyorlar. Eşini yitiren bir kadın, hem ağlıyor hem de;"Ağlamayın, ölüm bir son değil, bana bakın; öldüm ve yine buradayım."

Evet, Stevenson´un sözleri böyle; reenkarnasyon konusunda en önemli batılı bilim adamı olan Prof. Ian Stevenson görüldüğü gibi reenkarnasyona inanıyor ama bir fanatik değil ve kanıtlama çabasına da girmiyor. Olayları ortaya koyarken çok dikkatli, sadece ama o da arada bir böyle olmalı, diyor. Eğer reenkarnasyon, Stevenson´un dediği gibi Tanrısal bir amaç taşıyorsa, bizim böylesine bir sistemi ve düşünceyi anlayabilmemiz gerçekten mümkün olamayacaktır. Yok eğer, böyle birşey yoksa ve olanlar psikolojik nedenlerden kaynalanıyorsa iyiliğin, kötülüğün, günahın, sevabın tek bir yaşam hakkında pek önemi kalmayacaktır. Son anda aklı bir olay geliyor; kadın reenkarnasyona inanıyordu ve çılgınca sevdiği kocasını kaybetti; arkadaşları eşinin ölmediğini biliyorsun, diye teselli edince başını salladı ve "Biliyorum ama o artık, o olmayacak ve beni sevmeyecek ve ben de onu sevmeyeceğim. İşte buna dayanamıyorum." Bunun da bir cevabı olmalı, değil mi?

Stevenson, Türkiye´de

Türk Ruhçuluğu´nun tanınmış isimlerinden olan Reşat Bayer reenkarnasyon alanında Türkiye´de günümüze kadar yapılmış araştırmaların öncüsü sayılabilir. 1965 yılında yayınladığı "Parapsikoloji Yönünden Reenkarnasyon" adlı kitabı Türkiye´deki vakalar incelemesi nedeniyle hala önemli bir kaynaktır ve Bayer, Prof. Stevenson´un Türkiye gezisinde kendisine eşlik etmiştir. Bayer Stevenson´un geliş nedenini şöyle anlatıyor;

"Adana ve çevresindeki Reenkarnasyon vakalarının hepsi Mehmet Altınkılıç adlı bir bakkalın İsmail Altınkılıç adı verilen 5-6 yaşlarındaki oğlunun eski hayatını hatırlamasıyla duyulmuştur. Bu vaka önce İstanbul basınına intikal etmiş, oradan da dış basında yer almaya başlamıştır. Biz hemen hemen bütün dünya spiritüalist dernekleri, psişik araştırma cemiyetleri ve parapsikoloji araştırması yapar üniversite kuruluşları ve şahıslarla daimi ilişki halinde bulunduğumuzdan Reuter Ajansı´nın yaydığı bu vaka dolayısıyla, biz kendilerine rapor göndermeye vakit bulamadan 10-15 kuruluş tarafından sual yağmuruna tutulduk. Konuyu daha büyük bir önemle ele Virginia Üniversitesi Psikiyatri ve Parapsikoloji Bölümü, Hindistan´dan Rajasthan Üniversitesi Parapsikoloji Direktörü Prof. Banarjee´yi memleketimize kadar gönderdi. Beraber Adana´ya gittik, günlerce araştırma yaptık ve Amerika´ya raporlar yazdık. Gönderilen ve alınan mektuplar 500 sayfa tutmaktadır, daha sonra 3-4 kez daha Adana´ya gönderildik. En nihayet Virginia Üniversitesi profesörlerinden Prof. Ian Stevenson memleketimize kadar bizzat geldi ve o bölgeler karış karış dolaşılarak 20-30 reenkarnasyon vakası daha tesbit edildi."

Bayer´in Stevenson´un gelişi ile ilgili açıklaması bu kadardır, kitabında beraber ne yaptıklarını açıklamaz, sadece 150. sayfada ruhun ölümden sonra bedene girme anının döllenme sırasında olup olmadığının tartışıldığı ama hem Banarjee´nin, hem de Stevenson´un, bu konuda hiç bir şey bilmediklerini söyledikleri yazılıdır ve Reşat Bayer bir cinayette öldürülmüş Abit Süzülmüş´ün, birkaç yıl sonra İsmail Altınkılıç olarak doğması iddiasını yapılan araştırmaları anlatarak çürüttükten sonra, basını, meraklı Türk ruhçularını suçlayarak sahtekarlığı açıklar. Çok uzak geçmişte kalan bu iddianın ayrıntılarını okurlarımıza gelecek sayılarımızda ileteceğiz.
 

Kaynak: Life Dergisi

Özel araştırma dosyası-1997

Zaman geçip gittikçe, bilgelerin kuramları daha da parlamaktadır İnanç tarafını bir yana bırakırsak St Augustine, ruhun kanın içinde yaşadığını söylüyordu. Descart´a göre ruh, belinde bulunan minik bir guddenin içindeydi. Çağdaş düzeyde bilimci Jan Baptista van Helmont´a göre ise ruhun yeri midenin kapısıdır yani ruh tüp şeklinde organik bir parçanın içindedir. Birçok insana göre ise, ruh kalbin içinde yaşar. Bütün bu cevaplar ve tabii sorular bizi bir yere götürmüyor. Ruh gerçekten nedir? Öldükten sonra, yeniden doğacak veya yeniden bedenlenecek miyiz? Hayvanların ruhları var mı? Ya bitkilerin? Kim ne biliyor? Herbirimiz veya çoğumuz şöyle veya böyle bunları düşünüyoruz.

Gary Zukav ("Seat of the Soul" adlı kitabın yazarı)

"Siyu kabilesinden kızılderili bir arkadaşım çok güzel bir öykü anlattı; Yaratan tüm yarattıklarını toplar ve sorar; ´Hazır olacakları göne kadar insanlardan saklamak istediğim birşey var. Bu bir gerçek ama onlar kendi gerçeklerini yaratacaklar.´ Kartal söz alır; ´Bana verin, onu Ay´da saklayacağım.´ Yaratan; ´Hayır, bir gün oraya gidecekler ve bulurlar.´ Somon balığı; ´Ben onu okyanusun dibine saklarım.´ der. Yaratan; ´Olmaz, oraya da inecekler.´ der. Buffalo söz alır ve; ´Onu büyük ovalara gömer, saklarım.´ der Yaratan; ´Onlar dünyanın derisini kesecekler ve orada da bulurlar.´ diyerek karşılık verir. Sonra Ana Dünya´nın göğsünde yaşayan gözleri olmayan ama ruhsal gösle gören Büyükanne Mole söz ister ve; "Onu onların içine saklayalım.´ der. O zaman Yaratan da; ´Olsun´ der."

Haham Zalman S. Shalomi (ABD Colorado Naropa Enstitüsü)

"Kızım bir zamanlar bana sordu; ´Baba uyuduğun zaman yine uyanabilir misin, doğru mu?´ Evet, dedim, yine sordu; ´Uyandığında daha fazla uyanabilir misin?´ İşte ruh, bizim daha çok uyanmamızdır."

Mohammad Alı Elahı (İmam, ABD Michigan İslam Evi´nde)

"Daima ben sözcüğünü kullandık. Ama bu nedir? Altı veya yedi gün içinde vücudumuzdaki tüm hücreler değişebiliyor. Eğer biz bedenin kendisiysek, birisi bizim dışımızda okula gidiyor, büyüyor, çalışıyor, evleniyor ve yaşlanıyor. Ruhu kim değiştirebilir ki, bedenin içinde sayalım?"

Altair (Rio de Janerio sokaklarında yaşayan emekli bir asker)

Ruhun ne olduğunu bilmiyorum. Ama varolduğunu biliyorum. İnsanlar iyi ruhları varsa cennete giderler fakat kötü ruhları varsa bu dünyaya muhakkak geri dönmelidirler. Cehennem bu dünya yaşamının ta kendisi ve cehennem sokaklarda yaşıyor. Ben uyuşturucu kullandığımda kendimi ruha daha yakın hissediyorum. Daha barışçı oluyorum ve ruhumu hissediyorum. Hatta bazen ruhumla konuşuyorum. Bunun için mumlar yakıyor, mutlu ve barışçı oluyorum. Sanırım yine geri geleceğim, daha iyi oluncaya kadar."

George Foreman (Boksör, iki kez dünya şampiyonu ve vaiz)

"Emirleri anlatırken daima bedene yönelik vaazlar veriyorum, ruha değil. Ruh zaten cevapların kendisi. Ruh için bir yorum yapmanıza gerek yok. Kim ölmüş ki? Ruh asla ölmez. Beden ölür ama yaşama devam eder, tad alır ve yer. Evet, ben ruhun doğal yiyeceklerden tad aldığına inanıyorum. Bunun nedeni var. İnsanlar mutlu rüyalar gördükleri zaman, ruhları yemek yemeyi çok arzu ediyor. Bazı ruhlar dondurma için, bazıları biber için uyanıyor. Hangisi iyi, hangisi kötü bilemem. Ama her ruh, Tanrı´nın amacı için doğuyor.

Deepak Chopra ("The Seven Spiritual Laws of Success"in yazarı)

"Ruhum dinamik bir bilgi paketi ve dönüşümler içinde. Fizik bedenin yaşadığı ölümler onun dışında çünkü ruh bedende yaşamıyor. Kendisini bedenle ifade ediyor. Beethoven´in müziğini radyodan dinlediğinizi düşünün, Beethoven radyonun içinde değildir. Radyo bilgiyi ve enerjiyi hapseden bir kapandır. Fizik beden de, ruha hizmet eden böyle bir kapandır, onun uzay ve zaman içinde bir yeri yoktur. Doğum ve ölüm içe vedışa doğru yapılan akortlar veya ayarlardırlar. Radyoyu açın; bu doğumdur. Kapatınp bu da ölümdür. Ama senfoni daima oradadır."

Wesley Smith (Emekli balıkçı)

"Ben bir ruhsal uyanış yaşadım. Tortuga´dayken karides teknemi kaybettim; bu benim için yaşamımı yitirmekle aynıydı. Deniz acımasızdı, koskoca Mexico Körfezi´nin ortasında küçücük bir sandalda kürek çekerken çevremde köpek balıkları yüzüyordu. Tanrıyla konuştum, dua etmeyi bilmiyordum ama eğer beni kurtarırsa öğreneceğime ve hep onu anacağıma söz verdim. Kürek çeke çeke küçük bir adaya vardım, böyle bir adaya ulaşmam mucizeydi. Kurtulmuştum, içim kutsallık ve Yüce Ruh´la doluydu. Şimdi bunu herkese anlatıyorum. Tanrı insanı yarattığında, onun ağzına ruhunu üfledi ve verdi. Onu göremezsiniz. Rüzgarı görebilir misin? Rüzgarı hissedersin, ağaçların sallandığını görürsün ama ruhu göremezsin ama hissedebilirsin. Bu Tanrı´nın insanı harekete geçirmek için kullandığı uyarıcı bir güçtür."

Gisele Cossard (Rahibe, Güney Amerika´da Afro-Brezilya dini)

"Ruhumuz gerçekte Ori ile Emi´nin bütünleşmesidir. Bizi ilahi tanrı Olorum yarattı, doğadan aldığı elementlerle bizim Emi´ mizi yani fizik bedenimizi yaptı. Bedeni şekillendirdi ve ruhu içine üfledi ve başın içine Ori´yi yani yüce ruhu koydu. Sonuçta Ori başın içinde, Emi de kalbin ve akciğerlerin içine yerleştiler. İkisi bbizim fiziksel yaşamımızda beraberler. Öldüğünüzde, Emi hemen Olorum´a döner, Ori ise yedi gün sonra döner. Olorum, Ori´yi alır ve yeni doğan bir bebeğin başının içine koyar ama bu bebek ailenizden doğacaktır. Ori daima ailenizle kalır ve kişiden kişiye geçer."

Daniel Dennett (Felsefe Profesörü, Tufts Üniversitesi, Massachusetts)

"Bunun en iyi yolu, biz insanlar basitçe dünyamızdaki şeyleri ve onlara bağlı herşeyi kişisel görürüz ama buna bağlı bir ruh vardır. Eskiler nehrin denize akmak istediğini söylerlerdi. Bunu hala geçerli görüyorum. Küçük bir çocuğa bir termostatın içinde minik bir cinin bulunduğunu söylemenizin yanısıra, ısı düştüğü zaman üşüdüğünde termostatın ne olduğunu anlatmanız daha kolaydır ama çocuk için cin tanımı daha hoştur. Herşeyin içinde küçük cinler olduğu fikri daha güçlü ve sevecendir. Fakat, gerçekten bir insan ruhu çok organize bir bilgi paketidir, anılar, projeler, umutlar, korkular, arzular ve tercihlerle doludur. Öldüğümüz anda, ruh dağılır ve ebediyen gider."

Vilma Fortuna (Garson, Filipinler, Manila´da)

"Ruh tanrının bir parçasıdır, öldüğümüzde O´na geri gider. İnsanlar öldüklerinde Tanrı daha çok canlanır. Sanırım ruhumun rengi yok ama şekli var, kalbimin içinde küçük bir kare şeklinde."

Jakucho Setouchi (Yazar ve Budist rahibe)

"Doğal olarak ağaçların ruhu vardır. Bir ruh yediğimiz pirincin her tanesinde vardır. Ruhlar dünyanın her yerindedirler, onları biliriz ve bizler engin bir doğanın çok küçük parçalarıyız. Bazen gecenin geç saatlerinde çevremde sıcak bir ısı hissederim; Bunlar bir zamanlar sevdiğim insanların ruhlarıdırlar ve beni ziyarete gelirler. Sevilen birisinin ruhu bir altıncı duyu gibi yaşamın ötesine rehber olacaktır."

Ian Baldwin (Bilim adamı, Almanya Max Planck Ens. Kimyasal Ekoloji Bölümü)

"Kesinlikle emin olduğum birşey var; o da bitkilerin ruhlarının olduğu. Bir evrimci biyolog gibi bitkileri araştırıyor ve tepkilerini bizlerle karşılaştırıyorum. Kıskançlar mı, korkuyorlar mı, paranoidler mi? Örneğin, deneysel olarak anladım ki, bitkilerin bellekleri var, geçmişte yapılan saldırıları anımsıyorlar. Bitkiler geçmişte yaşadıkları olaylaın bilgisine sahipler. Bunlar önemli ama bitki bitkidir, insan da insandır."

Kitaro (Yeni Çağ müziği bestecisi)

"Ben müzik aracılığı ile ruhları denedim. Dünyayı paylaştığımız görünmeyen varlıkların varlığını hissediyorum. Onları gördüm, Fuji Dağı eteklerinde Japon davularıyla yaptığımız müzikten sonra girdiğim transta ilk kez görmüştüm. Daima dağlarda yaşıyorum çünkü bu yerler onlarla ilişki kurulabilen en uygun yerlerdirler."

Sylvia Woods (Restorancı, Harlem, New York)

"Ruh bir çiftlikteki toprak gibidir. Tohumları atarsınız ve günü gelince biçersiniz. Yeşillikler, fasulyeler, patatesler, her ne varsa hepsi topraktan doğar, yükselir ve bizimle beraber olurlar. Bitkiler bizim tohumlarımızdır. Bunu bir tür ruh yemeğine benzetebilirsiniz. İyi yemek pişirmeniz gerekir ama sonra da sevgiyle servis yapmanız önemlidir. Yani ektiğinizi biçersiniz. Benim restoranım bir çiçek bahçesine benzer. Her şekilde, renkte ve boyutta insanlar gelirler ve hepsi benim ruhumun içeriğini saklarlar. Nasıl mı? Sevgiyle! Yani bedenleri için aldıkları yiyeceği, ruhları için de alırlar."

Paulo Coelho ("Simyacı"nın ve öteki mistik kitapların yazarı)

"Ruhumun yarısı benimdir, öteki yarısı simyacıların dediği gibi dünyanın ruhudur. Bu bir gizem ve ebediyen böyle kalacak. Ama bazen bir tezahür, bir tecelli oluyor ve o zaman ruhun dünyanın bir parçası oduğunu anlıyoruz. Çocukken annemin piyano çalmasını dinlerdim ve canlıyım derdim, hala da canlıyım."

Little Richard (Müzisyen, Rock´n Roll yıldızı)

"Bir insan öldüğünde, o artık ölüdür. Hiçbiryere, göklere falan gidemez. Cehenneme de gidemez, Yeniden doğuncaya kadar mezarda kalır. Ölü bir insan birşeyin parçası olamaz, ta ki Tanrı onu güneşin altına çıkarmak için mezarından çağrıncaya kadar. Eğer ölen annem veya kardeşim değilse beni ilgilendirmez, Bir cenazeye gittiğimde orada ölü ruh vardır. Birileri, ölen kişi göklerden bize bakıyor, diyorlar, ben de ölen kişi hiçbirşey görmüyor, diyorum."

Thomas Lynch ("Undertaking" kitabının yazarı ve cenaze evi yöneticisi)

"Ruh bizim gömemediğimiz parçamızdır. Öldüğümüzde belki ruh işi kolaylaştırmak için şarkı söylüyor ve kendisini daha rahat hissediyordur. Ben insanları toprağın altına götürüyor ve onların ruhlarının incinmemesine çalışıyorum. Ama ölülerin ruhlarının bedenleriyle ilgili olduklarını yani kalanların bedenlerine ne yaptıklarıyla ilgilendiklerini sanmıyorum."

Eunice Simpson (Spor yıldızı ve cinayet zanlısı O.J. Simpson´un annesi)

"Öldüğümüz zaman çürürüz. Tanrı ruhu alır ve çöp kutusuna koyar. Veya alır Şeytan´a verir. Çocuklarıma daima ruhlarını satmamalarını söyledim. Çünkü ruhunuzu para için satarsanız alacaklarınız şeyler herkesin satın alacağı şeylerdir, onun yerine Tanrı´yı tercih etmeliyiz. Ben annemin ruhunun kötü olduğum zamanlarda bana seslendiğini duyuyor ve inanıyorum."

Aleksandar Madak (Bosnalı Hıristiyan)

"Bazı ruhlar cenneti seçiyorlar, oraya yolculuk yapıyorlar, çok güzel ormanlarda ve çayırlarda yaşıyorlar. Çok güzel kentlerde zümrüt gibi yeşilliklerin içinde yaşıyorlar. O kentlerin kapısı bu dünyada en çok seven insanlara açılacak. Yaratıcı onları içeri alacak ve taçlandıracak. Göksel müziği dinlerken, yeni bir ruh olacaklar."

Ibran Imamoviç (Bosnalı Müslüman)

"Ölen insan eğer cennete veya cehenneme gittiğini biliyorsa bunu görüyoruz. Niçin bazıları yüzünde bir tebessümle ölüyorlar da ötekiler korkunç ifadelere bürünüyorlar? Ben cenneti kutsal kitabım Kuran´ın yazdığı gibi düşünüyorum.Altın duvarlar, güzel kokan çiçekler olacak, oraya ulaşanlara çok güzel kızlar hizmet edecekler"

Barbara Brennan (Ruhsal Şifa Okulu Kurucusu, Long Island, New York)

"Genellikle ciddi hastalıklarda veya operasyonlarda ruh bir krizin ne olduğunu öğreniyor ve deney kazanıyor. Şifacı hastadaki ruhun öğrenme çabasını tasfiye ediyor. Bir şifacı hastayı bir operasyona hazırlamak için yardım eder, enerjinin düzeyi azalırken bağışıklık sistemini güçlendirir. Hem de karaciğeri temizleyerek, anesteziyi kolaylaştırır."

Marianne Williamson (Yazar ve eğitmen)

20, Yüzyıl´da batı dünyası çevremizdeki ruhsal yaşamı yalayıp, yuttu. Korkutucu bir materyalizmin ve teknolojinin içine gömülüyoruz. Gandi ruh gücünü veya hayvani gücü seçmemizi söylemişti. İşte bu içinde bulunduğumuz dönemde çok daha önemlidir. Şimdilerde aynı tercihi kovalıyor, bazılarımız ruhla dolu, bazılarımız da gittikçe daha vahşi oluyorlar. Son otuz yılın içersinde ruhun yerine parayı koyduk. Bunun değişmesi gerek…"

Willie Brown (San Francisco Valisi)

"Sanırım herkesin bir ruhu var, politikacıların bile. Hergün ban ruhumu arıyorum ama bir ruha nasıl yetki verilir bilmiyorum. Geçenlerde Dalay Lama buradaydı, koşullar ne olursa olsun egoizmanın çok dışındaydı ama kişiliği belli değildi. Muhakkak bir afişe ihtiyacı vardı. Böyle bir insan, güvensizliğin travmatik noktasındadır ve inançlar hirbirşeyin etkisiyle eğilmezler. Bu noktada, bedeli neyse bir kurtarıcı gerekir. Ben bu şekilde özellikle politikacıların ve diğer tüm zihinlerin karıştırıldığına inanıyorum."

Rocco Buttiglione (İtalyan politikacı ve felsefe profesörü)

"Karıma ve çocuklarıma şiirler okurum, onlar bunu çoğu zaman sıkıcı bulurlar. Ama eve çok geç geldiğim bir gece, kızlarımdan birisinin şiir okuduğunu gördüm. Bana bir şiiri yüksek sesle okudu, ben de ona diğerlerini okudum. Sevdiğimiz şiirleri birbirimize okuduk ve yorumlarda bulunduk. Bu bana ruhun korkutucu bir keşfi olarak göründü. Ruhunuzu keşfediyorsunuz ve yüksek bir değer vererek aydınlatıyorsunuz. Thomas Aquinas bizim yaşama boş bir sayfaya benzeyen bir ruhla girdiğimizi söylüyordu. Yaşamlarımızın şiiri bu sayfaya yazılıyor. Ebedi olmak için bu şiiri defalarca okuyoruz. Ne görüyorsak, ona başlıyoruz."

Dr. Patrick Glidden (Veteriner, Michigan ABD)

"Bir ruhu görmek için tanıdığınız bir hayvana bakın. Çok kişi şunu söyler; ´Köpeğim farklı bir bireydir ve farklı bir kişiliği vardır.´ İlişkimiz bize köpeğin ruhunu gösterir. Yaralı bir hayvanın gözlerine baktığımızda acıyı, cefayı, karmaşayı görüyorsunuz. Fakat inanıyorum ki, umutsuz vakalarda bir hayvanı uyuttuğumuzda ruh bedeni terkettiğinde doğrudan Yaratıcı´ya gidiyor. Hayvanlar suçsuz yaratıklarb Niçin Tanrı onların çevresini iyilikle kuşatmıyor?"

Peder Merio Canciani (Din görevlisi, Vatican)

"Bir akışın içindeyiz ama orada sabit duran bir ağaç var. Bize ne olduğumuzun güvenini veriyor ve biz ona ruh diyoruz. Sanırım hayvanlarda da böyle. Gerçekten de hayvan anlamına gelen ´animal´ sözcüğü, Latince "anima"dan geliyor ve bu sözcük ´ruh´ demek. Papa Jean Paul II, yaptığı özel bir açıklamada hayvanlarda ´ilahi soluk´ olduğunu söyledi. Ruhun varlığını hayvanlarda görebilirsiniz."

Thomas Moore ("Care of the Soul and Soulmates" kitabının yazarı)

"Birçok insan bu sözcüğü birşey anlamında kullanıyor ama sanırım ruh herşey değildir. Ruhla, canı ayırmak gerekiyor. Ruh göğe yükselen bir kartal gibi, can ise bir kelebek gibi dünyaya ve insanlara çok yakın. Yunanlılar daha çok kelebek anlamına yaklaştılar. Ama biz şu anki kültürümüzde, ruhu unutup, can endişesiyle yaşamaktayız. Göklere yükselmek kolay değil, dünyayı kaybediyoruz. Kartal çok yükseklerden gelip alçalıyor ama kelebek çok yükseğe uçamıyor."

Melvin van Peebles (Oyuncu ve yönetmen)

"Çok güzel bir Fransız şarkısı vardır; boğulmakta olan bir denizcinin ruhunu bir martı kapar ve göklere doğru uçmaya başlar aslında denizcinin ruhunu kurtarmaya çalışmaktadır. Ama bir kuş çok yükseklere asla uçamaz ve ruhu düşürür ve ruh istediği gibi özgür kalır. Bu şiirsel tanımlama, bir insanın ölümsüzlüğü ele geçirme ihtiyacıdır veya ruhun ölümsüzlük arzusunu kanıtlar."

Akihiro Miwa (Japon sahne oyuncusu)

"Ruh, henüz keşfedilemeyen bir element ve evrende yözmekte. Seks yaparken bu element bir kadının vajinasına giriyor sonra rahmine çıkıyor, orada protein, kalsiyum ve diğer organik madde katmanlarını örterek yeni bir şekil oluşturmaya başlıyor. Dokuz ay sonra oradan yeni bir yaşam doğuyor. Bunu aynen bir incinin oluşumuna benzetebilirsiniz."

Linda Ohler (Organ nakli koordinatörü, Fairfax, Washington)

"İnsanlar kalbir ruhumuz olduğunu düşünüyorlar. Bence böyle değil, üzgünüm ama kalp sadece bir organ, bir kas. Kişilikleri nakledemezsiniz ve ruh nakilleri de yapamazsınız. İlk organ nakli hastalarımdan birisi genç bir kadındı, herşey çok iyi gitmişti ama nakilden dört yıl sonra tıbbi yardım gerekti. Vücudu organı reddetmeye başlamıştı. Ona, ilgisi olmadığını bilerek bir tepki amacıyla bunu neden yaptığını sordum. Cevap olarak şöyle dedi; ´Gazetede kalbi benim gibi olan birisini okudum. Bir kızı öldürmüş sonra öldürülmüştü, o kötü biriydi." Yani hastam içinde kötü bir ruhun bulunduğunu düşünüyordu. Dayanamadım ve bunun çok iyi bir kalp olduğunu söyledim., tüm yapılanların ve çabaların onu canlı tutmak için yapıldığını ve evde iki çocuğun kendisini beklediğini hatırlattım. Sonra düzeldi…"

Perry Farrell (Şarkıcı ve porno yıldızı)

"Annem 1962 veya 63´de intihar etmişti. Yıllar sonra geri geldi, Kokain ve eroin almış, kız arkadaşımın kollarında yatıyordum. Birden kızın sesini duydum; ´Bu senin annen, onunla konuş.´ Yin ebir başka gecede bu kez Çinli olan kız arkadaşım Yahudi şivesiyle konuşmaya başladı. Annemin bedenini çaldığını söylüyordu. Bana da eğer kendimi öldürürsem, kendisinin dünyada kalacağını söyledi. Bunu kim bilebilir, dedim ama o bana ruhumun bildiğini söyledi. O günden beri uyuşturucu kullanmaktan vazgeçtim."

Joseph Lychner (Eşini ve kızlarını TWA 800 uçak kazasında kaybetti)

"Pratik anlamda herkes ölümle bir olacaktır. Ama işin en güç tarafı olaydan dört ay sonra yaşadığımdı. Kış geliyordu, hava erken kararmıştı. İşten çıkmış, bomboş evime doğru düşünerek arabamı sürüyordum. Ruhun ölümden kurtulduğuna inanmıyı seçtim. Buna ihtiyacım vardı. Çünkü bir ana plana inanmamak ve ölümün ötesinde birşeyleri ummamak çok zarar verici oluyor."

Aharon Appelfeld (Soykırım´dan kurtulan İsrail´li yazar)

"Çocukken çoğu zaman ruhu arardım. Neyimin yanlış olduğunu düşünürdüm. Neden Yahudi doğmuştum? Niçin ölüme mahkumdum? Bu soyut değil somut bir arayıştı. Eğer neyin yanlış olduğunu bilirsem, değiştirebilirdim. Sonra insanların ruhu olabildiği gibi olmadığını da öğrendim. İnsanlar açlık, kıtlık ve yüksek gerilim dönemlerinde ruhlarını veriyorlar. Ruhsal yönden büyüdüğümü hissediyorum. Ben büyüğüm, en büyüğüm. İnsan olduğumu ruhum varsa hissediyorum. İnsanlar bunu yitiriyorlar ve artık avcı olmaya başladılar, ortaya ruhsuz canavarlar çıkıyor. Ben runsuz insanların yüzlerini hatırlıyorum. Onların yüzleri yoktu, gülümsemiyor ve şarkı söyleyemiyorlardı."

Tony Twist (Sporcu, St Luois Blues)

"Ruhsal bir şansım olmadı. Bazen bilardo oynarken, rakibim bana ruhuna oynayalım, diyor. Eğer kazanırsa ruhum onun olacak. Oynuyoruz, kaybettiğimde bana ruhumu aldığımı söylüyor. Hayır, diyorum, benim için değil senin için oynuyoruz."

Shirley McLaine (Aktris ve yazar)

"Cerrahlar hastanenin dışında olduklarında, birkaç damla içki içtikten sonra ruhtan söz etmeye başlarlar. Cerrahlar hastanın ruhuyla, kendi ruhlarını birleştirdiklerinde hissetmeye başlarlar. Annemi ameliyat eden cerrah, bir insanın içini açtığında ruhla karşılaştığı düşüncesindeydi ve ellerinin kendisini suçlu yaptığını söylüyordu. Annem ölürken gülümsüyordu ve şeyle demişti; ´Herkesin kalbi bu odayla ilişkide, bunu tam anlamıyla görebiliyorum.´ Buradaki ana konu uyanışın ta kendisi. Siz yeterince uyandınız mı? ´Contact´ adlı filmi işte bu nedenle sevdim. Bir iç yolculuğu anlatıyordu. Herkes, Jodie Foster´in dünyadışı canlıları bulmasını bekliyordu ama o kendi evrenine girdi. İşte herşeyin sırrı buydu."

Bu yazımızda Paranormal yani "Normalötesi" kavramını tanımlayacak ve bu alandaki son gelişmeleri inceleyeceğiz. Paranormallik, bilimin kabul edilmiş ortamında açıklamalar bulunabilen olaylar ve yetenekler olarak tanımlanabilir. Araştırmada bilimsel kıstaslar tanımlanmış ve Quantum Kuramı´nın getirebileceği yenilikler de göz önüne alınmaştır.

Paranormal olaylar veya Parapsikoloji´nin ilgi alanı genelde şu başlıklara ayrılabilir;

* Clairvoyance-Durugörü: Farklı zaman ve mekanlarda oluşan olaylarla ilgili bilgiyi, normal insanlardan farklı olarak bilebilmek veya hissetmek.

* Telepati: Düşünce iletişimi; Bir zihinden diğerine direkt bilgi iletişimi, burada fiziksel medyumluk olgusu veya yetisi yoktur.

* Psikokinesis: Hareketsiz bir cismin belli bir uzaklıktan düşünce gücüyle hareket ettirilmesi.

* Precognition-Öngörü: Gelecekte olabilecek olayları, zamanı gelmeden önce, belli bir eğri içinde kalarak ve gerçekleşme zamanını da doğru olarak tahmin edebilmek. Olayın oluşmasında önemli olan, sıradan bilgilerden yola çıkılarak, sıradışı öngörülerde bulunabilmektir.

* Spiritüalizm: Bedensiz ölü ruhlarla ilişki kurmak.

* Reenkarnasyon: Bir ruhun tekamül etmek için, sayısız kez dünyada yeniden doğması ya da bedenlenmesi.

Buradaki amaç, yukardaki kavramların geçerli bilimsel bilgiyle olan uyumsuzluğunu göstermek ve bazı olayları test etmektir. Tartışmanın anahtarı paranormalin yapısını veya doğasını varsayarak tartışırken, evrenin materyalist veya düalistik doğasında yer alıp almadığını anlamaktır. Maddi evren madde ve enerjiden oluşur, her olay bu iki fonksiyonun bileşim ve dönüşümlerinden meydana gelir. Buna karşın düalistik evrenin yani iki karakterli evrenin madde ve enerjiden öte birşeyi daha içerdiği düşünülmektedir; buna ruh veya düşünce diyebiliriz. Bilimin işi maddi evreni anlamaktır, bunun için metodları ve teknolojisi vardır; bu metodlar ve araçlar fizik dünyayı araştırmaya uygundur. Eğer evren gerçekten maddeyse, kuramsal olarak tüm açıklamalarda bilimin terminolojisi her türde ve aynı doğrultuda kullanılır. Bu noktada, fiziksel olmayan evrenin yani düalistik evrenin oluşumunu araştırırsak aynı kabul edilmiş fizik bilim metodlarını kullanmamız zordur. Burada dört boyutlu bir uzay-zaman evreni öne sürebiliriz fakat burada bir sorun vardır; bu kez de, bütün bir realitenin varolan bir parçası yani bildiğimiz maddi evren diğer alanlarla özellikle de ruhla yanyanadır. Yaşam geçicidir ve farklı iki olgunun bileşiminden oluşur yani ruhla, fizik bedenin. Ruhun süregiden mücadelesi, fizik alandaki etkisini devam ettirmektir. Newton temelli bilimsel anlayışın yönettiği klasik kuramların kökeninde determinizma yani neden-sonuç ilişkisi yer alır (buna geçmiş ve bugün de diyebilirsiniz.) İşte bilimin anayasası ve iskeleti budur ama günümüzün bilimi hiç istemediği halde kendi buluşunun sonucunda, aslında hiç istememesine rağmen değişime hatta dönüşüme uğrama tehlikesiyle karşı karşıyadır. 20. Yüzyıl´ın başında geliştirilmeye başlanan Quantum Kuramı herşeyi değiştirebilecek gibidir ve reddedilememektedir.

Beynimizi ne yönetiyor?

Quantum Kuramı evrenin geleneksel yapısına yöneliktir yani statik değil değişkendir, bazen parçacıklar halinde özgün davranışlar içine girer, bazen de dalgacıklar halinde aynı davranışı gösterir, bu gözlem konumunda farkedilebilir. Bu kaçınılmaz değişimi gözlenmesi sırasında, ölçümler de yapılabilmektedir. Kısacası evren artık yüzyıllardır sanıldığı gibi sabit, belli karakteri olan bir yer değildir, evren artık ne olduğu veya nasıl davranacağı belli olmayan bir yerdir. Fizikçi Niels Bohr, "tamamlayıcılık" tanımını getirerek alanlardaki değişkenlerin doğal olarak çiftleştiklerini (pozisyon-momentum ve zaman-enerji gibi…) ama çiftleşen iki değişkenin birbirlerine tam olarak benzemediklerini söylüyordu. Quantum denklemi öngörülmemiştir, deneylerle ortaya çıkmış, sadece farklı olasılıkların biraraya gelmesiyle bulunmuştur ve yeni bir konum anlamındadır. Bu yeni konumu şöyle özetleyebiliriz; "Geleceği tahmin edemezsiniz sadece farklılıkları olasılık olarak tahmin edebilirsiniz." Tabii ki, gözlemleyebilme düzeyinde gerçek hala neden-sonuç sınırlarının içindedir ama bu pratik bir amaca yönelik bir yaklaşımdır yani işin kolay yanıdır, asıl gerekli olan çok sayıda mikro olay olasılıklarının, en küçük düzeyde veya önemde olsa dahi sürekli olarak gözlemlenebilmesidir. Roger Penrose "Minds, Machines and Mathematics" adlı makalesinde şöyle demektedir; "Göründüğü kadarıyla, bireysel quant olayları, sinirsel tepkimelerin itici gücünü harekete geçiren tetik olarak sorumlu tutulabilirler" Sir John Eccles ise aynı paraleldeki "Brain and Mind, Two or One" başlıklı makalesinde fizikçi Henry Margenau´dan alıntı yaparak yukarda sözü edilen değişkenliklerin çiftleşmesini desteklerken Margenau´nun beynin bölümlerinin olası quant yasaları tarafından yönetildiğini ve bunun yeterli olabileceğini belirttiğini söylemektedir, burada olası değişikliklerin çok fazla oldukları fakat buna karşın ölçümlenemeyen bir dengeyi korudukları da bir gerçektir ve bu olasılıkların her birisi kesindir yani karşımızda kendileri birer değişmez olan olasılıklar vardır.

Ama, yine de varlar…

Margenau düşüncenin değişimlere neden olduğuna inanıyor ve duyuların olasılıkları kontrol ettiklerini veya belirlediklerini söylüyordu. Fakat bu materyalist bir yaklaşım değildir çünkü karşımızda fiziksel bir duygu içeren bir enerji alanı yoktur, öyleyse düşünmemiz gereken düşüncedir fakat düşünce de bir enerjidir ama düşünce evrendeki enerjiden ayrı ve farklı bir enerji türü olarak düşünülmelidir. Yani o bir quant enerjisidir ve fizik evrendeki bildiğimiz enerji demek değildir. Sir Arthur Eddington, geleceğin asla geçmişteki nedenlerin sonucu olmadığını fakat benzerlikler içinde ayrılıklar içerdiğini söylemektedir. Eddington, "bilinç birliği" nden söz ederken bunun bir gerçek olduğunu belirtir. Organik olmayan bir sistem üst düzeyde bir neden-sonuç ilişkisine giremez yani önemli olan bilinçtir birleşik doğa içersinde bilinç egosunu kullanarak kendisini kanıtlar. Deneysel kanıtlar quantum kuramını desteklemektedir yani Atomik deneyler hassas quant etkilerin hayrete düşürücü sonuçlara ulaştığını göstermektedir. Hiç kimse son elli yıldaki quant mekaniğini öngörememiştir, buna karşın kesinliğin ulaştığı düzey bilim açısından emsalsizdir. Sonuç olarak quantum dünyası tüm dünyadır, Kopenhag Görüşü´ne göre quantum, Einstein´ın inancı eskide kalırken, Tanrı´nın evreni yönetirken zar atmadığı anlaşılmıştır. Klasik yaklaşım içersinde tarafsız olarak hakim olan ortak yön, kişiliksiz (nötr) bir ilişki içinde zihinsel ve ruhsal olayların fizik gerçeklik içersinde saf bir işlevi ortaya koymasıdır. Bu durum quantuma ters gibi görünürken bağımsız ve tarafsız bir gerçeğin varlığını da yalanlamaz. Böyle bir gerçeğin doğası çeşitli ilişkilerle şekillenir. Quantum kuramı içsel ilişkiselliği veya bütünselliği mistik öğretileri hatırlatırcasına önerir ama ruhun varlığını önermez, buna karşın fiziksel alanda gerçekleşmeyen ruha benzer ilişkilerin mekaniğini gösterir. İşte bu ilişkiler olası değişimlerin dağılımıyla ve de bireysel quant etkileriyle birleşerek gelecekte olacaklar olarak fizik evrende kullanılabilirler. Daha akla yakın ve tatmin edici olan ise, gözlemlenebilen dünyadaki, zeka ürünü olan eylemlerin veya olayların gösterdiği sonuçlardır. Genelde ortaya çıkan kaprisli yapı yani olayların istenildiği anda değil de, beklenmedik veya istenmedik anlarda oluşmaları kaosun karmaşık yapısından kaynaklanmaktadır. Paranormal fenomenlere ait ciddi raporlar, ne denirse denilsin maddi alanın ötesinde varoluşlarını sürdürmektedirler ve bunlar ciddi birer kanıttırlar. Hayalet tanımları, poltergeist (darbeci ruhlar) etkiler, uyarıcı önseziler, spontane telepati, ruhsal şifa, beden dışı deneyler ve daha başkaları kanıtların görüldüğü alanlar olarak görülmektedirler. Tabii ki raslantılar, halüsinasyonlar veya şarlatanlıklar çok fazladır fakat fizik gerçekliğin dışında kalan sadece tek bir zeki olay dahi yeterlidir.

Paranormal bir faşist gücün esiri miyiz?

Burada ilginç olan, spontane paranormal olayların kesin ve şiddetli kanıtları arzulandığı gibi göstermemeleridir, bu yüzden de gerçek gibi tanımlanamazlar. Bunun bir nedeni de, deneyleyememek olabilir. Sayısız bilimsel parapsikolojik çalışma, istatistik anlamların dışına çıkmazken, düşünce yetisinin oluşturduğu bilgi veya fizik olaylar ilginçtir ki, fizik-ötesi kaynaklara dayanırlar. Bu konuda, California Üniversitesi´si İstatistik Bölümü´nden Prof. Jessica Utts şöyle diyor; "Standartların kullanımı bilimin diğer alanlarında olduğu gibidir, oysa içerikte ruhsal fonksiyonlar vardır. İstatistik sonuçlarla ilgili çalışmalar deneysel olarak umulanın çok uzağındadır. Tartışmalarda ise, sonuçlarda olması gereken ama olmayan metodolojik noksanlar nedeniyle olaylar yüksek sesle reddedilmektedirler. " 1995´de Dean Radin tarafından hazırlanan "Parapsikoloji Hakkında Sık Sorulan Sorular" başlıklı dökümanda ESP yani Duyu Ötesi Algı olaylarının istatistik sonuçları kesin olarak verilirken Öngörü, Telepati ve Psikokinezi´nin öncelik aldığı görülmektedir. ESP´nin istatistik aracılığı ile kazandığı güç, güvenilir ve tekrarlanabilir deneylerle kanıtlanmaktadır. Burada bilimsel yön vardır ve geçerlidir ama olaylara neden olan faktör bilinmemekte ve X Faktörü adıyla yetinilmektedir. Fizik, psikoloji, felsefe, istatistik, matematik, bilgisayar, kimya, antropoloji ve tarih uzmanı olan bir grup bilimcinin hazırladığı raporun sonucunda aşırı dozda imajinasyon olgusu belirtilmiştir. Öyleyse, istatistik sonuçları oluşturan her bir olayın yukardaki tüm bilim dalları tarafından da sorgulanması durumu ortaya çıkmaktadır yani Paranormal olayların kanıtlanması ve kabulü daha da zorlaşmaktadır. Tartışmanın ötesinde ise, fizik-ötesi bir gücün veya etkenin, insanın hür iradesi üzerinde bir baskı yapıp, yapmadığını araştırmaktır. Ama böyle bir sonuca, ne güvenilmez neden-sonuç ilişkileriyle, ne de quantum kuramının geleneksel raslantılarıyla ulaşılamaz. Bilinçsel düzeyde bazı fizik-ötesi ilişkilerin kasıtlı olarak dışardan araya girmesi ise, sistemi etkilemektedir.

Her alanın yasaları, kendi alanına ait olmalıdır.

Fizikçi Max Planck dahi, neden-sonuç ilişkilerine inanıyor ve; "Bizler doğrudan ve içten bir bilgi kaynağı ile ilişki içindeyiz, o ilişki noktasında insan bilinci, düşüncemizin ve irademizin orada, konu dışında kalarak nedensel bir emirle tatil yaptığını bize söylüyor." Şimdi eğer biz bazı fizik-ötesi ruhsal alanın varlığını kabul edersek, bu mantıklı bir varsayım olabilir ama bu varsayımın bir şartı vardır, yasaları da bu fizik-ötesi alanın içinde bulmamız gerekir yani fiziksel olayların, fiziksel yasalara uymaları örneğinde olduğu gibi. Ama düşünceden düşünceye iletişimin yani Telepati´nin böyle bir gereksinmesi yoktur, ruhsal medya olmadan da kendisine ruhsal alanda yer bulabilir. Clairvoyant olan birisinin yaptığı ise, ruhun bir parçasının uzayın ve zamanın dışına ulaşmaktır. Psikokinezi´de ise, imajinasyonun yeri çok önemlidir ve atıl bir cisim harekete geçebilmektedir. Spiritüalizm yalnız ve yalnız spiritüel bir yaşam gerektirir ve ruhsal alanın diğer bölümleriyle ilişkiye girilmektedir. Ruhun beden değiştirerek evrensel bir yolculuk yapabilme yetisi yani yeniden doğabilmesi eğer doğruysa evrensel anlamda çok büyük bir şans veya fırsattır. Güncel bir sorunun gelecekte ne olacağını önceden görmek aslında ruhun özgürlüğüyle, geleneksel içsel neden-sonuç doğasıyla çelişkilidir ve burada nedenlerin sonuçları hür iradeyle bütünleşememektedir. Bununla beraber, sınırlandırılmış bir Öngörü yetisi Durugörü katıldığında yararlı sonuçlara ulaşarak daha net bir resim ortaya çıkarabilir ve bu yetenek o zaman alışılmışın çok ötesine çıkabilir. Ama ne işe yarayacağının yasaları konulmalıdır.

Bilimin henüz söyleyebileceği bir söz yok…

Dünyasal varoluş sırasında spiritüel veya ruhsal yetiler etkindirler, çapraşık ve anlamsız olsalar da insanı etkileyebilirler, sonuçta ise bu özellikleri yüzünden fizik yasalarının geçerli olduğu bir dünyada yaşayabilmektedirler. Benzer yetiler bazı insanlarda, ötekilerden daha güçlü olabilir. Hatta onların bu yetileri belli düzeylerde uygun düşünce eğitim teknikleriyle geliştirilebilir de… Özetlersek, bilim henüz bu alanda yeterince etkin ve yetkin değildir ama elinden geleni yapmaktadır, Quantum Kuramı ise yeni ama ne sonuçlar getireceği bilinmeyen bir pencereyi açmıştır ama Paranormal olaylar vardırlar ve varlıklarını sürdürüyorlar… Bizim hala bilemedğimiz, anlayamadığımız, çözümleyemediğimiz bir alanda, ortamda, koşullarda veya boyutta… Hangi tanımı arzu ederseniz, seçim özgürlüğü size tanınmıştır.
 

Birdenbire, öl­müş ölü res­sam­la­rın tar­zın­da, i­na­nıl­maz re­sim­ler ya­pa­bil­di­ği­ni­zi far­ket­ti­niz. Picasso, Renoir, Rambrand veya Monet gibi resimler yapabiliyorsunuz. Tüm ruhsal olaylar içinde, ölüm ötesiyle ilgili en çarpıcı ve hatta tartışılamayan olay Pşisik yani Ruhsal Sanat´tır. Okuya­ca­ğı­nız o­lay­lar­da bu sa­nat­sal ga­rip­li­ğin ger­çe­ği­ a­ranıyor.

İn­san­lık kendini bildi bileli, ö­bür dün­yay­la çe­şit­li şe­kil­ler­de i­liş­ki kur­ma çabasında ve sayısız yol deneniyor ve ortaya gittikçe dah so­nuç­lar çıkıyor. Ruh ça­ğır­ma sistemi, se­ans­lar ve med­yum­lar şim­di­ye ka­dar an­cak li­mit­li ve loş bir ba­şa­rı sağ­la­dı­lar. Daima kuşku duyuldu, hayaletler veya darbeci ruhlar da öyle, karşıt görüşler daima hazırdı ve üstelik şarlatanların fazlalığı yüzünden gerçekçi sonuçlar kaybolup gidiyordu. Parapsikoloji de belli bir sonuca ulaşamadı, metafizikle bilim öylesine karışmıştı ki, değil olayları sınamak sınıflamak dahi mümkün olamıyordu. Peki, öteki dünyanın varlığına inanç dışında nasıl inanabiliriz? Elimizde tartışılması güç olan bir tek me­tod var; bu yöntem en acımasız şüp­he­ci­le­ri bi­le hay­re­te dü­şü­rü­yor: Psi­şik Sa­nat´dan söz ediyoruz.

3000 yıllık ruhsal sanat olabilir mi?

As­lın­da terminolojiye sadık kalırsak, psi­şik sa­na­tı, ö­len sa­nat­çı­la­rın bizle günümüzde i­le­ti­şim kur­ma şek­li o­la­rak de­ğer­len­di­re­bi­li­riz. Hz. İ­sa’dan yüz­yıl­lar­ca ön­ce Delp­hi’de O­rac­le Ka­hi­nleri´nin ben­zer bir­şey­den bah­settiklerine i­na­nı­lı­yor. Es­ki­den Delp­hi’de ya­şa­yan zen­gin­ler kahinlerden ge­le­cek­le­ri­ni gös­ter­me­si­ni is­ter­ler­miş ve ka­hin on­la­ra bir re­sim­le ce­vap ve­rir­miş. İşte bu, psi­şik sa­na­tın ilk ör­ne­ği sa­yı­lı­yor; konuyu üç kı­sım­da in­ce­le­yebiliriz;

1- Her­han­gi bi­ri­si, (med­yum ol­ma­sı şart değil) a­ni­den Van Gogh ya­ da Ramb­randt gi­bi büyük sa­nat­çı­la­rın re­sim­le­ri­ne çok benzer re­sim­ler çizebiliyor.

2- Veya bir med­yum, a­ni­den re­sim ye­te­ne­ği­ne ka­vu­şu­yor ve ta­nı­ma­dı­ğı öl­müş bi­ri­nin res­mi­ni ayrıntılarıyla çi­zi­yor.

3- En il­ginç olanı i­se, bir med­yu­mun söz ko­nu­su ki­şi­nin geç­miş ya­şa­mıy­la il­gi­li ka­ba­tas­lak bir re­sim yap­ma­sı; bu tür re­sim­le­rin a­ma­cı, med­yu­ma baş­vu­ran ki­şi­nin ruh düzeyini an­la­mak olarak kabulleniliyor.

Bü­yük Gas­pa­ret­to

Psi­şik bir sa­nat­çı ol­du­ğu­nu id­di­a e­den­ler­den çok a­zı trans med­yu­mu Lu­iz An­to­ni­o Gas­pa­ret­to ka­dar et­ki­le­yi­ci­dir. Gas­pa­ret­to kendine özgü doğ­ru­la­rı o­lan bir bi­lin­me­yen gi­bi­dir. İ­ki sa­at i­çin­de 20 ta­ne psi­şik tab­lo mey­da­na ge­ti­re­bil­di­ği söy­leniyor. Ge­nel­de re­sim­le­ri­ni ka­ran­lık­ta çi­zi­yor ve çok de­ği­şik stil­ler­de re­sim ya­pı­yor. Ay­rı­ca bir­çok öl­müş sa­nat­çı­nın çok zor tek­nik­le­ri­ni uy­gu­lu­yor ve hiç bir re­sim e­ği­ti­mi almamış. Re­sim­ler­inden ka­zanç sağ­la­mı­yor ve yap­tı­ğı re­sim­leri sa­de­ce ser­gi­liyor. “Pa­ul McKen­na’nın Pa­ra­nor­mal Dün­ya­sı” ad­lı bir TV prog­ra­mın­da Gas­pe­rat­to ye­ni bir Pi­cas­so res­mi çiz­miş­ti. Çizim anında prog­ram­cı­lar­dan bi­ri ko­nuş­tu­ğu i­çin Gas­pa­ret­to ger­çek­ten si­nir­len­miş­ti. Fa­kat so­nuç­ta re­sim mü­kem­mel bir kop­ya o­la­rak uzmanlarca de­ğer­len­di­ril­di. As­lın­da Pi­cas­so, psi­şik sa­nat­la uğ­ra­şan­la­rın çok rağ­bet et­tik­le­ri bir sa­nat­çıdır. 1970’ler­de Matt­hew Man­ning adlı di­ğer bir psi­şik sa­nat­çı da Pi­cas­so i­le i­le­ti­şim kur­du­ğu­nu id­di­a et­miş­ti. Fakat Gas­pa­ret­to daha da ötede; i­le­ti­şim kur­du­ğu­nu söy­le­di­ği di­ğer res­sam­lar To­u­lo­u­se La­ut­rec, Re­no­ir ve Mo­dig­li­a­ni. Bi­tir­di­ği re­sim­ler­de ger­çek­ten bu res­sam­la­rın stil­le­ri çok be­lir­gin ve çarpıcı ben­zer­lik­ler var. Re­sim­le­rin al­tı­na ru­ha­ni ya­ra­tı­cı­la­rı yani ünlü ressamların kendileri im­za a­tı­yorlar. Bu imzalar da aynen asıllarına benziyorlar

Eleştirmenler ayıramıyor;

Matt­hew Man­ning, psi­şik bir dok­tor o­la­rak ü­nü­nü ar­ttır­ma çabasını sürdürürken İn­gil­te­re’de psi­şik bir sa­nat­çı o­la­rak çoktan ü­nlenmişti. İddialarına göre, A­ub­rey Be­ard­sley, Mo­net ve Pi­cas­so gibi ünlü ressamlarla o­lan i­le­ti­şi­mi o­nun tanınmasına yetti. Manning´e göre, Pi­cas­so’yla i­le­ti­şi­mi bü­yük res­sam 1973’te öl­dük­ten üç ay son­ra baş­la­mış. İlk ki­ta­bı “Link-İlişki"de i­le­ti­şi­min na­sıl başladığını an­la­tı­yor. Ka­ran­lık bir o­da­da Pi­cas­so’ya kon­san­tre ol­muş­ken a­ni­den gö­rül­me­yen bir güç el­le­ri­ni yö­net­me­ye baş­la­mış, gö­rünmeyen güç o den­li yo­ğun­muş ­ki, i­ki ta­ne ka­le­min u­cu­nu kı­rıl­mış a­ma so­nuç­ta or­ta­ya bir re­sim çık­mış. Man­ning bu­nu ken­din­ce şöy­le yo­rum­lu­yor;“Ha­ta­sız bir Pi­cas­so sti­li; güç­lü ve ce­sur”. Üs­te­lik Pi­cas­so’nun sa­de­ce çiz­gi­le­ri­ni de­ğil renk­le­ri­ni de kul­la­nı­yordu. 1973’te­ki bu garip gün­den son­ra Man­ning’in ruhlar dün­ya­sın­dan ta­şı­dı­ğı re­sim­ler daha be­re­ket­li ol­ma­ya baş­la­dı. Tüm çi­zim­le­ri i­na­nıl­maz bir şe­kil­de ö­lü us­ta­la­rın stil­le­riy­le ben­ze­şi­yordu. Öy­le ki, ba­zen ger­çek res­min han­gi­si ol­du­ğunu karıştıran resim eleştirmenleri görülüyordu. Man­ning, Gas­pa­ret­to’nun ak­si­ne trans ha­li­ne geç­me­di­ği­ni söy­lü­yor ve sa­de­ce o­tu­rup, gü­cün ken­di­si­ni yö­net­me­si­ni bek­li­yor. Ba­zı e­ser­le­rin ta­mam­lan­ma­sı bir i­ki da­ki­ka sü­rü­yor. Bu sü­re i­çin­de Man­ning ne çiz­di­ği­ni an­la­ya­ma­ya­cak ka­dar hiç­bir za­man ken­di­ni kay­bet­mi­yor. Man­ning’de Gas­pa­ret­to gi­bi ba­zı ruh­sal sorunlar ya­şıyor ama da­ha dün­ye­vi bir mi­za­ca sa­hip ol­du­ğu i­çin da­ha ko­lay at­la­tı­yor.

Yüzyıllar öncesinden renkler akıyor;

Man­ning her ne ka­dar ü­ret­ti­ği psi­şik sa­nat e­ser­le­riy­le gün­dem­de ol­sa da, baş­ka bir psi­şik sa­nat­çı o­lan Co­ral Pol­ge ta­ra­fın­dan aşılmıştı. Pol­ge’nin is­mi ru­hçu çev­re­ler­ce bi­li­ni­yor ve ger­çek­ten doğal ye­te­nek­le­riy­le tat­min­kar so­nuç­lar a­la­bi­li­yor­du. Co­ral Pol­ge e­ği­tim­li bir sa­nat­çı ol­du­ğu­nu sak­la­ma­sı­na rağ­men ü­ret­ti­ği psi­şik e­ser­ler­de öy­le de­tay­lar gö­rü­lü­yor ki, şüp­he­ci­ler bi­le şa­şı­rı­yor­lar. Çok nor­mal bir ço­cuk­luk döneminin ardından Ku­zey Lon­dra Ki­li­se­si´n­de bir med­yum o­la­rak halka su­nul­ma­dan ön­ce ta­nın­mı­yor­du. Psi­şik bir sa­nat­çı ol­du­ğu­nu ise, bir med­yum o­na ha­ber ve­re­ne ka­dar ken­di­si­ de bil­mi­yor­du, med­yum “Genç ba­yan, siz psi­şik bir sa­nat­çı­sı­nız” de­miş­ti . Bu o­lay­dan son­ra ar­ka­daş­la­rı­nın ve a­i­le­si­nin yar­dı­mıy­la ye­te­ne­ği da­ha da ge­liş­ti. İlk ön­ce ö­lü res­sam Ma­sac­ci­o i­le i­le­ti­şim kur­du. 1400’lü yıl­lar­dan bu yüz­yı­la san­ki renk­ler a­kı­yor­du. Pol­ge bu res­sa­mın Gi­o­van­ni Ma­sac­ci­o ol­du­ğu­nu söy­lü­yor­du a­ma a­sıl a­dı­ Tom­ma­so diyordu. Gerçekte ünlü res­sam, “San Gi­o­van­ni Tommaso” a­dın­da­ki kent­te doğ­muş­tu, böy­le­ce Pol­ge’nin bu is­mi söy­ler­ken aslında şeh­ri kas­tet­miş ol­du­ğu an­la­şıl­dı. Yar­dı­mcılarıyla beraber Pol­ge şu an yıl­da 2000 i­le 3000 a­ra­sında psi­şik re­sim ya­pa­bi­li­yor. En bü­yük yar­dım­cı­sı Fran­sız pas­tel por­tre­ci­ Ma­u­ri­ce De La To­ur’du. O gün­ler­de med­yu­mun bi­ri, Pol­ge’yi 18.Yüzyıl kı­ya­fet­le­ri i­çin­deki bi­riy­le gör­dü­ğü­nü söy­le­di. Pol­ge´da görüntüler görüyordu, medyum He­len Dun­can’ın tran­sa gir­dik­ten son­ra be­yaz bir ek­top­las­ma (Bazı medyumların trans altında çıkardıklarına inanılan organik bir madde) ü­ret­ti­ği­ni ve bu­nu aşk bü­yü­sün­de kul­lan­dı­ğı­nı söy­lü­yor­du.

İki aileyi birleştiren tablo;

“İn­gil­te­re’nin Ru­hsal Li­der­le­ri” adlı top­lan­tı­da Pol­ge bir re­sim çizdi. Re­sim yaş­lı bir a­da­mın por­tre­siydi ve Polge a­da­mın ce­ke­ti­nin mut­la­ka “ye­şil” renk­te ol­ma­sı ge­rek­ti­ği­ni söy­lü­yor­du. Da­ha son­ra ya­pı­lan a­raş­tır­ma­lar­da portredeki adamın kimliği ortaya çıkarıldı ve yaş­lı a­da­mın ya­şa­yan tek ak­ra­ba­sı o­lan to­ru­nu bu­lun­du. Bir kadındı ve kız­lık so­ya­dı­nın “Gre­en” yani "yeşil" ol­du­ğu anlaşıldı. İş­te res­min i­fa­de et­ti­ği buy­du. Önceden olay hakkında bilgisi olmayan ka­dın res­mi görür görmez he­men ta­nı­dı, bu ki­şi de­de­si Her­bert Light’tı. Pol­ge da­ha son­ra bu a­da­mın bir fo­toğ­ra­fı­nı is­te­di ve de­tay­la­rı kar­şı­laş­tır­dı, hiç­bir ay­rın­tı at­lan­ma­mış­tı. Bu o­lay “Na­ti­o­nal En­qu­i­rer” ad­lı der­gi­de e­le a­lın­dı. Ya­zı der­gi­de ya­yım­lan­dık­tan son­ra mu­ha­bi­re Ka­na­da’dan bir mek­tup gel­di. Mek­tu­bu ya­zan ki­şi, bu a­da­mın de­de­si ol­du­ğu­nu id­di­a e­di­yor­du. Son­ra an­la­şıl­dı ki, de­de i­ki ke­re ev­len­miş­ti ve a­i­le a­ğa­cı­nın bir da­lı Ka­na­da’ya ka­dar u­za­nı­yor­du. A­da­mın ilk ev­li­li­ği de böy­le­ce or­ta­ya çık­mış ol­du ve bir­bi­rin­den ha­ber­siz iki a­i­le bir­leş­tiler. Da­ha il­ginç bir o­lay Pol­ge’nin med­yum Da­vid Yo­ung i­le yap­tı­ğı bir se­ans­ta, çiz­di­ği genç ka­dın por­tre­siy­le or­ta­ya çık­tı. Se­ans, "Britanya Ruhsal Araştırmalar Derneği" nde yapılmıştı. Pol­ge’nin bu kez yap­tı­ğı por­tre, se­an­sa ko­nuk o­la­rak ka­tı­lan Mrs. E­ley’in ye­ğe­niy­di. Pol­ge ve Yo­ung kı­zın bü­yü etkisi al­tın­da o­la­bi­le­ce­ği­ni söy­lü­yor­lar­dı. Fa­kat kı­zın yanında bulunan tey­ze­si yani Mrs. Eley, ye­ğe­ni­nin sağ­lık­lı ve i­yi ol­du­ğu­nu söy­lü­yor­du. Bu­nun ü­ze­ri­ne Pol­ge, şu an ol­ma­sa bi­le ge­le­cek­te böy­le bir­şe­ye ma­ruz ka­la­bi­le­ce­ği­ni a­çık­la­dı. Bir kaç haf­ta son­ra Mrs E­ley Pol­ge’yi zi­ya­ret et­ti ve ger­çek öy­kü­yü an­lat­tı. Pol­ge’nin res­mi­ni yap­tı­ğı gün ye­ğe­ni Gwynneth Ric­hards’ın a­ni­den tu­haf­laş­tı­ğı­nı, ren­gi­nin de­ğiş­ti­ği­ni ve ö­lü bü­yü­kan­ne­siy­le kendi kendine ko­nuş­ma­ya baş­la­dı­ğı­nı son­ra­ da ba­yıl­dı­ğı­nı an­lat­tı. Böy­le­ce o­lay a­çık­lı­ğa ka­vuş­muş­tu. Ama neydi? Büyü mü yoksa Polge´un bir etkisi mi?

Gi­zem­li tu­val­ler

Man­ning ve Co­ral Pol­ge, psi­şik sa­nat­la uğ­raş­ma­ya baş­la­ma­dan ön­ce pa­ra­nor­mal bir­çok o­lay­la il­gi­liydiler. Böy­le­ce ö­te yanla kur­duk­la­rı i­liş­ki­nin da­ha sağ­lık­lı ola­ca­ğı­nı söy­lü­yor­lar­dı. Fa­kat Pat­rick Gamb­le öyle değildi, 4.5 yıl ön­ce pa­rap­si­ko­lo­ji­ye ilgisi o­lmayan iyi bir mü­te­ah­hit ve a­i­le ba­ba­sıy­dı. Fa­kat bir­gün ha­ya­tı tümüyle de­ğiş­ti. O gün, Pat­rick’in bir ar­ka­da­şı ona ka­lem, tu­val ve yağ­lı bo­ya çe­şit­le­riy­le zi­ya­re­te gel­di. Pat­rick, bun­la­rın hep­si­ni ye­ni e­vi­nin ça­tı­sı­na kal­dır­dı, as­lın­da sa­nat­la hiç i­liş­ki­si yok­tu ve güç­be­la bir­şey­ler çi­ze­bi­li­yor­du. Fa­kat o ak­şam ken­di­si­ni tu­haf his­set­ti ve şan­sı­nı de­ne­mek is­te­di. Bir­kaç de­ne­me­den son­ra Pat­rick tu­val­e yaş­lı bir a­da­mın yü­zü­nü çiz­di ve a­ni­den kor­kuy­la ye­rin­den sıç­ra­dı. Tu­val 1’e 2 m. bo­yut­la­rın­day­dı ve Gamb­le tu­val­de­ki yü­ze bak­tık­ça tüm ha­ya­tı göz­le­ri­nin ö­nün­den ge­çi­yor­du. O gün­den son­ra Gamb­le 70 ta­ne yağ­lı bo­ya ruh res­mi yaptı ve bi­rik­tir­di. Ba­zı por­tre­ler, tu­va­lin ta­ma­mı­nı kap­la­ya­cak bü­yük­lük­teydi. Ruh­lar do­ğal kay­nak­lı mad­de­ler­den o­luş­tu­ğuna i­na­nı­yor ve on­la­rın yağ­lı bo­ya­yı bu nedenle seç­tik­le­ri­ni söylüyordu. Ama Gamb­le, resimlediği ruh­lar hak­kın­da çok az şey bi­li­yor­du. Yal­nız Mark i­sim­li 20 yaş­la­rın­da ö­len bir ruh dışında; bir­çok ruh Gamb­le i­le ça­lı­şı­yor­du, bi­risi de Ti­bet­li bir ke­şiş­ti. Gamb­le bir ke­re­de 6 ruh­la ça­lı­şa­bi­li­yor. Tüm bun­lar Gamb­le’nin zih­nin­de bir gö­rün­tü o­luş­ma­sıy­la baş­la­mıştı. Bun­lar ya ber­rak rü­ya i­di ya­ da gün­lük iş­le­ri a­ra­sın­da mey­da­na ge­len bir tür flaş görüntüler. Ve sonuçta o­tur­du ve zih­nin­de­ki tüm gö­rün­tü­le­ri tu­va­le dök­tü. Bi­ten re­sim­le­rin hep­sin­de A­me­ri­kan kı­zıl­de­ri­li man­za­ra­la­rı­na yer ver­miş­ti. Gamb­le ay­rı­ca, evrenin res­imlerini de çi­zi­yor­du.

Resimler neye yarıyor?

Gamb­le, bir ge­ce u­yur­ken bir kı­zıl­de­ri­li rüyasında o­nu ta­kip et­me­si­ni söy­le­di. Bu­lut­lar ü­ze­rin­de do­laş­tı­lar fa­kat san­ki yaşam bağ­la­rı o­nu ar­ka­sın­dan çe­kiyor­muş gi­bi kı­zıl­de­ri­li­ye ye­ti­şe­mi­yor­du. Bu sı­ra­da bir yu­nus ru­hu o­na yar­dım et­ti. Da­ha son­ra ev­re­ni san­ki yan­la­rın­dan ge­çi­yor­muş gbi dik­kat­le in­ce­le­me­ye baş­la­dı­lar. Gamb­le, bugün bu o­la­yı psi­şik sa­na­tı­nın i­ler­le­me­sin­de bü­yük bir a­dım o­la­rak ni­te­len­di­ri­yor­. O gece, Gamb­le o­da­sında o­lu­şan bir ses­le u­yan­dı. I­şı­ğı yak­tı ve o­na doğ­ru u­çan parlak renk­lerle bezenmiş, muh­te­şem bir kuş gör­dü. O an ne­fes ne­fe­se kal­mıştı, sonra tümü yokoldu. Bir di­ğer il­ginç o­lay i­se Gamb­le’nin duy­u­la­rı­nın ge­nel­de rast­lan­tı­lar­dan etkilenmesidir, bu da bi­zi bir­kaç yıl ön­ce­si­ne gö­tü­rü­yor. Bir med­yu­mun tav­si­ye­si ü­ze­ri­ne yaş­lı bir ka­dın Gamb­le’yi zi­ya­ret et­miş­ti. Gamb­le o­na re­sim­le­rin­den bi­ri­ni ver­me­si ge­rek­ti­ği­ni ve en uy­gun res­min “The Last Jo­ur­ney” (Son Yol­cu­luk) ol­du­ğu­nu bi­li­yor­du. Gamb­le da­ha son­ra yaş­lı ka­dı­nın oğ­lu­nun de­niz­de öl­dü­ğü­nü ve res­min ka­dı­na hu­zur ver­di­ği­ni öğ­ren­di. Pat­rick Gamb­le ken­di­ne ve­ril­miş bu muh­te­şem ruhsal he­di­ye­nin ne­za­man son bu­la­ca­ğı­nı ve o­nu ne­re­ye gö­tü­re­ce­ği­ni bil­mi­yor. Fa­kat şim­di in­san­la­ra ver­di­ği hu­zur­dan do­la­yı gu­rur­lu ve mutlu. İsterseniz ve İngiltere´ye yolunuz düşerse, siz ­de bu re­sim­le­ri Gra­ni­ti­es Gal­e­ri, To­ken­bury Cor­ner ve Corn­wall’da gö­re­bi­lir­si­niz.

İ­le­ti­şim ka­na­lı

Psi­şik sa­nat­çı Tony Katz, Stans­te­ad Hall’da Art­hur Find­lay Kol­le­ji’nde yo­rum­cu o­lan Gaby Chi­ap­pi i­le ruhsal bir bağ­lan­tı kur­du ve ruhsal por­treye bak­tık­tan son­ra bir­lik­te bir se­ans yap­ma­yı ri­ca e­tti. Bu­luş­ma­ya git­me­den ön­ce ruh a­le­min­den ge­len e­sin i­le i­ki re­sim çiz­miş­ti. Bun­lar Chi­ap­pi’ye gös­ter­mek i­çin bi­rer kanıttı. Katz, kol­e­je gi­dip por­tre­le­ri o­na gös­ter­di­ğin­de Chi­ap­pi bu i­ki res­mi a­nım­sa­ya­ma­dı. Ama ih­ti­yar a­dam res­mi­ni o­kul mü­dü­rü­ gördü. Mü­dür, re­sim­de­ki a­da­mı he­men ta­nı­dı. Bu, ö­len ba­ba­sı­nın bir por­tre­siy­di. Ay­rı­ca Katz, res­min al­tı­na çı­nar a­ğaç­la­rı çiz­miş, Pe­ter­son ve Ja­mes i­sim­le­ri­ni yaz­mış­tı. Mü­dür da­ha son­ra çı­nar a­ğaç­la­rı­nın çok ol­du­ğu bir so­kak­ta o­tur­du­ğu­nu, kom­şu­la­rı­nın Pe­ter ve oğ­lu Ja­mes ol­du­ğu­nu ay­rı­ca Pe­ter ve­fat et­tik­ten son­ra Ja­mes’in­ de in­ti­har et­ti­ği­ni a­çık­la­dı.

İşte Eş­za­man­sal O­lay­la­r…

Ünlü Oscar ödüllü ak­tör A­lec Gu­i­ness çok da­kik olmasıyla tanınıyordu. Nor­mal­de çalar sa­a­ti­nin çalma­sın­dan bir kaç da­ki­ka ön­ce u­ya­nıyordu. Ça­lış­tı­ğı ve Lon­dra’da kal­dı­ğı pa­zar gün­le­rinde sabah 8:00’de­ki a­yin­de o­la­bil­mek i­çin sa­at 7.20’de kal­kı­yordu, ayinden sonra da sa­at 9:50’de o­tur­du­ğu yer o­lan Pe­ters­fi­eld’e gi­den tre­ne ye­ti­şiyordu. Na­sıl ol­duy­sa ol­muş, bir pa­zar gü­nü u­ya­na­ma­dı. Ka­ran­lık o­da­da sa­a­ti 7.20 o­la­rak gör­dü ve a­le­la­ce­le gi­yin­dik­ten son­ra West­mins­ter Kat­hed­rali’ne ye­tiş­ti. A­yin baş­la­dı­ğın­da o­ra­da­ki in­san top­lu­lu­ğun nor­ma­lden faz­la ol­du­ğu­nu fark et­ti. Va­azın or­ta­sın­da sa­a­ti­ne ba­kın­ca sa­at 8:00 ye­ri­ne 9:00 a­yi­nin­de bu­lun­du­ğu­nu farketti, bu ne­den­le de 9:50 tre­ni ye­ri­ne 10:50’de­ki tren­le git­me­ye ka­rar ver­di. İs­tas­yo­na gel­di­ğin­de, tre­ni­nin ge­cik­ti­ği­ni gör­dü. Nor­mal­de git­ti­ği tren Lon­dra’nın bi­raz dı­şın­da ray­dan çı­kınca ön va­gon dev­ril­miş ve kim­se­ye cid­di bir­şey ol­ma­ma­sı­na rağ­men va­gon­da­ki yol­cu­lar ha­fif ya­ra­lan­mıştı ve Gu­i­ness tren­de ön va­gon­da o­tur­mayı seviyordu. Araştırmacı Art­hur Ko­est­ler, aktörün sa­de­ce bir sa­at yirmi da­ki­ka geç kal­ma­dı­ğı­nı, ay­nı za­man­da da sa­a­ti de yan­lış gördüğünü be­lirt­mek­te. E­ğer bu böy­le ol­ma­say­dı, bel­ki a­yi­ne git­me­me­ye ve 9:50’de­ki kaza yapan tre­ne ye­tiş­e­bi­lir­di.

İş­te bu o­lay Eş­za­man­lılık O­lay­ları i­çin i­yi bir ör­nektir. Böy­le bir o­la­ya na­sıl tep­ki ver­di­ği­miz biz­de bı­rak­tı­ğı et­ki­ye bağ­lı. Bey­ni­mi­ze her gün mil­yon­lar­ca bil­gi u­laş­mak­ta ve bun­la­rın çok faz­la ol­ma­ma­sı i­çin bey­nin han­gi­le­ri­ni a­yı­ra­ca­ğı­na ka­rar ver­me­si gerekiyor. Yani beyin gelen bilgileri ayıklıyor ve bir kısmını siliyor. Bu yok et­me sü­re­ci i­çer­sin­de kim­bi­lir kaç ta­ne Eş­za­man­sal O­lay­ faz­la­lık di­ye a­tıl­ıyor. Örneğin zih­nin bir o­yu­nu, bir dil sürç­me­si ve­ya bir ba­kış gibi.

Tekrarlara dikkat edin…

Günlük yaşam akışı içinde Eş­za­man­sal O­lay­la­r´ın te­mel fonk­si­yo­nu­nu ge­nel­de fark et­me­yiz. Ka­za­lar ve rast­lan­tı­lar o­la­bi­lir di­ye­rek, Eş­za­man­sal O­lay­la­r´ın ha­ya­tı­mı­za o­lan kat­kı­sı­nı gör­me­mez­den geliriz. O­la­sılık yasa­la­rı­na da­ya­na­rak, e­nin­de so­nun­da o­la­cak şey­ler ol­du­ğu­na da­ir ka­rarlar ve­ri­riz. Er ya­ da geç bi­zi gittiğimiz yo­lda dur­du­ra­cak bir­şey o­lur. Bir rast­lan­tı faz­la mü­kem­meldir, ba­zı şart­lar çok faz­la o­lum­ludur veya bir bu­luş­ma beklenmediktir. Man­tı­ğı­mız­la an­la­dı­ğı­mız i­çin de­ğil, his­le­ri­miz­le fark et­ti­ği­miz i­çin iç­gü­dü­sel o­la­rak böy­le bir o­la­yın ne­den ol­du­ğu­nu şa­şı­ra­rak dü­şü­nü­rüz. Bir an­ bi­le ol­sa bü­tün be­de­ni­miz tep­ki gös­te­rir ve şaşırırız. A­ma o an çok ö­nem­lidir ve sı­ra­dı­şı, man­tı­ğı­mız­la a­çık­la­nı­la­mı­ya­cak bir o­la­yın tanığı ol­du­ğu­mu­zu an­la­rız. Bir teh­li­ke­ye kar­şı u­yarıl­mak ve­ya müs­tak­bel kur­ban­la­rı ko­ru­mak, Eş­za­man­sal O­lay­la­r i­çin en sık ör­nek o­la­rak gös­te­ri­lirler. Bu o­lay­lar bi­ze ko­ru­yu­cu me­le­ği­mi­zin ol­du­ğu­nu ha­tır­la­tır ve­ya şu dü­şün­ce­yi u­yan­dı­rır: "Tan­rı­nın lüt­fu sa­ye­sin­de bu­ra­da­yız" Fe­la­ket­ten kıl­pa­yı kur­tul­du­ğu­mu­zun far­kı­na va­rın­ca dilimiz tutulur.

Dr. Je­an Ski­no­da Bo­len şöyle yaz­ıyor; "Bir ka­dı­nın oğ­lu la­tince der­sin­de bir şa­ka yap­mak is­te­miş. Bu ne­den­le an­ne­sin­den o­nun­la bir­lik­te si­lah dük­ka­nı­na ge­lip o­ra­da bir kaç ku­ru­sı­kı fi­şek satın alması i­çin im­za at­ma­sı­nı ri­ca et­miş. E­ve ge­lir­ken ya­nan bir a­ra­ba­nın ya­nın­dan geç­miş­ler, ka­za da­ha he­nüz ol­muş. O gün öğ­le­den son­ra evdeki kah­ve ma­ki­na­sı o­ca­ğın üs­tün­de yan­ma­ya baş­la­mış ve sön­dür­me­le­ri­ne rağ­men a­teş, ha­fif de ol­sa yanmaya de­vam et­miş. Da­ha son­ra ka­dın te­le­viz­yon­da yan­gın­la il­gi­li bir film sey­re­dip, sürekli a­te­ş ve yangın tek­rar­lan­ma­sın­da bir an­lam olduğunu düşünerek yat­mış. Ge­ce­ya­rı­sı u­yan­dı­ğın­da, bu yan­gın­la­rın oğ­lu­nun pla­nın­la bir il­gi­si ol­du­ğu­na inanmış. Oğ­lu­na man­tık­lı bir a­çık­la­ma yapamamasına rağ­men, pla­nın­dan vaz­geç­me­si i­çin ikna et­­miş. La­tince der­si sürerken sı­nı­fın dı­şın­da i­na­nıl­maz bir pat­la­ma se­si du­yul­muş. İki ço­cuk fi­şek­ler­le oy­nar­ken, bir ta­ne­si pat­la­yıp, ço­cuk­lar­dan bi­ri­ e­li­nden ciddi olarak ya­ra­la­nmış."

Jung ve Freud Eşzamanlılık´da…

Eş­za­man­sal O­lay­la­r´ın babası tanınmış psikiyatr Carl Gustav Jung´tur ve kendi yaşadığı olaylar da çarpıcıdır. Üstadı Fre­ud’u Vi­yana’da zi­ya­ret et­ti­ğin­de çok ilginç bir olay oluşmuştu. Öngörü ve Pa­rapsiko­loji hak­kın­da he­ye­can­lı bir tar­tış­ma içindeydiler. "Ma­te­ri­a­list ön­ yar­gı­sı" yü­zün­den Fre­ud bu fik­ri saç­ma diyerek red­dediyordu. Jung da­ha son­rasını kendi anlatıyor; “Fre­ud ko­nu­şur­ken ba­na çok ga­rip bir­şey ol­du. San­ki göğsümün hemen altı de­mir­miş gi­bi gel­di ve kız­gın bir a­teş gi­bi ya­nı­yor­du. O an ya­nı­mız­da du­ran ki­tap­lık­tan o ka­dar yük­sek bir pat­la­ma se­si gel­di ki, i­ki­miz­de üs­tü­mü­ze bir şey dü­şe­ce­ği kor­ku­suy­la a­ya­ğa fır­la­dık. Fre­ud’a, iş­te dedim, tam bir dış güç fe­no­me­nin ör­ne­ği. O da, bu saç­ma­lık­tan baş­ka bir­şey de­ğil, di­ye ce­vap ver­di. Ben, Öy­le de­ğil, Bay Pro­fe­sör, ha­ta­lı­sınız, hak­lı ol­du­ğu­mu is­pat­la­mak i­çin şim­di ye­ni­den öy­le bir pat­la­ma se­si du­yu­la­ca­ğı­nı id­di­a e­di­yo­rum, de­dim. Bu laf­la­rı söy­ler söy­le­mez ki­tap­lık­ta bir da­ha ay­nı olay tekrarlandı. Bu gü­ne ka­dar, hala nasıl bu ka­dar e­min ol­ma­mı ne sağ­la­dı bil­mi­yo­rum. Fre­ud sa­de­ce şaş­kın bir i­fa­dey­le ba­na ba­kı­yor­du. Ne o anda ne de da­ha son­ra o o­la­yı bir da­ha o­nun­la tar­tış­ma­dık."

Al­tın böcek

Bir baş­ka o­lay, Jung´un çok zor bir has­ta­yı te­da­vi e­ttiği sırada yaşandı. Jung’a gö­re has­ta, i­yi e­ği­til­mişti ve mü­kem­mel bir mantığı vardı. Ay­nı za­man­da da dü­şün­ce­le­ri ku­sur­suzdu, ger­çek­çi savunumları vardı. İkisi bir gün tedavi nedeniyle beraberdiler, hasta adam rü­ya­sı­nda al­tın bir takının e­li­ne ve­ril­di­ğini an­la­tır­ken, bir­den bir­şey ca­ma vur­du. Dı­şa­rı­da ca­ma vu­ran bir bö­cek görülüyordu. Jung ca­mı aç­tı ve "Ziy­net Bö­ce­ği" adı verilen bö­ce­ği ya­ka­ladı. Has­ta­sı­na bö­ce­ği vererek; "Buy­run, takınız bu­ra­da." dedi. Bu olay hastanın en­tel­lek­tü­el di­ren­me­si­ni kırdı ve te­da­vi­ye de­vam e­di­le­bi­ldi.

Eş­za­man­sal O­lay­la­r´da hay­van­lar önemli bir rol oynarlar ve ilginç örnekleri oluştururlar. Jung’un i­nan­cı on­la­rın "Sı­ra­dı­şı, u­zay­sal yö­nel­me­le­ri­nin" za­man ve yer a­ra­sın­da­ki ru­hi bağ­lı­lı­ğı gös­ter­mek­te ol­du­ğu­ doğrultusundadır. Bu şöy­le de a­çık­la­na­bi­lir: Hay­van­la­rın do­ğa­da bu­lun­duk­la­rı yer­e o­lan de­rin bağ­­la­rı, yaşamları­nın mevsimsel o­lay­la­r­la eş­za­man­lı ol­ma­sı ve çev­re­de­ki de­ği­şim­le­re kar­şı olan du­yar­lı­lık­la­rı, ev­ren­de fi­zik­sel ve ruh­sal bir i­liş­ki­le­ri ol­du­ğu­nu ka­nıt­la­mak­ta­dır. Bir has­ta­sı­nın ha­nı­mı Jung’a an­ne­si­nin ve ann­ne­an­ne­si­nin ö­lü­mün­de, ö­lüm o­da­sı­nın penceresi ö­nün­de bir sü­rü ku­şun top­lan­dı­ğı­nı an­lat­mış­tı. Kadının ko­ca­sı­nın te­da­vi­si bit­mek ü­ze­rey­ken, Jung adamda kalp kri­zi­ne ben­zer belirtiler farkederek bir uz­ma­na gön­der­di ama kalp dok­toru o­nun sağ­lık a­çı­sın­dan hiç­bir sorunu ol­ma­dı­ğı­nı belirterek geri yolladı. Jung’un has­ta­sı e­ve gi­der­ken birden so­kak­ta yı­ğı­lıp kal­dı. Öl­ümcül durumda götürülürken, e­şi pa­nik ha­lin­dey­di çün­kü ko­ca­sı­ dok­to­ra git­tik­ten son­ra bir sü­rü kuş ev­le­ri­nin te­pe­si­ne kon­muş­tu. Do­ğal o­la­rak ka­dın ak­ra­ba­la­rı­nın ö­lü­mün­de o­lan ben­zer o­lay­la­rı ha­tır­la­mış­tı.

Şey­tan yüz­le­ri ve kokarca

Dr. Bo­len’in bizzat bulunduğu bir ortamda bir hay­van çok ö­nem­li bir rol oy­na­dı. Da­vet­li­ler­den bi­ri, ço­ğu za­man göz­le­ri­ni ka­pa­tın­ca şey­ta­na ben­zer yüz­ler gör­dü­ğü­nü an­lat­tı. İç­gü­dü­sel bir tepkiyle gör­dü­ğü şey­ler­den ka­ça­bil­mek i­çin göz­le­ri­ni hemen a­çı­yor­du. Tartışma bu yönde yapılıyordu, acaba bu bir red miydi? Pis­ko­lo­jik a­çı­dan yan­lış mı y­apılıyordu? Tar­tış­ma­nın or­ta­sın­da her­kes bir hay­va­n pençesinin tır­mık se­si­ni duy­du. Dönüp baktıklarında cam ka­pı­nın ar­ka­sın­da bir ko­kar­ca gör­dü­ler. Nor­mal­de ko­kar­ca­lar in­san­lar­dan ka­çar­lar, bu­ra­da i­se i­çe­ri gir­mek i­çin uğ­ra­şan bir kokarca var­dı. Dr. Bo­len’in ko­ca­sı son­ra­dan ko­kar­ca­nın, kadının so­ru­nuna bir ce­vap ol­du­ğu­nu belirtti; "İ­çe­ri gir­me­ye çalışan kokarca ha­ya­li­niz­de­ki şey­tan yüz­le­ri gi­bi­dir. Ka­pı­yı aç­mak bü­yük ap­tal­lık o­lur. çünkü ko­kar­ca­yı i­çe­ri a­lır­sak, bü­tün o­da­yı ko­ku­ta­caktır ve me­ca­zen ne­ga­tif e­ner­ji­li şey­tan yüz­le­ri­ de i­çe­ri a­lı­nır­sa ay­nı­sı­ in­sa­nın iç dün­ya­sı­nda olacaktır. Yani bilinçaltı kokuşup, bozulacaktır" İyi de, tam bu konu tartışılırken, kokarca orada ne aramaktaydı? İşte Eş­za­man­sal O­lay buydu.

Bir eş­za­man­sal o­la­yı yo­rum­la­mak, o­nu yaşamaktan çok daha ö­nem­li. Sem­bol­ler do­ğal o­la­rak bi­çim­len­di­ri­le­bi­lir veya şe­ki­len­di­ri­le­bi­lir, on­la­rı an­la­mak ve da­ha son­ra psi­ko­lo­jik e­şan­la­mı­na sok­mak çok güç bir o­lay. Si­yah bir ke­di­nin yo­lu­muz­dan geç­me­si ve o­nüç sa­yı­sı­nın u­ğur­suz ol­ma­sı­nın dı­şın­da sem­bol­le­rin in­ce di­lin­den hiç­bir­ şey an­la­mı­yo­ruz. Ba­tıl i­nanç­la­rı­mı­zın a­ra­sı­ra ba­zı o­lay­lar nedeniyle ger­çek­leş­me­si bi­zi tat­min et­mek i­çin ye­ter­li. Eş­za­man­lı­lı­ğın sem­bol li­sa­nı, rü­ya­lar­da ol­du­ğu gi­bi, çok da­ha komp­leks ve karmaşık. Eş­za­man­sal o­lay­lar bi­zi bilinçaltı ta­ba­nın­da il­gi­len­dir­di­ği i­çin han­gi duy­gu­sal şart­lar al­tın­da o­luş­tu­ğu­nun far­kı­na var­ma­mız la­zım, çün­kü o­lay ge­nel­de ya bi­zi ü­zen bir olaydır ya­ da ya­şa­dı­ğı­mız bir­şe­yin yo­rum­lan­ma­sıdır ve­ya res­mi­dir. Ba­zen o­la­yın an­la­mı ko­kar­ca da gör­dü­ğü­müz gi­bi or­ta­dadır ama ba­zen de an­la­mı be­lir­sizdir, örneğin Jung’un ar­ka­da­şı ya­zar La­u­rens Van der Post’un hi­ka­ye­sin­de ol­du­ğu gi­bi; "Jung’un ha­yat hi­ka­ye­si hak­kın­da bir film ya­pı­yor­dum. Son gün­de ya­pa­ca­ğı­mız çekim Jung’un es­ki e­vin­de çe­ki­le­cek­ti. Bü­tün sa­bah ve gün ­bo­yun­ca ça­lış­tık ve bü­tün bu za­man i­çer­sin­de i­çi­miz­de Jung’un bi­ze ya­kın ol­du­ğu­na da­ir an­la­tı­la­mı­ya­cak bir his var­dı. Çok ku­ru ve sı­cak bir öğ­le­den­ son­rasıy­dı, ba­zı dış çe­kim­le­ri ya­pa­bil­mek i­çin Zü­rih’in en es­ki bö­lü­mü­ne git­tik. Pla­nı­mız son çe­kim i­çin ak­şa­ma doğ­ru yine Jung’un e­vi­ne dön­mek­ti. Zü­rih’den Kust­nach’a gi­der­ken mas­ma­vi olan gök­yü­zü ka­rar­dı ve a­ni­den gök gür­le­me­ye ve şim­şek­ler çak­ma­ya baş­la­dı. Kast­nach’a ge­le­ne ka­dar gök ­gür­le­me­si artmış, şim­şek­ler faz­la­laş­mış­tı ve şa­kır şa­kır yağ­mur ya­ğı­yor­du. Tam ka­me­ra­ya dönüp Jung’un ö­lü­mü hak­kın­da ve bir yıl­dı­rı­mın geçmişte evin önünde bulunan o­nun en sev­di­ği a­ğa­ca çarp­tı­ğı­nı an­la­ta­ca­ğım an­da şim­şek bah­çe­de çak­tı. Aynı ağaca yine yıldırım düşmüştü, gök­ gür­le­me­si o ka­dar yük­sek­ti ki, ürk­tüm ve bu ürk­me, gö­rü­nür bir şe­kil­de film­de yer a­ldı."

Jung ölümünü haber veriyor…

Bay Van der Post bu de­ne­yi­min Jung’un ru­hsal olarak ya­şa­ma­sı­na ait bir ka­nıt o­lduğu düşüncesinde­. Ya­şa­mın, za­man ve mekan ikilemi içinde sadece şe­kil de­ğiş­tirdiğini varsay­mak­ta. Yo­ru­mu daha çok ru­hsal ve fel­se­fi. Gök gür­le­me­si­ne karşı gös­ter­di­ği tep­ki­yi ve o a­nın i­çin­de ya­rat­tı­ğı de­rin etkiyi an­la­ya­bil­mek i­çin, Bn. Post´un yıllar ön­ce yel­ken yap­mak a­ma­cıy­la git­ti­ği Af­ri­ka’da yaşadığı bir o­la­ya dön­me­miz gerekiyor. "Uy­ku­suz ge­celerden son­ra yor­gun bir va­zi­yet­te kamaramda yan­lız­dım. Bir­den­bi­re ken­dimi ka­ran­lık bir va­di­nin i­çin­de, çığların düştüğü suy­la ve kar­la kap­lı dağ­la­rın a­ra­sın­da buldum. Ya­kın bir fe­la­ke­ti hissediyordum ve se­si­mi yük­selt­ti­ğim an çığ­la­rın üs­tü­me yı­kı­la­ca­ğı­nı bi­li­yor­dum. Bir­den va­di­nin so­nun­daki da­ğın do­ru­ğun­da, gü­neş ı­şı­ğı i­çe­ri­sin­de Jung or­ta­ya çık­tı, bir kaç haf­ta ön­ce e­vi­min ka­pı­sın­da gör­dü­ğüm gi­bi o­ra­da du­ru­yor­du. E­li­ni sal­la­ya­rak “gö­rü­şü­rüz” di­ye ba­ğır­dı ve son­ra da­ğın yüksek ta­ra­fın­da kay­boldu. O anda uyandım, yorgunluktan dalıp gitmiştim, her şey bir rüyaydı ama çok etkiliydi. Er­te­si sa­bah gü­ne­şin doğ­ma­sıy­la bir­lik­te kal­ktım, ka­bi­nin per­de­le­ri­ni ke­na­ra çek­miştim. Dı­şa­rda gü­neş­den ka­nat­la­rı par­la­yan tek bir mar­tı var­dı, böy­le bir­şe­yi da­ha ön­ceki hiç­bir ge­zi­mde gör­me­miştim. Penceremin ya­nın­dan ge­çer­ken ka­fa­sı­nı çe­vir­di ve doğrudan bana bak­tı. Bir kaç da­ki­ka son­ra ise, ge­mi gar­so­nu bir tep­si üs­tün­de mey­ve ve çayın yanısıra ge­mi­nin telsiz ha­ber­le­ri­ni ge­tir­di. Bülteni okuyunca, Jung’un ge­çen öğ­le­den son­ra öl­dü­ğü­ne da­ir yapılan a­çık­la­ma­yı gör­düm. Vak­ti, uzaklığı ve to­le­ran­sı dü­şü­ne­rek, Jung’un ö­lü­mü­nün tam rüyama denk gel­di­ği­ni he­sap­la­dım. Evet, doğruydu, Jung´u öldüğü ündü rüyamda görmüştüm ya da rüya benzeri bir yerde…"

Kuş­ku­suz o a­nın anı­sı ve duy­gu­la­rı Bn. Post´un yıl­lar son­ra Jung’un Bol­lin­gen’de o­lan e­vin­de­ki çe­kim gü­nünde hissettiklerinin te­me­liy­di ve gök gür­le­me­si şü­pe­siz Jung’un ken­di­si­ne ya­kın ol­du­ğu duygusunun ka­nı­tıy­dı. Post’un a­nı­sı ve Jung’un var­lı­ğı­nı his­set­me­si gök ­gür­le­me­si­ni nor­mal do­ğa fe­no­me­ni ol­mak­tan çı­kar­dı. Ama di­ğer­le­ri i­çin bu sa­de­ce doğal bir olaydı. Biz bil­gi­mi­ze u­yan olayları gö­rü­rüz. Dün­ya­yı bi­ze doğrudan a­it ol­ma­yan, raslantısal olarak or­ta­ya çı­kan bil­gi­le­rin bi­ri­ki­mi o­la­rak gö­rür­sek, biz dü­şün­ce­le­ri­miz­de bö­lü­nü­r ve her­ke­si kap­sa­yan yaşamsal bü­tü­nden ken­di­mi­zi dış­lan­mış his­se­de­riz. E­ğer bil­gi­miz dün­ya ve ken­di­miz hak­kın­da bil­di­ği­miz sem­bol­le­rin tüm i­çe­ri­ği­ni kap­sa­say­dı, son­suz o­lur­duk. La­u­ren Van der Post’un du­ru­mu, o­nun bir ba­sit gök gür­le­me­siy­le Jung’un ru­hu­na ve yaşamın de­ğiş­ken­li­ği­ne doğrudan bak­ma­sı­nı sağ­la­dı. Ama bü­tün Eş­za­man­sal O­lay­la­r bu ka­dar dramatik ve so­nuç­la­rı bu ka­dar de­rin de­ğil­dir. Sık sık Eş­za­man­sal O­lay­la­r´la kar­şı­la­şan in­san­la­rın or­tak nok­ta­sı yaşamın on­la­ra sürp­riz yap­ma­sı­na i­zin ver­me­le­ridir. Kozmik Şakacı olaylarında olduğu gibi…

Mesaj, ne anlatmak istiyor?

Bi­zim dün­ya­mız­da her an yoğun ve yorgunuz, bu ne­den­le ga­rip raslantıları ö­nem­siz ama na­dir o­lay­lar o­la­rak ge­çiş­ti­ri­riz. Böy­le dav­ra­na­rak, bi­zim i­çin ö­nem­li o­lan bir çok o­la­yı göz­den ka­çı­ra­bi­li­riz. Ya da ga­rip bir o­lay bi­zi kor­kuta­rak yaşamı­mı­zın ta­ma­men de­ğiş­me­si­ni sağlar. Aşağıdaki olay ça­lı­şan bir ka­dı­nın ba­şın­dan geç­miştir; "Bir sa­nat­cı o­la­rak yaşama baş­la­mıştım, a­ma mad­di du­ru­mu­mu güvenceye al­mak i­çin ps­iko­te­ra­pist ol­dum. Ba­şa­rı­lı ka­ri­ye­ri­mi ço­cuk is­te­ği yü­zün­den bı­ra­kıp son­radan sa­na­ta dön­me­yi is­tiyordum. A­ma her ne ka­dar bu de­ği­şik­li­ği is­te­diy­sem de mad­di a­çı­dan ba­ğım­lı ol­mam bu­nu ger­çek­leş­tir­meme en­gel ol­du. Ay­lar­ca te­red­düt i­çin­de kal­dım. Bir gün bir sem­poz­yu­mu bek­ler­ken, bir kaç yıl ön­ce ço­cuk sa­hi­bi o­la­bil­mek i­çin i­şi­ni bı­ra­kan bir mes­lek­ta­şı­ma rast­la­dım. Ço­cu­ğu o­ku­la baş­la­mış ve ken­di­si de psi­ko­te­ra­pist ve öğ­ret­men­lik gö­re­vi­ne ge­ri dön­müştü. Benim i­çin bu kar­şı­laş­ma es­ra­ren­giz bir an­lam ta­şı­yor­du. İç­gü­dü­sel o­la­rak, bü­tün ol­mak is­te­di­ğim şe­yin sem­bo­lü­ne rast­la­dı­ğı­mın far­kı­na var­dım. Etki o ka­dar bü­yüktü ki, he­men o­ra­da ka­rar ver­dim ve da­ha son­ra plan­la­rı­mı ger­çek­leş­tir­me­ye baş­la­dım." Je­an Bo­len’e gö­re, böy­le bir kar­şı­laş­ma, me­sa­jın içeriğini o­lay­da sak­lı­ya­rak ka­de­re e­vet de­dir­ten bir duygu u­yan­dı­rır. Hiç kim­se tek bir o­lay­dan an­lam çı­ka­ra­maz ya da hiç­bir sem­bo­lün yo­ru­mu yok­tur. Zıt du­rum­da o­lan bir baş­ka ka­dın, i­şe dö­nüp dön­me­me­yi dü­şü­nür­ken, i­şi­ne ve öğ­ret­men­li­ğe ge­ri dö­nen an­ne­yi gö­rün­ce ken­di is­tek­le­ri­nin o­nay­lan­mış ol­du­ğu­nu gö­rür. "Me­saj"sa­de­ce sem­bol­de de­ğil o­na ver­di­ği­miz ce­vap­ta da bu­lu­nur. Bü­yük öl­çü­de mesajın düzeyi ve an­la­mı i­çin doğrudan so­rum­lu­yuz.

Yaşamı değiştiren geyik

İn­sana, yaşamın te­mel de­ği­şik­lik­le­ri­ eş­za­man­lı­lı­ğı baş­la­tı­yor­muş gi­bi gö­rü­nü­yor. E­de­bi­yat ve Kelt Mi­to­lo­ji­si pro­fe­sö­rü o­lan La­u­ri­e, öğ­ret­men­li­ği bı­ra­kıp hem­şi­re ve e­be o­la­rak bir ka­ri­yer yap­ma­yı dü­şün­mektedir. Bu­nun sıfırdan yaşama yine baş­la­mak ol­du­ğu­nu bil­me­si­ne rağ­men yaşamı­nın ye­ni bir bö­lü­mü­nün baş­la­ma­sı o­na bü­yük bir he­ye­can ver­mektedir. Bir ge­ce, di­şi bir ge­yi­ği­n ö­nem­li bir rol oy­na­dı­ğı bir Gal efsanesi ü­ze­ri­ne kon­fe­rans ver­dik­ten son­ra, e­ve döner­ken yol ke­na­rın­da bir ge­yik gör­ür. Hay­va­nın ya­ra­lı ol­du­ğu­nu dü­şü­ne­rek a­ra­ba­yı dur­du­rup, ya­vaş­ca yak­laşır. Hay­van, di­şi bir ge­yiktir, ka­dı­nın o­na doğ­ru u­zat­tı­ğı e­le yak­laşır ve o­na bakar. Ge­yi­ğin du­ru­mu­nun i­yi ol­du­ğu­nu gör­dük­ten son­ra La­u­ri­e a­ra­ba­sı­na döner. A­ma ge­yik o­nu evine kadar ta­kip eder ve La­u­ri­e’ye u­zun ge­len bir sü­re­den son­ra bahçe par­mak­lı­ğının üs­tün­den at­la­yıp ge­ce­nin i­çin­de kay­bol­ur. La­u­ri­e o anda evin ka­pı­sı­na ge­le­ne ka­dar hem­şi­re­lik ha­yal­le­rin­den vaz­ge­çe­ce­ği­ne ka­rar ver­ir. Artık Kelt bö­lü­mün­de dok­to­ra yap­ma­sı­nı ge­rek­li gör­mektedir. Bu­na bir za­man­lar baş­la­mış a­ma ço­luk ço­cuk sa­hi­bi o­la­bil­mek i­çin vaz­geç­miştir. Mesaj gelmiştir, bir yaşam tümüyle değişecekken, geyik motifi içinde olaylar rayına oturtulur. Ama nasıl ve kimin tarafından?

Sem­bol­le­rin (özellikle bilinçaltı sem­bol­ler) in­san­la­rın düşüncelerini daima zor­la­mış­tır. Bel­ki de en yo­ru­cu olanlar Eş­za­man­sal sem­bol­ler­dir. Bu ne­den­le hem du­ru­mun ay­rın­tı­la­rı­na, hem ­de bi­zim gös­ter­di­ği­miz tep­ki­ye ö­nem ver­me­miz gerekir. Bel­li şart­lar bi­zim iç­dün­ya­mı­za u­yum sağ­lı­yor­sa, iç­ gü­dü­sel tep­ki gös­ter­me­ye baş­lı­yor­sak, so­ru dı­şın­da da biz­den ne bek­len­di­ği­ni bi­li­yor­sak o za­man Eş­za­man­sal bir şe­yin iş­ba­şın­da ol­du­ğu­nu tah­min e­de­bi­li­riz. Ve bu­ sa­ye­­de ev­ren­sel bir dra­ma ka­tı­lı­yo­ruz ve bu dram­da da çok ö­nem­li bir ro­lü­müz var, verdiğimiz her karar, çoğu zaman bizden başka bir çok yaşamı etkilemektedir, hayal dahi edemeyeceğimiz karmaşık bir sistemle hepimiz sayısız insanla bağımlıyız, etkiliyor ve etkileniyoruz. Bu da bize Farkındalık Gerekliliği ve Sorumluluğunu getiriyor. Farkındalık noktasına ulaştığımızda, belki de artık kararlarımızı çok zor verebileceğiz, hatta sonuçlarını düşünmek bizleri belki de çok korkutacak. Kimbilir, Eş­za­man­sal O­lay­la­r´ı anlamak için henüz hazır olmayabiliriz de, ya da evrenin sırrını öğrenmeyi daha hak etmedik. Çünkü, Eş­za­man­sal O­lay­la­r´ın ardında basit raslantının çok ötesinde evrensel gerçeğin ta kendisi yatıyor olabilir.
 

Kamuoyu olan biteni duymadan bilim dünyası, ölümsüzlük peşinde; ölümsüzlüğü arayan ve hatta yakaladığını iddia eden gruplar var artık. Öte yandan, insan bedeninin ölmek için doğmadığı da iddia ediliyor; eğer ölümsüzlük fikri bilinçaltımızda yer alır ve hücrelerimize işlerse ölmeyebiliriz…

Ya böyle olursa, acaba nasıl bir dünyamız olur?

Darwin´e göre, Homo Sapiens yani biz evrimin en üst düzeyindeyiz, bunun göstergesi ise beslenmek için bir süper-yokedici olmamız. Modern bilim ve teknoloji, çok uzun bir zamandan beri, insanın hayvanlardan daha üstün olduğunu tanımlamak ve kesinleştirmek için mücadele ediyor, bunun için tek bir engel var; doğanın kontrolu, eğer doğayı kontrol edebilirsek daha da doğrusu hayvanların yaptığı gibi doğa ile bütünleşebilirsek sonuca ulaşacağız. Ve doğayı kontrol etmemizin en önemli hedefi ise ölüm yani ölümü yenmek. Bilim ne yaparsa yapsın, ne kadar çabalarsa çabalasın yine de insanlar ölümün kurbanı olmaktan kurtulamıyorlar. Araştırmalar sürüyor, acaba ölümü yenmeyi başaracak mıyız? Daha ne kadar zamana ihtiyacımız var?

İnsan yaşamının süresi on yılda bir fizyolojik olarak artar. Beslenme sistemimizdeki düzelme ve gelişim, tıbbın başarıları ve sağladığı güven, göreceli olsa da kentsel yaşamın güvenliği ve son zamanlarda ilerleyen genetik araştırmalar gösteriyor ki, bazı yönlerden mekanik olsa da, çok yavaş bir tempoda yaşlanmayı kontrol edebiliyoruz. Şimdiye kadar, insanların yaşlanmakdan ölmeleri kaçınılmaz bir programdaki genetik bir kod olarak düşünülüyordu, birçok insan yeni buluşları bekliyor, en yeni ilaçları yutuyor, yaşam biçimlerini değiştiriyor ve uzun yaşamı kovalıyor. Yüzyıllar geçtikten sonra ilk kez, insan kültürü doğal ölümsüzlüğü hak ettiğinin bilincinde ve bunu istiyor.

DNA´nın ihaneti

İnsan bedeni, temel olarak kendini yenileyen ve onaran bir yapıdır; her üç günde bir deri elbisemiz yenilenir çünkü hücreler sabit olarak bölünür ve çoğalırlar ama bunun da bir sınırı vardır. Derinin büyük kayba uğradığı hallerde yetişemezler. Birçok hücre yaşlanır, DNA bunu engelleyemez veya DNA yenilenmez, zincir genetik olarak proteinlerin hasar görmesi için serbest bırakılmıştır. Berkley Üniversitesi´nden molekül bioloğu Judith Campisi, deri ve bağışıklık sistemindeki yaşlı hücre kümelerinin, 70 yaşlarındayken 30 yaşlarındakilere göre üst düzeylerde olduğunu tanımlandı. Bu iki sistemdeki yüksek oranda hücre bölünmesi öncelikle görünür yaş demekti. Öyleyse yaşlanma oluşumu için kayıp ve hasar daha çok hücre gruplarının sorumluluğundaydı. Bitkinlik, bedenin yıpranmasının doğal sonucudur, kromozomlar DNA´nın ayakkabı bağı benzeri yapısıyla ilişkilidir, DNA başlıklarına ise "Telomer" denir, bunlar DNA zincirinin veya bağının dağılmasını engellerler ve kromozomlar her bölündüklerinde yeni DNA zincirinin oluşturmak için hazırdırlar ama telomerler bunu kısa tutarlar veya uzun sürmesine engel olurlar.

Sonuç olarak, telomerler yeni DNA´nın oluşması için gereken sürenin kromozomlar tarafından kullanılmasına izin vermezler. Hücrelerin içini bir reaktöre benzetebiliriz, hücre sürekli yakıt üretir. Yaşlı insanlardan alınan hücrelerin araştırılması, bu yakıtın daha döllenmeden hemen sonra bir fetüs halindeyken tüketilmeye başlandığı göstermiştir. Kuramsal olarak, hücrelerin bu kadar hızlı ve çok çalışmasını engellemek ve yakıt tüketimini azaltmak mümkündür ama bu henüz kuram aşamasındadır. Çünkü hücrelerin insan olduktan sonra neden böyle çalıştıklarının cevabı henüz yoktur. Beden, enerjisinin büyük kısmını, yemekten sonra hazmederken kullanır, bir çok insanın metabolizması yavaştır, bazıları ise diet yaparak bu enerjinin kullanımını azaltmaya gayret ederler. Biologlar, laboratuar farelerinin yiyeceklerini ikiye bölüp azaltarak, yaşamlarını % 40 oranda uzatmayı başardılar. Los Angeles California Üniversitesi´nden biolog Roy Walford, günlük ihtiyacı olan 3000 kaloriyi, 1800´e indirerek, 120. yaşını kutlamayı umut ediyor. Walford´a göre yiyeceklerin azaltılması ve daha önemlisi doğru alınması, sağlıklı hücrelerin zarar verici ve yıkıcı protein gruplarından korunması yolunda ciddi bir adımdır. Özellikle de, E vitamini gibi antioxsidant vitaminlerin üst düzeyleri çok yararlı olmaktadır.

Ölümsüzlük yasal mı?

Biolojik araştırmaların umulmadık sonuçları yaşlanma oluşumunda yeni buluşları ortaya koyuyor ama normal olarak bunlar kısaltılmış olarak ancak özel tıbbi veya bilimsel yayınlarda yer alıyorlar ve toplum bunlardan haberdar olamıyor. Bunun için bir kuruluş oluşturuldu; "Yaşamı Uzatma Vakfı" kar amacı gütmeyen bir örgüt ve işi sağlıklı uzun ömür araştırmalarını duyurmak ve desteklemek; son haberler iletiliyor, yeni teknikler tanıtılıyor ve yeni ürünler duyuruluyor. Kuruluşun amacı, üyelerinin uzun yaşamaları için yardımcı olmak ve gelecekte gerekecek fonları yaratmak; ana hedef ise fiziksel ölümsüzlük. Slogan olarak da "Biz çabuk yaşlanmıyoruz, çabuk ölmüyoruz" diyorlar. 16 yıl evvel Hollywood´da Saul Kent ve William Faloon tarafından kurulan "Yaşamı Uzatma Vakfı"nın başı yasalarla dertte. Öncelikle önerdikleri özel beslenme metodları ve ilaçlara karşı çıkmaları yüzünden, FDA "ABD Beslenme ve İlaç Dairesi" tarafından sıkıştırılıyorlar. Ticari sistemin dışında olmaları bir diğer handikap. En büyük savaş ise, son yılların ünlü gençlik ilacı olan Melatonin için yaşandı ve yaşanıyor. Melatonin bir hormon ve bedeni yeniliyor. "Yaşamı Uzatma Vakfı", Melatonin´nin ticari amaçlı tıp kuruluşları ve doktorlar tarafından kontrol edilmesine karşı çıkıyor, benzeri diğer alternatif sağlık kuruluşları tarafından da desteklenen bu mücadelenin amacı ise, Melatonin ürünlerinin serbest ve ucuz satılması. Uzun süreli hastaların ilacı kullanmaya bütçeleri yetmiyor, buna rağmen dev ilaç tröstleri buna hiç aldırmadan kısıtlamayı sürdürüyorlar ve savaş sürüyor.

Onlar ölümü reddediyorlar ?

Öte yandan, ölümsüzlüğün şu anda varolduğunu da söyleyebiliriz. Uluslararası Ebedi Toplum Organizasyonu adlı kuruluş üç kişiyi ölümsüz olarak ilan etti; Charles P. Brown, Berna Deane ve James R. Stroke bir sosyal program oluşturdular; fiziksel ölümsüzlüğün bedenlerimizde gerçekten şifrelendiğini iddia ediyorlar, hücreler buna hazırlar, iş sadece onları bu oluşum için uyandırmakta. Bu üç ilginç insan "Together Forever-Ebediyen Beraber" adlı bir kitap yazarak olayı iyice tırmandırdılar; bakın ne yazmışlar; "Ölümsüzlük hücrelerini hissediyoruz, beden ölüm uykusuna benzeyen derin uyku nedeniyle buna zaten deneyimli. Ölümsüzlük zaten insanın en büyük arzusu ve amacı olarak hücrelerimizde her an titreşmektedir ve bu titreşim enerjisi hücrelerimizle bilincimiz arasında karşılıklıdır; derinlerde bunu anımsıyoruz; sürekli olarak, evet, ölümsüz doğdum, ölmek için doğmadım, demeliyiz; işte hücrenin uyanışı budur…"

Bu üç kişi, kendileri gibi düşünenleri biraraya toplayarak Scottsdale Arizona´da bir komün oluşturdular. Orada ilahi ölümsüzlüğü, fiziksel yenilenmeyi kovalarken, bedenlerini temizlemeye çalışıyorlar. O kadar ilginç düşünceleri var ki, oluşturdukları ölümsüzlük enerjisinin kendilerini kazalardan koruyacağına da inanıyorlar. Bütün bunlar bir yana ama bu olaya bilim dünyasının olumlu baktığı tek birşey var; o da bilinçaltının ölümü ve öleceğini önceden kabullenmiş olması, ama bu bir kuram, henüz bilinmeyen bir yöntemle bilinçaltı ölümü reddederse acaba neler olacaktır? Örnek ise, ölümcül hastaların çok azında görülen ölüme direnme gücü ve sonunda hastalığı yenmeleri; onlar ölümü reddediyorlar ve Azrail eli boş yerine dönüyor; İşte, gizem burada ama nasıl?

İnsanın ötesi…

Felsefi olarak İnsanlık mental, fiziksel ve sosyal olarak üst düzeylere ulaşma uğraşı içinde. Ölümsüzlükçüler, şu an içinde bulunduğumuz evrim düzeyinin çok uzadığı düşüncesindeler. Buna inananlar içinde bilindiği gibi, bedenlerini iddialara göre hemen ölmeden evvel ve genel olarak da ölür ölmez likit nitrojen içinde donduranlar bulunuyor. Bir kısmı ise, ölümsüzlüğün insanların bilinçlenmesiyle oluşacağını düşünüyorlar. Tıp ve psikoloji, insanın kişiliğinin nereden kaynaklandığını söyleyemiyor ama biyoloji şunu belirleyebilir; dünyasal insan düşüncesinden ve mental oluşumdan, beyinde çalışan elektriksel sinyaller sorumluysa ve eğer insan kişiliği veya ruh, beyinde bir etki doğuruyorsa yani söz konusu elektriksel sinyallere neden oluyorsa ve benzer bir etkiyi yapay bir beyinde yaratamıyorsak, öyleyse herşey kimyasal değildir ve ayrı, farklı birşey biryerlerde vardır. Bilgisayarları aklınıza getirin; bilgisayarın "hardware" denen teknik yeterliliği yani bedeni vardır, her program "software" ise bir kişiliktir; bedenin yani bilgisayarın farklı özelliklerini ayrı düzeylerde kullanır, hele bir de bilgisayarın ana belleği çok büyük veya genişse. Ama sorun hızdır, bilgisayar insandan hızlı bir hesabı yapabilir fakat bunu nasıl yapacağını kendi düşünemez. Anlaşılabildiyse, beden=bilgisayar ile program=kişilik/ruh benzerliği olabildiğince ortadadır.

Sonuçta görülüyor ki, insan ölümsüzlüğe, bilinç olarak, bilgelik olarak, istek olarak, hatta tıbbi olarak hazırdır ama yaşam biçimi olarak, tüm alışkanlıklarıyla ve oluşturduğu sistemlerle hazır değildir. Buna daha çok zaman var; belki de gerçekten evrim artık yeni bir aşamaya yani insanötesi insan aşamasına geçmeli…

Ölümsüzlük bizi melek veya vampir mi yapacak?

Her ne olursa olsun, ölümsüzlük gibi evrensel bir konunun karşısında olduğumuzda, öncelikle olumlu düşünmeliyiz. Ama dünyasal sorunlarımız vardır ve bunlar bizi korkutabilir; özellikle Üçüncü Dünya Ülkeleri´ndeki nüfus yoğunluğu ciddi ve endişe vericidir. Savaşlar sadece kaynakların ele geçirilmesi gibi basit ve ilkel bir neden için yapılmaktadır; doğal afetler ve açlık etkin ve öldürücüdür. Zengin azınlıklar gelişirken, fakir çoğunluk açlıktan ölmektedir; Bu arada, gelişmiş ülkelerde işşizlik dev oranlarda büyürken, emeklilik yaşının 65 yaş civarlarında olması, 20-40 yaş arasındaki kuşağın çalışma gücüne katılımını engellemektedir. Emeklilik ödemeleri, 80 yılı aşan uzun bir yaşam ortalamasında devletlere çok pahalıya malolacaktır hatta yıkıma neden olabilir. Ölümsüzler yaşam desteğini nereden alacaklar ve kendi dölleriyle nasıl rekabet edeceklerdir? Buna karşın bazı ölümsüzlükçülere göre, ölüm korkusunun kalkması toplumun beklentilerini ve sonuçta düzenini değiştirecektir. Tüm isteklerimizi, bir anda elde edemeyiz. Doğuştan gelen değerlerimiz ve tanımlamalarımız vardır önce bunları tolere etmeyi öğrenmemiz gerekecektir; Öte yandan, ölüm korkusu olmazsa, kaybedecek bir şeyimiz kalmaz. Eğer önümüzdeki bin yıl içinde ölümsüz olursak, ya bir melek ya da bir vampir olacağımız kesindir; bugün ektiğimiz tohumlara göre sonucu bekleyip göreceğiz.
 

Daha öteye gitmeden evvel, hatırlatmakta yarar var; yukarda hipnotizmayı gevşeme yöntemi olarak düşünün demiştik ama sakın orada kalmayın. Hipnoz altında inanılmaz bir gücün size temas ettiğini hissedeceksiniz, ister inanın ister inanmayın ama bu güç sizin bilinçaltı gücünüzdür. Bilinçaltınız bedeninizin her parçasında nelerin olduğunu, neyin gerektiğini bilmektedir, günün her anında sizi negatif etkilerden olabildiğince korur. Örneğin yüksek gerilim anlarında, kalp atışlarınızı yavaşlatır, ayrıca egonuz hakkında bilmeniz gereken herşeyle ilgili bilgiyi depolar, işte bu bilgiyi hipnoz altında öğrenmeniz mümkündür ama eğer hipnoz seansı uzman bir psikolog tarafından yapılıyorsa; spiritüel amaçlarla veya önceki yaşam merakıyla yapılan hipnoz gösterilerinin ise, sözünü ettiğimiz yararla hiç ilgisi yoktur. Örneğin, "Qujira Board" denen ruh çağırma tahtalarında ya da fincan celselerinde yaşananların yani alınan doğru cevapların ardında bir ruh değil, sadece bilinçaltınız vardır, şaşıracaksınız ama sarkaç etkisini dahi bilinçaltının yönettiği belirlenmiştir. Şimdi bir deney yapalım;

* Bir rondela veya küçük bir halka alın (Bu alyansınız da olasilir.) bir ipe ya da kuşağa bağlayın ve dirseğinizle bileğinizin arasına bağlayın.

* Sonra bir sayfa kağıt alın, ortasına büyük bir daire çizin ve merkezine bir (+) yaptıktan sonra kağıdı masaya koyun.

* Kolunuzu kağıdın üstüne getirin ve ipe bağlı halka veya yüzüğün tam (+) işaretinin üzerine gelmesine dikkat edin ve kolunuzu hafifçe oynatarak halkayı sağa sola sallamaya başlayın.

* Size doğru sallanmasını "evet" olarak, sağa sola sallanmasını "hayır", saat yönünde dönmesini "bilmiyorum", saat yönünün tersine dönmesini ise "Söylemek istemiyorum" olarak kabul edin.

* Şimd yine ipe bağlı halkanın (+) işaretinin üzerinde olmasına dikkat edin ve kendinize bir soru sorun ve halkanın sallanmasını bekleyin. İnanmayacaksınız ama kolunuzdaki ipe bağlı halkanın yukarda ettiğiniz kabuller doğrultusunda sallanmaya başlayacağını göreceksiniz.

* Ama dikkat! Sakın çaba göstermeyin ve zorlanmayın, halkayı tamamiyle serbest bırakın ve olabildiğince gevşeyin… Eğer siz çabalamazsanız, halka size cevap verecektir.

Hipnoza özenmeli miyiz?

Bilinçaltının sizinle nasıl konuştuğu hakkında sanırız fikriniz oldu. Şimdi hipnoza doğru giderken size rehber olalım ama dikkat edin çünkü sizlere birisini hipnoz etmeyi asla önermiyoruz, bu yasaktır ve ancak tıp öğrenimi görmüş uzmanlar için geçerlidir zira çok tehlikeli olabilir. Şimdi devam edebiliriz; önce hipnoz edilecek kişi oturur veya yatar durumda rahat olmalıdır sonra iyice gevşemelidir. Bu durumu asla bozmamalı yani ara vermemelidir. Aynı anda hipnozcu, yakın mesafeden yumuşak ve monoton bir sesle sakinleştirici, gevşetici sözcükler söyler ama bu ses asla emredici olmamalıdır. Eğer bunu yakın bir yerde yanan bir mum ışığında yaparsanız daha etkili olabilir. Şimdi hipnoz edilenin ne yapması gerekeceğini belirtelim;

"Gözleriniz kapanıyor…"

Burnunuzdan derin bir nefes alın ve sekize kadar sayıncaya kadar tutun. Ağzınızdan verin ama yavaşça ve tüm ciğerlerinizdeki havayı boşaltmak kaydıyla. Gerilmiş bütün kaslarınızı gevşetmeye başlayın ve bunu yaparken ondan bire doğru sayın. Sayarken kaslarınızın gevşediğini hissetmeye gayret edin, artık kendinizi çok daha gevşemiş hissedeceksiniz. Mum ışığından gözlerinizi ayırmayın ve her nefesinizle dakikalar geçerken gevşediğinizi daha çok hissetmeye devam edin. Huzur ve boşalmanın fittikçe arttığını hissederken, mumun ışığının gittikçe daha parlak ve barış dolu olduğunu göreceksiniz. Bakmaya devam ederken, 100´den geriye doğru saymaya başlayın, her sayıda daha gevşeyecek, iyice dalgınlaşacaksınız. Her on sayıyı aştığınızda, hipnozcunun yine o yumuşak ve barış dolu sesle size; "Gözleriniz yavaş yavaş kapanıyor." dediğini duyacaksınız, bunun hissedin asla gözlerinizi kendiniz kapatmaya kalkışmayın ve de direnmeyin, tamamen kendiliğinden kapanmasına izin verin. Eğer sayma bittiğinde gözleriniz hala açıksa, hipnozcunuz yeniden ama bu kez 50´den başlayarak geriye saymaya başlayacak ve sürekli "Gözleriniz kapanıyor" diyecektir. Gözleriniz kapandıktan sonra geçen her anda daha derin, huzur dolu ve çok sakin olacaksınız ve hatta kendinizi ağırlıksız hissedeceksiniz. Hafiflik ve hoşluk duygusu sizi öylesine sarmalı ki, kendinizi çok mutlu hissetmelisiniz.

"Siz bir bulutsunuz…"

Şimdi kendinizi bir bulut olarak tasavvur edin, barış içindesiniz, çok hafif bir meltem sizi okşuyor, ayak parmaklarınızın ucunda minicik bir kıpırtı hissediyor, bu küçücük kıpırtı yukarıya doğru yayılırken ısınıyor ve ılık bir dalganın içinde daha çok gevşiyorsunuz. Yumuşacık bulut bedeninizi sarıyor ve bütünleşiyorsunuz artık siz de bir bulut yapısındasınız. Sonsuz bir barış efektini hücrelerinizde hissediyorsunuz, o minicik kıpırtı artık bacaklarınızdan yukarıya yayılıyor. Isı artarken, etki gücü de artıyor. Nefesiniz iyice yavaşladı, kıpırtı ve ısının artık kollarınızdan omuzlarınıza yayıldığını hissediyorsunuz. Şimdi yüzünüzde ve başınızı sarıyor; çeneniz, boynunuz, yüz kaslarınız o muhteşem ılıklığın ve etkinin altında. Sıkıntılarınız ve sizi üzen şeyler bir şamandıra gibi sizden yüzerek mavi göğe doğru uzaklaşıyorlar, artık sorumluluk duymuyor ve uyumaya başlıyorsunuz. Ve sizi izleyen yumuşacık sesten hiç ayrılmıyor, konsantrasyonunuzu hiç yitirmiyor, başka bir ses duymuyorsunuz. Duyduğunuz sesleri dahi rahatlatıcı olarak kabul ediyorsunuz, onları birer iç çekmesi gibi kabul ediyor ve özelliksiz kabulleniyorsunuz. Şimdi izleyin;

"Yarın daha iyi, daha mutlu olacağım."

Konuşma sürüyor; "Bir koridordasınız, koridor çok hoş ve barış dolu, ondan bire doğru sayıyorum ve koridorun içine doğru ilerliyorsunuz. Nerede olmak istiyorsanız, oradasınız. Artık bilincin ve düşüncelerinizin üst katmanlarındasınız. Üç veya dört defa daha ondan bire doğru sayıyorum, yolculuk devam ediyor…" Artık hipnoz altındasınız veya değilsiniz yani başaramadınız. Güçlü bir duygu ve ışık parmaklarınızın ucundan başlayarak kolunuza yayılıyor ve kolunuz hafifliyor, her anda, her nefes alışınızda daha çok hafifliyor, parmaklarınız seğiriyor ve kıpırdıyor, bunu kolunuz izliyor ve kolunuz uçuyor. Artık hipnoz altındasınız, Bunu ilk kez yapıyorsanız, şunu düşünün; "Yarın çok daha iyi olacağım, hergün, ne olursa olsun kendimi daha bulacağım, çok iyiyim…"

Evet, bir hipnoz yaşadınız ama bu hipnoz sizin geçmiş yaşamınızda Kleopatra veya Nefertiti olduğunuz saçmalığı için değil. Bu bir meditatif-hipnoz yani sizi yaşamın negatif unsurlarına karşı güçlendirmek ve arındırmak için yapılabilir. Daha ötede, bilinçaltınız sizi daha çok koruyacak ve sizinle daha çok bütünleşecektir… Bunu size kim mi uygulayacak? Tabii ki bir uzman olmalı, çevrenizde bunu yapabilecek bir dostunuz, yakınınız olabilir, bir araştırın. Neden olmasın?

1970’li yıl­lar­da, U­ri Gel­ler’ kelimenin tam anlamıyla medyatikti, popülaritesi o kadar yüksekti ki, haftalık programını düzenlemeye üç sekreter yetişemiyordu. Küresel medyada yük­se­li­şi göz­ka­maş­tı­rı­cıy­dı. Ne mega film yıldızları, ne de süperstar popçular onun kadar çekici değildiler. Geçen yıllar Geller´i yavaş yavaş gündemden uzaklaştırırken, biraz da kendisinin daha içe dönük bir kişiliğe büründüğü görülüyordu. O yıl­lar­dan son­ra yine de, U­ri’nin inzivası pek gerçekleşebilmiş sayılmaz. “Henüz anlat­ma­dı­ğım pek­çok şey yap­tım” di­yor. Şimdi­ler­de özel yaşamıyla başbaşa, hat­ta yan­lız­lı­ğı seç­miş, ken­di ka­bu­ğu­na çekilmiş gi­bi gö­rü­nü­yor. Peki, Geller kimdi? 60´lı yıllardan sonra dünyanın tanıdığı İsrailli Uri Geller, pşisik yetenekleriyle tanındı, metalleri büküyor, küçük objeleri düşünce gücüyle hareket ettirebiliyordu. Bir ara, Puharich adlı bir gizemci veya UFO´cuyla beraber olmuş ve dünyadışı bir zekayla ilişkisi olduğu sansasyonu yayılmıştı ama bu iddianın sonu gelmedi. Sonraki yıllarda Geller, başta Massachusetts Technology University olmak üzere birçok araştırma kurumunda bilimcilerin gözleri önünde, deneylere katıldı ve çoğu zaman da başarılı oldu. Ünlü Amerikalı illüzyonist James Randi´nin düşmanlığını kazandı, Randi, Geller´in yaptıklarının bir illüzyon olduğunu ve kendisinin de aynı şeyleri yapabildiğini iddia ediyordu. Randi´nin tüm karalama çabalarına rağmen, Geller bu saldırılardan etkilenmeyerek işine devam etti. Sonraki yıllarda Geller, toprakaltı kaynaklarını sezgiyle bulma olayına yöneldi ve bu alanda da oldkuça başarılı oldu.

O, bir dünya vatandaşı.

İnanılmaz olaylar koleksiyoncusu ve yayıncı Char­les Fort, Geller’in, kaşıkları erit­mek, met­re­ler­ce u­zak­lık­ta­ki in­san­la­rın cep­le­rin­de­ki a­nah­tar­la­rı e­ğip, bük­me yete­neği­ni “Vah­şi Ye­te­nek­ler-Wıld Ta­lents” adlı çalışmasında topladı. Fort’un­ derlediği tüm bu va­ka­lar tek tek e­le a­lın­dık­la­rı za­man ken­di iç­le­rin­de küçük olaylar gi­bi gö­rü­le­bi­lir­ler, fa­kat U­ri Gel­ler’in gi­zem­li dün­ya­sı­nı top­tan bir pota­da erit­erek değerlendirmek mo­dern fi­zik­te bir ka­os ya­rat­ma­ya ye­terlidir. Konunun bazı uzmanlarına göre, Gel­ler’in “Bu a­ca­ip ka­ba ve ba­zen ­de bu­da­la güç­ler” di­ye ad­lan­dır­dı­ğı bu doğaüstü güç kaosu bilinen ge­le­nek­sel mucizelerden ay­rıt edilmelidir. İlkel kültüre a­it Şa­man­lar kendi ruh­sal ve tin­sel ha­yat­la­rın­dan, bağ­lı ol­duk­la­rı kül­tü­rün ge­le­nek­le­rin­den ve top­lu­luk­la­rı­nın sağ­lı­ğın­dan ay­rı­la­maz­lar. Ras­pu­tin, St. Te­re­sa ve ruhçu D.D.Hu­me gi­bi Av­ru­pa­lı sü­pers­tar­lar, büyücüler, do­ğa­üs­tü o­lay­la­rın ma­ni­pü­la­tör­le­ri, biz­le­re ya­şa­mış ol­duk­la­rı kül­tü­rün i­çin­de na­sıl yer al­dık­la­rını ve bu kül­tü­rün i­çin­de na­sıl va­rol­duk­la­rını hak­kın­da anlatı­r­lar. Tıp­kı Gel­ler o­la­yın­da ol­du­ğu gi­bi. İlk ba­kış­ta Gel­ler, mo­dern dün­ya­nın ge­tir­di­ği bir kar­ma­şa­yı doğ­du­ğu gün­den be­ri ya­şadığı görülür. İs­ra­il ve Kıb­rıs’ta ye­tiş­miş, Ka­to­lik bir o­ku­la git­miş, beş dil konuşu­r ve üç ay­rı kı­ta­da beş ay­rı ül­ke­de e­vi vardır. Si­zi şa­şırt­ma­sın! O bir dün­ya va­tan­da­şıdır!

Joker´in oyunu.

Sir Cle­ment Fre­ud’un tav­si­ye­si i­le, Gel­ler ve a­i­le­si o­la­rak Berk­shi­re’da yaşıyorlar. “Bu­ra­sı me­de­ni bir taş­ra. Bu­ra­yı se­vi­yo­ruz.” di­yor U­ri. Evine gittiğinizde, bir İn­gi­liz kö­yün­de ol­ma­sı ol­duk­ça şa­şır­tı­cı o­lan Gra­ce­land sti­li ka­pı­yı U­ri’nin es­ki dostu Shi­pi aç­ıyor. Sı­cak ve ses­siz biri olan Shi­pi, mer­mer döşemede ka­ya­r gibi yürüyerek çi­zim o­da­sı­nı gös­teriyor. U­ri, şor­tu­nu giy­miş, son de­re­ce dost­ça zıp­la­ya­rak gi­rer­ken “mer­ha­ba” diyor. Ev, yal­dız­lı mer­merlerle par­lı­yor­. Ve kris­tal pi­ra­mit­ler, mer­mer sü­tun­lar ve gü­zel bir de­ni­zal­tı sa­ra­yı­nı an­dı­ran de­niz kabuk­la­rı dikkat çekiyor. Ka­ne­pe­ler çok ge­niş an­cak bir de­niz a­ne­mon çi­çe­ği­nin ku­ca­ğı­na dü­şer­miş­çe­si­ne ha­fif­. Ça­lış­ma o­da­sı sa­rı du­var ka­ğıt­la­rı i­le kap­lı. Kah­ve seh­pa­sın­da­ki ko­mik hey­kel­ler bü­kül­müş ça­tal bı­çak ta­kım­la­rın­dan ya­pıl­mış­. Sorula­rı­ma, son de­re­ce ba­kım­lı A­rap bah­çe­si­nin ö­te­sin­de­ki yol­da, U­ri’nin 4-5 yaşla­rın­da­ki ço­cuk­luk ön­se­zi­le­ri­ni sor­mak­la baş­lıyoruz. Genç­lik yıl­la­rın­da­ki en ente­re­san o­la­yın, ay­nı za­man­da ev­ren­sel bir ta­dı var. O­lay, U­ri’nin Kıbrıs´ta git­ti­ği keşişlerce iş­le­ti­len Ka­to­lik ya­tı­lı o­kul­da geçmiş, Lefkoşa’dan 40 mil u­zak­lık­ta­ki tepe­ler­de ger­çek­leş­miş. Mil­ler bo­yun­ca de­lik­ler a­çıl­mış te­pe­ler­de, do­ğal mağaralar, pa­saj­lar ve de­rin çu­kur­lar var­dı, diyor. Bu­ra­la­rı alışılmamış ol­ma­sı­nın yanı­sı­ra o­la­ğa­nüs­tü teh­li­ke­liy­di de. Fa­kat U­ri, ortamın sa­kin­li­ğin­den ve u­zak­lı­ğın­dan zevk a­lı­yor, bir cep fe­ne­ri ve te­be­şir­le du­var­la­ra iz­le­di­ği yo­lu i­şa­ret­li­yor­. Bir ke­re­sin­de da­ha ön­ce hiç ol­ma­dı­ğı ka­dar la­bi­ren­tin de­ri­ni­ne gir­iyor. Fa­kat i­zi­ni takip e­de­rek ge­ri dön­me­ye ka­rar ver­di­ğin­de, te­be­şir çiz­gi­le­ri­nin hiç­bi­ri­ni bulamıyor. Çı­kış yo­lu­nu a­rar­ken çıl­dıracak gibi oluyor ve pa­nik­liyor. An­cak da­ha son­ra bu pa­nik ye­ri­ni ü­mit­siz­li­ğe bı­rak­ıyor. “Yak­la­şık bir sa­at Tan­rı’ya du­a et­tim” di­yor. Da­ha son­ra u­zak­tan kö­pe­ği Jo­ker’ın hav­la­ma se­si­ni duy­uyor. A­ra­bay­la 40 da­ki­ka­lık me­sa­fe­de­ki e­vin­den ge­len kö­pe­ği bir an­da ya­nın­da be­li­riyor ve Jo­ker do­lam­baç­lı yol­lar­dan geçerek U­ri’yi gün ı­şı­ğı­na çı­ka­rır­ken ne­şe i­çin­de oy­nuyorlar.

Doğumda yaşanan mucize

Bu mo­dern mitin özünde ö­te­ki dün­ya­dan yankılar duyuluyor. Yu­nan ve İs­kan­di­nav mi­to­lo­ji­si­nin ye­ral­tı yol­cu­luk­la­rı, ce­na­ze ve ye­ni­den do­ğuş tö­ren­le­ri­nin başlangıçla­rı, hayvansal i­le ta­mam­lan­ıyor. Uri, geç­miş­te di­ğer ruh­çu­ların veya büyücülerin yaptıklarını pek o­ku­ma­mış. Ge­le­cek­te de o­ku­ma­ya­ca­ğı­nı, bu­nu ka­sıt­lı o­la­rak yap­tı­ğı­nı söy­lü­yor. Bu a­ra­da o­da­ya gi­ren kö­pe­ği­ni Jo­ker o­la­rak ta­nıt­ıyor. Şim­di­ye ka­dar hep bir kö­pek sa­hi­bi ol­muş, hiç kö­pek­siz kal­ma­mış. Pek ­çok kö­pek sa­hi­bi­ne ga­rip ge­le­cek a­ma tüm kö­pek­le­ri­ne hep “Jo­ker” a­dı­nı ver­miş. San­ki onları bir bütün olarak ta­nı­yor. Tek tek de­ğil an­cak or­ji­nal bir mo­del şab­lo­nu­nun tek­rar­la­nan e­le­man­la­rı o­la­rak algılıyor. U­ri, ço­cuk­su ta­vır­lı, son de­re­ce çe­ki­ci ve hoş bir a­dam. 48 ya­şın­da i­ken 18 ya­şın­da o­la­bi­len ve nor­mal ö­te­si her o­la­ya damga­sı­nı vur­muş­ birisi. Gel­ler si­zin­le ko­nu­şur­ken tüm dik­ka­ti­ni si­ze ve­ri­yor. Se­si iç­ten bir mem­nu­ni­yet­ten a­çık bir gü­ve­ne ge­çiş­ler ya­pı­yor. İki o­to­bi­yog­ra­fi kitabında, U­ri’ye en ya­kın ki­şi­ olarak Shi­pi´den söz e­di­li­yor. Shi­pi, 30 yıl ön­ce Uri’yi İs­ra­il or­du­sun­da keş­fet­ti­ğin­de he­nüz 12 ya­şın­day­dı. U­ri’nin o­kul­da hal­ka açık ilk gös­te­ri­si­ni dü­zen­le­dik­ten son­ra o­nun hem ma­ne­je­ri, hem de Dr. Wat­son’ı ol­du. U­ri sık sık ba­şın­dan ge­çen o­lay­la­rı an­la­tır­ken bir sü­re son­ra Shi­pi’nin de bir ha­yal a­ra­cı gi­bi o­ra­da ol­du­ğu­nu far­ke­di­yor­su­nuz.

U­ri’nin e­şi Han­na, Shi­pi’nin kız­kar­de­şi. U­ri’nin “O be­nim a­yak­la­rı­mın ye­re sağ­lam bas­ma­sı­nı sağ­lı­yor” de­di­ği e­şi Han­na, bu ko­nu­nun i­çin­de çok faz­la yer al­mı­yor. U­ri’nin oğ­lu­nun do­ğu­mu­nu dinlerken, bu do­ğu­mun da­ha çok Han­na’ya a­it bir o­lay ol­du­ğu­nu zan­ne­di­yorsunuz. A­ma ha­yır. U­ri bu o­lay­da da o­dak nok­ta­sı. “Zor bir do­ğum­du. Shi­pi ve ben has­ta­ne ko­ri­do­run­da bek­ler­ken dok­tor geldi ve Han­na ıkın­ma­ya baş­la­maz­sa se­zar­yen ya­pa­cak­la­rı­nı söy­le­di. O­la­bil­di­ğin­ce kon­san­tre ola­rak “A­çıl,a­çıl,a­çıl…” di­ye ba­ğır­dım. Yak­la­şık beş da­ki­ka son­ra do­ğu­mu ya­pan jine­ko­log ge­le­rek “A­man Tan­rım, ba­şar­dın” de­di.” U­ri zen­gin­leş­ti­ril­miş de­tay­la­rı o­lan fan­te­zi­ler­den zevk al­ıyor. O­kul­da, ken­di ya­rat­tı­ğı can­lı u­zay yo­lu hi­ka­ye­le­ri i­le sı­nıf ar­ka­daş­la­rı­nı bü­yü­le­miş. Ya­yın­lan­mış tek ro­ma­nı “Shawn”, bun­la­rın ge­liş­miş bir ver­si­yo­nu­. Öyküde bir nes­lin so­na er­me­si, kris­ta­lin sı­vı­laş­ma­sı, kah­ra­man Shawn’un gö­lün ü­ze­rin­de koşması gibi desenler var. Uri kendi gücünü da böyle bir desen olarak tanımlıyor, bazı insanların deseni olabilir, diyor ama me­talleri eğriltirken “Bü­kül” ke­li­me­si­nin tek­rar­lan­ma­sını konsantrasyo­na bağlıyor ya da tele­pa­ti i­le gö­zün­de can­lan­dır­dı­ğı bir ek­ran­da bir­şey­le­rin be­lir­me­si­ni bek­le­ye­rek me­tal­le­ri bükü­yor.

Olimpik konsantrasyon

U­ri´nin öyle mis­tik, ru­hsal veya şa­ma­nik bir ki­şi­li­ği yok. Güçlü kon­san­tras­yon kapa­si­te­si bel­ki de sa­bit fi­kir­li olma­sıy­la bağ­lan­tı­lı­. Ru­hi gü­cü­nü art­tır­dı­ğı­nı düşündü­ğü i­çin ve­je­ter­yan ol­ma­yı seç­miş. U­ri’yi her­gün 3-4 sa­at kon­düs­yon bisikle­tin­de, tüm ga­ze­te­le­ri göz­den ge­çi­rir­ken bu­lmak mümkün.”Böy­le­lik­le tüm bilgi­le­ri a­lı­yo­rum. Ay­rı­ca, A­me­ri­ka’dan ki­tap ö­zet­le­ri a­la­rak yıl­da top­lam 2000 ö­zet o­ku­yo­rum.” diyor. Makro düşünmeyi seviyor, iki yıl ön­ce, “Star” ga­ze­te­si­nde yayınlanan bir se­ri ma­ka­le­si­nin, yüz­ler­ce in­san ye­ri­ne bin­ler­ce, mil­yon­lar­ca insanla i­le­ti­şim sağlaya­ca­ğı­na i­nan­mış­tı. U­ri’nin di­ğer bir pla­nı daha inanılmaz, bir da­ha­ki O­lim­pi­yat O­yun­la­rı´n­da, üç da­ki­ka­lık bir sü­re­de, tüm dün­ya­dan milyonlar­ca in­sa­nın ken­di­si i­le bir­lik­te nük­le­er de­ne­me­le­rin so­na er­me­si gi­bi i­yi bir o­la­ya kon­san­tre ol­ma­la­rı­nı ger­çek­leş­tir­mek istiyor. Bu bel­ki­de U­ri’nin güç­le­ri­nin u­zun sü­re­dir son de­re­ce ve­rim­li et­ki­ler ya­rat­ma­sı i­le “Ni­ce­li­ğin ken­di­ne has bir ka­li­te­si var­dır.” şek­lin­deki i­na­nı­şı­na da ne­den ol­uyor.

Or­ta­do­ğu’nun sı­kın­tı­lı yer­le­rin­de bü­yü­yen bir ço­cuk o­lan U­ri, o­yun­la­rın­da şe­kil­le­ri kü­çük ha­ya­li u­zay ro­ket­le­ri­ni tem­sil e­den mer­mi­ler top­lar­dı. Bir­kez, as­ker o­lan baba­sı, genç U­ri’ye bir ta­ban­ca­da mer­mi ol­ma­dı­ğın­dan e­min ol­ma­nın yo­lu­nu öğre­ti­yor­du. Boş si­la­hı kü­çük ço­cu­ğa ver­di. Ne­şey­le bir he­de­fe ni­şan a­lan ço­cuk, te­ti­ği çek­ti ve si­lah pat­la­dı. Oysa, silahın boş olduğundan emindiler. U­ri,or­du­ya katıl­dı­ğın­da,e­ği­ti­minin bir par­ça­sı o­la­rak ağır bir si­lah­la­ çö­lü­ geç­me­si ge­re­ki­yor­du. Yo­la çık­ma­dan ön­ce yü­kü­nü ha­fif­let­mek i­çin, kur­naz­ca si­la­hı­nın iç a­teş­le­me meka­niz­ma­sı­nı çı­ka­rdı. An­cak e­ği­ti­min so­nun­da si­lah­la­rın a­teş­le­ne­ce­ği­ni öğrenerek deh­şe­te dü­ştü. Te­ti­ği çek­ti­ğin­de hiç­bir­şey ol­ma­ya­ca­ğı­nın ve hi­le­si­nin or­ta­ya çı­ka­ca­ğı­nın bi­lin­cin­de ü­mit­siz­ce yo­lu­na de­vam et­ti. An­cak e­mir ve­ri­lip­ te­ti­ği çek­ti­ğin­de si­la­hı mu­ci­ze­vi bir şe­kil­de mer­mi­yi a­teş­le­di. Bu da onun çevresinde oluşan mucize halkasının bir parçası.

Onbeş mil ötede ortaya çıkıyor…

U­ri, pek çok ta­ti­li­ni, Kı­zıl­de­niz’de da­la­rak ge­çir­miş. Kö­pek­ba­lı­klarıyla boğuşmuş, onların mermi şekline hayran. Ona göre, gö­rün­mez­li­ğin­de­ki bü­yü­lü etkisiy­le mer­mi veya roket şekli saf ve ki­şi­sel bir mo­ti­fe ben­zi­yor, bel­ki de konsantrasyonunun bir sem­bo­lü gibi. Av­ru­pa folk­lö­rü i­çin­de sade­ce vam­pi­ri veya kurt adamı öl­dü­ren gü­müş mer­mi de­ğil, es­ra­ren­giz bir şekilde in­san­la­rı da za­yıf­la­tan, Or­ta­ Ça­ğ´a a­it bil­gi­ler­de­ki “Cin Vu­ru­şu” da bu­na da­hil. (Cin vuruşu, tüm ruhsal gücün tam konsantrasyonla bir yere yoğunlaştırılarak, yıkıcı etki yaratılması yönünde bir inançtı.) Bir ilginç olay daha var, tanıkların anlattıklarına göre bu olay, U­ri’nin a­ni, bek­len­me­yen ve i­yi belgelen­miş bir ışınlanma olayı. Bir an ar­ka­da­şı­na al­dı­ğı he­di­ye i­le New­ York sokak­la­rın­da ko­şar­ken birden kendini 150 mil ö­te­ki ar­ka­da­şı­nın evinin ça­tı­sın­da­ki limonlu­ğun cam­la­rı a­ra­sın­dan ge­çerken buluyor. Cam kı­rık­la­rı a­ra­sın­dan kalkarken ye­ni al­dı­ğı he­di­ye­nin yani te­les­ko­bun ha­la e­lin­de ol­du­ğu­nu far­ke­diyor. An­cak U­ri, i­çin­den çı­kı­la­ma­yan bu bü­yü­nün pa­ro­di­siyle yani pa­ra i­le il­gi­le­ni­yor­. Böylece sahip ol­du­ğu pek­çok şe­yi pay­la­şı­yor­. Ha­yal ve ger­çek a­ra­sın­da­ki de­ği­şim a­ra­cı, bü­yü­le­ye­bil­di­ği gi­bi sı­ka­bi­lir­, diyor.

U­ri,bü­yük dar­lık i­çin­de ya­şa­yan bir a­i­le­de ye­tiş­ti­ri­len tek ço­cuk. Her­za­man zen­gin ve ün­lü ol­ma­yı is­te­miş­. Med­ya o­nu ün­lü yap­tı an­cak ba­şa­rı­lı pet­rol a­raş­tır­ma­la­rı ve ma­den şir­ket­le­ri i­le zen­gin ol­du. Ön­ce ha­ri­ta­yı a­raş­tı­rır, son­ra kü­çük bir u­çak­la, e­li pen­ce­re­nin dı­şın­da, i­çin­den ge­len bir his­le ma­den ya­tak­la­rı­nın yer­le­ri­ni belirliyor. U­ri, bu­nu bir iş o­la­rak ka­bul e­diyor, ken­di­si­nin­ de bu­nun i­çin pa­ra al­dı­ğı­nı düşünüyor. Baş­ka bir a­nı­sı i­se U­ri ve Shi­pi’nin Lon­dra’da bir kumarhanede kazan­dık­la­rı 17.000 Po­und. Er­te­si sa­bah bir iş gö­rüş­me­si­ne gi­der­ken güç­le­ri­ni kötü­ye kul­lan­dı­ğı dü­şün­ce­sine kapılıyor ve U­ri, bu bas­kı ne­de­niy­le a­ni bir ö­lü­me sü­rük­le­ne­ce­ği his­si­ne ka­pıl­ıyor, bu­nun ü­ze­ri­ne li­mu­zi­nin pen­ce­re­sin­den tüm bank­not­la­rı dışarı a­ta­rak ra­hat­lıyor.

Şa­man­la­rın dış­ dün­ya yol­cu­luk­la­rı­nın mo­dern bir kar­şı­tı, e­şit­li­ği sa­yı­la­bi­le­cek şey; la­bo­ro­tu­var­lar­da­ki du­yum­sal ka­yıptır. As­lın­da U­ri için bi­lim­sel me­to­dun teh­li­ke­si, U­ri’nin ye­te­nek­le­ri­nin ba­şa­rı­sızlığı de­ğil an­cak ken­di ger­çe­ği­ninin söz­de “bi­lim­sel” te­rim­ler­le ta­nım­la­na­cak ol­ma­sı. Bir hams­ter, te­ker­lek ü­ze­rin­de ba­ğım­sız­lı­ğı­nı geliş­tir­miş mi­dir? Fa­kat bu mo­dern, kü­çül­müş, tek­no­lo­jik a­çı­dan kur­naz dünya, ken­di en­di­şe duy­gu­la­rı­nı doğ­ru­la­mak i­çin sinsice Uri Geller´e ih­ti­yaç du­ymuyor mu? Geller´in evinden ayrılırken onun bir sözü yankılanıyor; "Her ço­cu­ğun doğaüs­tü kuv­vet­ler­le bü­kül­müş ruhsal bir a­nah­ta­rı ol­ma­lıdır. Bu inanç gücüyle gelecekte tüm bükülmez engelleri bükme konsantrasyonunu elde edecektir."

Geller ve kuşkucular

Uri Geller´in yaptıklarını bir hile olduğunu ileri sürenler var. Metalleri bükmek ve saatleri durdurmak gibi Geller gösterileri, kuşkuculara göre yapılabilir şeylerdir. Bir görüşe göre ise, bazı bilim adamları Geller´i test ederlerken sonuçlar üzerinde pek titiz davranmadılar ve hatta çok yumuşaktılar. Geller´in toprakaltı kaynaklarıyla ilgili buluşları ise, Geller karşıtları çok ciddiler, Uri sezgiyle bulduğunu iddia ettiği yeraltı kaynaklarını laboratuarlarda deneyler yaparak, endüstri casusluğu örgütlerini kullanarak öğreniyor ve yalan söylüyor. Ama bunun kanıtları ortaya konmuş değil. Kuşkucu savaş lordlarına göre, Geller´de kesin olarak kanıtlanan telepati, durugörü, kehanet ve psikokinezi yeteneklerine raslanmış değil. Yine bazı sahne illüzyonistlerine göre, Geller´in yaptıkları dahice bir sahne oyunundan başka birşey değil. Uluslararası Sihirbaz Kardeşler Birliği´nin başkanlarından olan David Berglas, Doğaüstü İddiaları Bilimsel Araştırma Komitesi ile işbirliği yaptıktan sonra, "Eğer Geller´de yaptıklarının kaynağı olan bir doğaüstü güç varsa, o bu gezegende bu güce sahip tek insandır. O bir fenomendir, saygı göstermeliyiz ama bu saygı bir sahne sihirbazına gösterilen saygıyla eşit olmalıdır." diyordu. Öte yandan, bütün bu karşı çıkışlara rağmen, bu güne kadar hiç kimse Geller´in yaptıklarının içyüzünü açıklamış değil.

Uzun yıllardır sürdürülen bilimsel normalötesi araştırmaları, PEAR ve CSICOP türü kurumlarda artık belli sonuçlara ulaşıyor. Bilim dünyası kendi içersinde kesin çizgilerle ikiye ayrılmış durumda. Bir taraf normalötesini ön yargıdan arındırarak, düşünsel ve bilimsel reformu tasarlarken, öteki taraf gittikçe küçülerek hala tutuculuğu ve kısıtlamaları sürdürmeye çabalıyor. Oysa gelecek şoku büyük bir devrime neden olacaktır ve o zaman varolmayı veya yokolmayı seçme noktasına varmış olacağız. Vakit bitmedi. Bu oyun sayısız defa oynandı ve oynanacak.

Düşüncenizle kendinizi uzayda varsayabilirsiniz, hatta belli bir boyut veya mekan oluşturabilirsiniz, ölçüm dahi yapmak mümkündür. O zaman düşünceleriniz arasında bir resim oluşacaktır, üstelik resmin çizgileri kesindir yani tasarım bir sonuç getirir ve bu sonuç ancak yeni bir tasarımla değiştirilebilir fakat Parapsikoloji´nin özgün psikolojisinde üç boyut dışı tasarımlar geçerlidir. Güncel Parapsikoloji´nin önemli ismi Robert Jahn; "Keşfet, ara ve ilirle ama asla duraklama ve inşa etme, durakları viya istasyonları görüp geçebilirsin fakat bir inancın tuzağına hiçbir zaman düşme yoksa yeni bir tasarım şansın kalmayacaktır yani bir evin bir odasına hapsolmaktan farkın kalmayacaktır, orada bir ağacı düşleyebiliyorsan ağacın üzerinde kuşların olabilirliğini de düşlemelisin." Princeton Üniversitesi Mühendislik Bölümü yöneticilerinden olan Jahn uzun bir süre NASA Derin Uzay Araştırmaları Programı´nı da yönetti. Jahn´a göre, normalin anlaşılması önemli bir gereklilik yani pencereden baktığımızda gördüğümüz yollar, arabalar, insanlar, parklar veya binalar normal dünyanın kanıtlarıdırlar ama bütün bunlar ve çevrelerinde yaşananlar neden normaldirler? Bu soruya  Jahn´ın cevabı artık normal ve normaldışı kavramlarının yerine alışkanlıklar anlayışının getirildiğidir yani normal sandığımız herşey alışkanlık, normaldışı ise alışılmadık veya tanımadığımız şeydir. Çağdaş araştırmacının veya her aydının kendisine sorması gereken soru; "Ben ne biliyorum?" dur çünkü her iki kesim de bildiğiyle yetinmek hatasına düşmekte, düşleyememekte veya dışlamaktadırÖteki dünya bir tasarım mı?

1989 sonlarından beri faaliyette bulunan Princeton Üniversitesi PEAR Bölümü "Princeton Normaldışını Arama Mühendisliği"nde, ruhsal olaylar, pşisik olaylar, duyudışı algılama, telekinezi, öngürü ve telepati araştırmaları Jahn´ın öncülüğünde yapılıyor. Jahn, PEAR yöneticilerinden Brenda Dunne ile beraber yazdığı "Gerçeğin Esnekliği ve Sınırları" adlı kitapta, özellikle ruhsal olayları ele alıyor ve bu olayların sanılanın ötesinde normalötesi olayların çok küçük bir bölümünü oluşturduklarını belirtiyordu. Çünkü bu olaylar kolayca test edilebiliyor ve gerçek olup olmadıkları anlaşılabiliyor. PEAR´ın görüşü şöyle; "Bir ruhsal dünya vardır yani sadece ölümden sonra değil, yaşarken de içinde bulunduğumuz bir ayrı boyut vardır. Ruhsal alem veya boyut zannedildiği gibi apayrı bir ssistem veya düzen değil, insan bilincinin ve bilinçaltının koordine çalışıp oluşturduğu objelerin bir bütün olarak varettiği üst düzey bir düşünce alanı, boyutu ya da frekansıdır. Tüm enerji kaynağı veya varoluş nedeni ancak insan düşüncelerinin akışı ve etkisiyle ilişkili olmalıdır." Düşünsel enerji dalgaları formlar oluştururlar, PEAR laboratuar deneylerinde bu dalgaların görünebilir görüntüler oluşturdukları, hatta küçük aygıtlara güç kaynağı olabildikleri belirlenmiştir ama yine de sonuçlar görme yetimizle sınırlıdır. Acaba algı sınırlarımızın ötesinde neler oluşmaktadır? Ruhsal alem, spatyom veya öte dünya düşünce boyutunda varettiğimiz bilinçaltı ya da bilinçötesi bir boyut olabilir mi? PEAR, bu doğrultuda düşünüyor ve bu boyutunda en azından üç boyut kadar gerçek olduğunu ileri sürülüyor ama öte alem gerçekliğinin göreceli ve değişken olduğu, istek, beklenti ve inançların doğrultusunda şekillendiği, formülize olduğu, statik ve kuramsal olmadığı, ayrıca gerçeklikler arasında ortak yönlerin bulunmadığı da belirtiliyor.

Sınırlı beyinler, evrensel sınırsızlıklardan korkuyorlar

Bu yaklaşımı bir telefon konuşmasına benzetebiliriz; birisiyle telefonda konuşurken bir düşünsel tasarım üretiriz, konuştuğumuz kişiyi ve bulunduğu mekanı tasarımlarız. O kişiyi ve bulunduğu mekanı tanımasak ve bilmesek de, bilinçaltımızda gereken tasarımı yaparız. Bir beklentimiz ve tanımlamamız vardır yani senaryomuzu kendimi yazar ve çekeriz. Bu gerçek bir tasarımdır, yanılgılarımız şeklidir ve eğer iyi konsantre olduysak kesin tanımlarda bulunduğumuz da görülür. Ama asıl önemli olan, düşünsel form olarak yarattığımız kişi ve mekanla ilgili görüntüler gerçekten oluşarak, bellie bir frekansta yerlerini alırlar. Yine Princeton´den Nobel ödüllü fizikçi Philip Anderson şu görüşte; "Tam burada sınırsız düzeyleri olan ama içe dönük eğilimler vardır. İnsanlar bilinç ve bilinçaltlarında kendilerini çok kolay aldatırlar ve kendilerince kesin sonuçlara varırlar, oysa düşüncenin sınırsızlığı inançlarla sınırlandırılmamalıdır. Buna karşın, inançlarımız kaybedersek, ne yaparız, sorusuyla karşılaşırız ama bu bir kısıtlamadır. İnsan olması gerektiği kadar cesur olamıyor, düşünce enerjisinin sonsuzluğunu düşünmek ve düşüncenin boyutlar, ortamlar varedebileceğini kabullenmek, inançlarla sınırlı insanları zorluyor. Sınırlı insanlar, evrensel sınırsızlıkla karşılaşmaktan ürküyorlar. Zira tüm inançlar ve dogmalar hep kesin, altı çizilmiş tanımlarla ortaya konmuş ve yasaklarla örülmüştür, bunun dışına çıkmak inançlı bir insan için agorafobiye yakalanmak demektir." Gerek Jahn, gerekse de Anderson´un yaklaşımları şaşırtıcıdır çünkü içeriklerinde majikal bilgi ışıkları bulunmaktadır hatta Sufist yaklaşımlarda görülen, herşeyin bir hayal olduğu inancını yansıtmaktadır.

"Normalötesi olaylar bilinçdışıdırlar…"

Jahn, Uzak Algı Deneyleri´nde düşünce gönderici ile alıcı arasındaki sonuçların şaşırtıcılığına da dikkat çekiyor. Süper alıcı ve vericilere raslanıyor fakat tüm çabalara rağmen ortak ortam ve psikolojiler oluşturulsa dahi sonuçlarda ortak özelliklere ulaşılamıyor. Yani istendiğinde sonuç alınamıyor ama buna karşın birşey oluyor ve çok başarılı kesin sonuçlar ortaya çıkveriyor. Jahn ve Dunne yeni yaklaşımların peşindeler; Dunne; "Normalötesi sandığımız şeyin beklentisi galiba olmamalı, evet bu enerji var ama bir bardağın dolup taşması gibi olmadık bir anda ortaya çıkıyor. Bardağı kasıtlı olarak taşırabilirsiniz ama dikkatsizlikle taşırmanız da mümkündür. Asıl önemli olan da bu. Kuvvetle sanıyoruz ki, insanın yaşamdan olabildiğince soyutlanabildiği bilinçsiz anlarda yani istemdışı anlarda normalötesi olaylar oluşabiliyor." Trans ve hipnotik etkiler bu yönde olumlu olamıyorlar çünkü o zaman bilinçli olarak hazırlanma ve beklenti yaptırımına giriliyor. Bu da şuuraltı ve bilinçdışı obje veya verilerin etkilenmesi için uygun ortamın yani yapaylığın oluşturulması anlamına geliyor. Biz bunu istemiyoruz, asla koşullandırma olmamalı. Doğal olaylara ve spontane oluşumlara çok sayıda gereksinmemiz var…"

"Bizler öncüyüz…"

Jahn ve arkadaşları yılda yaklaşık 100 milyon dolarlık bir bütçeyle, NASA ile de koordine olarak uzayda iletişim ve duyusal hassasiyet konularında çalışıyorlar. Amaçların başında Mars Projesi´nde görev alacak astronotların eğitilmeleri geliyor. Bütün bunlara rağmen PEAR´a karşı çıkanlar var ve bunların başında inançsal kurumlar ve tutucu bilim çevreleri geliyor. Jahn´ın bir hayalci olduğunu ileri sürerek, bir bilimcinin taşımak zorunda olduğu sorumluluğu riske attığını ileri sürüyorlar. Bu kesimlere göre, Parapsikolojik bilimsel bir kurum olma yolunu seçeceği yerde, belli statik inançları taşıyanların elinden kurtulamamakta ve gittikçe yıpranmaktadır. Buna karşın Jahn´ın, PEAR ekibinin ve destekleyici kuruluşların cevapları çok açık ve de sert. Jahn şöyle diyor; "Bizler öncüyüz, deneysel sonuçlara öncelik veren iyi bir bilimci olma yolunu seçtik. Olaylar ortada ve varlar. İyi bir bilimci duyarlılığın yanısıra, her tür inanca ve etkilerine açık zorunluluğundadır. 25 yıldan beri geleneksel fakültenin bir üyesiyim, Aero-Uzay dersleri verdim, NASA ve Ulusal Savunma Kurumu´yla çalışıyorum ve şimdi soruyorum; Hepsi bu mu? Heyecan verecek bir başka şey yok mu? Bilimsel kurallarımız bir sona ulaştı mı? Yeni ufuklar yok mu? Varsa nelerdir? Şimdi buradayız ve birşey aramamıza gerek de yok. Olaylar bizi buluyor, olaylar varsa ve bunları görebiliyorsak, neden dışlayalım? Kim ne derse desin, dert değil…"

"Bilimsel kuramları, yasaları ve inançlarımızı bir kez daha gözden geçireceğiz."

Geçmişin Parapsikoloji araştırmacıları daha çok tahrik edici olmak için abartılı çalışmalar yapmışlardı. Ama bu yöntem geçerli olmadığı gibi, gerçekten yaşanan Parapsikolojik olaylar arada kaynayıp gittiler. Jahn bilimsel kanıtların peşinde, bunlara öncelik tanıyor ve deneylerin yayınlanmalarını yani geçmişte yapıldığı gibi magazinsel düzeye indirilmesi istemiyor. Yasaklar koyuyor ve zamanın önemini vurguluyor. Zamanın ve tekrarlanma sürecinin, olayların dökümante edilmesi için gerekli olduğunu, bilgi setlerinin oluşturulduğunu belirtiyor. Benzer olaylarda kanıt olacak verileri depoluyor. Ama projenin en zor yanı, çok uzun bir zamana gerek duyulması, örneğin bir psikokinezi olayının tekrarı için yıllarca beklemek gerekiyor. Ekibin geniş olması bir avantaj; gelen veya getirilen her olaylan ilgileniliyor, önce asistanlar olayı inceliyorlar, tekrarlanma imkanının araştırdıktan sonra bir ön eleme aşamasını oluşturup, olayı bir üst komiteye aktarıyorlar. Bu komite kararına göre, olayların kahramanları gerekirse tüm masrafları karşılanarak PEAR´a getirilip, uzun süre konuk ediliyorlar. Sözü geçen komite, bir astro-fizikçi. bir elektrik mühendisi, bir aero-uzay mühendisi, bir geliştirme psikoloğu ve bir de deneysel psikologtan oluşuyor. Araştırma ekibinde ise, uzman araştırmacılar, haberciler ve istatistikçiler bulunuyor Aylık bütçesi 250.000 $ olan bu ekip, tüm modern teknolojiyi kullanıyor. Fonların ardında Mc Donnell Havacılık bulunuyor. Bugüne kadar 750.000 kişi denendi, bu kitlenin 100.037 kişinin kesin yetenekli olduğu belirlendi ve bunların başarı yüzdesi % 99.966´ydı. Bunun istatistik oranı, yaklaşık bire elli bin civarında. Bir deneğin % 50´nin üzerinde başarılı olması başarılı kabul ediliyor. Princeton´dan İstatistikçi Prof. Geoffrey Watson; "Eğer buna inanıyorsanız, ki sonuçlar ortadadır, modern bilim olarak kabul ettğimiz birçok şeyi, kuram ve yasayı yıkmaz zorunda kalabiliriz ama daha da ötesi inançlarımızı da bir kez daha gözden geçireceğiz…"

Parapsikoloji Astroloji´nin geleceği

CSICOP, yani "Normalüstü Olayları Bilimsel Araştırma Komitesi" nin ABD´de güçlü bir konumu vardır ve PEAR´ın çalışmalarına kuşkuyla bakıyor. Örgüt olayların dönemsel sonuçlar olarak açıklanmasından kuşku duyuyor ve PEAR´ın sonuçlarının zaman içinde geçersiz olacağını belirtiyor. 1987´de yayınlanan raporda Parapsikolojik fenomenlerin bilimsel yargıya uğratılmadan ele alınmasının gerekli olduğu açıklanıyor, 130 yıllık bir geçmişi olan Parapsikoloji´nin kaynağının geçmişin bir inanç biçimi olan Spiritüalizm olduğu belirtiliyordu. 31 Mart 1990´da New York´da yapılan CSICOP Yıllık Sempozyumu´nda konuşan Robert Jahn, beklenenleri söylemeyince, dinleyiciler hayal kırıklığına uğramışlardı, Jahn ulaşılan sonuçları açıklamaktan kaçınmıştı. Bir diğer anlamda bilimsel eleştirilerden kaçınıyordu, yine PEAR´dan Watson mükemmel vakalara raslandığını, ellerinde süper yetenekli insanların bulunduğunu ve Normalüstü Olaylar Mühendisliği´nin hızla gelişen ve sonuç alabilen bir dal olduğunu açıkladı. Bunlara rağmen Jahn konuşmasının son bölümünde şöyle demişti; "İnsan sonsuz özgürlük hakkına sahiptir, asla ve asla hiçbir evrensel kural, yasa veya inanç kişiyi sınırlamayaz, dönüşüm ve değişim hakkı daima saklıdır. Evrenin sonsuzluğu kadar sonsuz düşünmemiz gerekiyor, herşeyden önce inanmamız gereken bir numaralı konu evrimin gerekliliğidir; işte Kozmos karşımızda duruyor ve bütünüyle bir soru ama içinde cevabı da bulunduruyor. Beklenen şey puzzle´larda olduğu gibi saklı cevabı bulmaktan ibaret. O güne gelindiğinde artık başka bir İnsanlık olacağız." Jahn´ın ekibinden olan ve NASA´da görev yapan ve sık sık CSICOP toplantılarında konuşan astrofizikçi James Randall´ın görüşleri çarpıcıdır; Randall, çok yakın bir gelecekte genelleştirilmiş bir Parapsikoloji ile arındırılmış ve istismarlardan uzaklaştırılmış bir Astroloji´nin bilimsel ayıklanmadan geçerek bütünleşeceğini ve o zaman inançsal karmaşalardan ve kaostan kurtulan insanlığın teokratik bir beklenti olan "Altın Çağ"ı gerçekten yaşayacağını belirtmekteydi.

Süpernovanın dalgaları

Konuya aynı paralelde yaklaşan astronom ve kozmobiyolog Rodney Collin, Astroloji´nin biyolojik etkilerini konuşmalarında belirtiyor ve yapılan binlerce deney ve araştırma sonucunda ortaya çıkan MIT´de "Massachusetts Teknoloji Enstitüsü"nde Ay, Güneş ve diğer 8 gezegenin spektrografik dalga enerjilerinin hamilelik dönemindeki etkilerini ve ulaşılan ortak sonuçları anlatıyordu. Ay dönemlerinde pankreas, Merkür dönemlerinde Tiroid, Güney dönemlerinde Timus, Venüs dönemlerinde Paratiroid, Mars dönemlerinde Adrenalin, Jüpiter dönemlerinde sinirsel tepkimeler, Satürn dönemlerinde kemik ve beyinsel şekillenmeler, Uranüs dönemlerinde seksüalite, Neptün dönemlerinde Duyu Dışı Algı´nın genişlemesinde etkileniyor ve Pluton dönemlerinde ise tüm bunların koordinasyonu sağlanıyordu. Bu gök cisimlerinin değişimleri yarattıkları enerjinin türev ve dozları Astro-Açı denen evrensel enerji yansımaları ceninlerde istatistik olarak benzer ve ortak sonuçlar ortaya çıkarıyordu. Kısacası, insan bilinmeyen veya görünmeyen alemlerin değil, aksine gözünün ve mantığının önünde bulunan gök cisimlerinin her an değişen etkileri altında yaşıyor. Gamma ve X Işınları, Ultraviyole Dalgalar, Kızılötesi Işınlar, Kısa Dalga Radyasyonları ölçümleyebildiğimiz enerjileri oluştururlar. Evrensel model hep aynıdır, Ay nasıl çevremizde dönerken tartışılmaz etkiler oluşturuyorsa, Samanyolu adlı galaksimizin dönüşü de üzerimizde belli etkiler oluşturuyor aradaki tek fark zamansal değerlerin farklılığı. Sürekli kızıl ötesi ışınların altında yatarak bronzlaşan genç kadın, bir dönem sonra aldığı ışınların sonuçlarına katlanmak zorunda olduğuna göre, bin yıl önce galaksimizin bir yerinde patlayan bir süpernovanın ışınları da bir gün dünyaya ulaşarak özgün gizemli etkileri oluşturuyorlar. Ama bu etki, denizde oluşan bir dalga şeklinde yayılarak ve yavaşlayarak bize kadar geliyor ve belki de bazıları gezegenimize ulaşamıyor.

"Bekleyin ve ölün…"

Eğer düşünceler eylemlerle savunulur ve sürdürülürse ve bir de karşınızda tüm insanlığı ilgilendiren kozmolojik bir konu varsa düşüncenin ürünü olan evrimi de gözönüne alarak atılımı sürdürmek zorundayız. Artık kavram olarak rafa atılması gereken kader kelepçelerini unutarak seçim yapacağız, gözümüzü dogmatik, engelleyici tüm inançlardan kaldırarak evrene bakacak ve gelen mesajları dinleyeceğiz. Ve bu mesaj sanıldığı gibi dünyadışı canlılardan gelmeyecektir, mesaj içimizden kopacak, evrenden yansıyıp gelecektir ya da bizler artık boğması an meselesi olan tüm inançsal bataklıkların içinde yokolup gideceğiz. Ta ki inançsızlığın bir bilgi olduğunu öğrenen kadar, ta ki ahlak ve erdem kurallarını bir yerlerden okuyup öğrenmenin gereksiz olduğunu anlayana kadar. Değerleri bal gibi biliyor ama bildiğimiz kesinlikte uygulayamıyoruz çünkü dışımızdan gelenlere inanıyor ama kendimize inanmıyoruz. Kendini insan sanan karikatürlerin yaşadığı bir dünyayı torunlarımıza bırakmak istemiyorsak, olgun, dikkatli ve esnek olmayı artık denemeliyiz. Kitapların hala işe yaramadığını öğrenemedik. PEAR ve CSICOP gibi bilimsel kuruluşların çalışmalarının ışığı yayıldıkça, gelecekte sevgi sözcükleri satan mistikler kirli enerjiler yayamayacaklar çünkü biyo-enerji spektrograflarının ekranlarında enerjileri gözlemlenerek gerçek amaçları anlaşılabilecek. Yine deşifre edilmiş enerji dalgalarını gözlerken, ön yargı barajının olumlu ve toleranslı düşünce enerjilerini nasıl engellediğini görüyoruz, gelecekte ise herkes görecek ve kullanacak. Ticaretten dinsel inançlara, komşuluktan arkadaşlığa, sevgiliden evliliğe kadar yaratıcı olmak ve kalıplardan kurtulmak artık gereklilikten de öte. Eğer bunu yapamayacaksak, sonuç bellidir; "bekleyin ve ölün" Çünkü Kozmos özü gereği sonsuz sabra sahiptir ve birgün kendisine layık olanları bekleyecek kadar yaşayacaktır. "Vakit kalmadı, sonumuz geliyor hatta geldi…" diyenler sadece saçmalıyorlar, böyle bir sorun yok. Bu oyun sayısız defa oynandı ve yine oynanmaya devam edilecek.

Normalötesini araştıran bilimsel kurumlar

Dünyada normalötesi olayları araştıran ve deneyler yapan birçok kuruluş ve uzman bulunmaktadır. Bunların en önemlilerini ve yöneticilerini aşağıda bulacaksınız. Her hangi bir nedenle ilişki kurmak isteyenlere, bu kuruluşlar yardımcı olmaktadırlar.

* PEAR Princeton Engineering Anomalies Research Laboratory,

"Normalötesini Araştırma Mühendisliği Laboratuarı"

Princeton Üniversitesi. Princeton, New Jersey, ABD

Yöneticiler: Robert Jahn, Brenda Dunne

* Institute for Advanced Studies,

"İleri Çalışmalar Enstitüsü"

Austin, Texas, ABD

Yönetici: Hal Puthoff

* International Institute of Biophysics,

"Uluslararası Biofizik Enstitüsü"

Kaiserslautern, Almanya

Yönetici: Fritz Popp

* Center for Functional Research,

"Fonksiyonel ve İşlevsel Araştırma Merkezi"

Tiburon, California, ABD

Yönetici: Dick Blasband

* Center for Biogenetic Structuralism

"Biogenetik Yapısallık Merkezi"

Carleton Üniversitesi, Carleton, Kanada

Yönetici: Charles Laughlin

* Lucid Dreaming Center,

"Açık Rüya Merkezi"

Beacon, New York, ABD

Yönetici: Paul Devereux

* Araştırmacı Michael Witunski,

Kiawah Island, South Carolina, ABD

* Quantitative EEG Lab (QEEG) UCLA

Neuropsychiatric Institute,

"Beyinsel işlevler ve nöropsikiyatri enstitüsü"

Los Angeles California, ABD

Yönetici: Ian Cook