Ekonomik modernizasyon her derde deva değildir. Gerek bireysel gerekse de grupsal hırs ve tutku, geleneksel vefa ve sadakatı zayıflatmaktadır. Örneğin Hindistan’daki Bombay kenti ilginç bir örnektir, sağlıklı ve hızlı gelişime rağmen Hindu ve Müslüman kesim arasında ciddi şiddet olayları yaşanmakta ve kan dökülmektedir. Hindistan’dak, kentler benzer Afrika ve Çin kentleri gibidirler, hepsi birer ekolojik bombadır, Delhi, Calcutta ve Pekin’de hava kirliliği dünyadaki büyük kentlerden farksızdır, nüfus çok hızlı artmakta, çevre sorunları ağırlaşmakta ve etnik anlaşmazlıklar derinleşmektedir. Huntington, Hindu, Müslüman, Slav, Ortodoks, Batılı, Japon, Latin ve bazı Afrikalılar arasındaki anlaşmazlıkların birbirlerine bağımlı olduklarını düşünüyordu. Yani bu küresel ve karşılıklı etkilenen bir konudur, yasalar ne olursa olsunlar göçmenler bir yol bulup sınırları aşmakta, yanlarında getirdikleri kıskançlıklar ve uyumsuzluklarla hem Avrupa’da, hem de ABD’de kültürel sorunlara ve çatışmalara neden olmaktadırlar.

İslami ama farklı…
Ama Huntington tartışmalıdır hatta yanılmaktadır. Lübnan doğumlu Prof. Fuad Acami’ye göre varoşların dışında da bir dünya vardır, Acami şöyle diyordu; “İslam dünyası bölünmüş ve bölünenler de kendi aralarında bölünmüşlerdir, örneğin Kafkaslar’daki savaş sınırı ortadadır, medeniyetlerin fay kırıkları nedeniyle burada bir arada varolunamamaktadır ve bu kırıklar başkalarının ilgisini çekmektedir. Ermenistan’da, Azerbaycan’da ve İran’daki görüntü dini coşku ve fanatizm şeklindedir ve sonuçta çatışma İslam-Hıristiyan sorununa dönüşmektedir.” Aslında buralarda tanımlanmamış bir kültür savaşı yaşanmaktadır, Müslüman/Türk Azeriler’le, Hıristiyan Azeriler’in çatışmasının kökeninde Ermeni katliamı iddialarının bulunması gibi, bu katliamı yapanların Türk olmaları yeterli bir nedendir… Oysa batıya dönük Latin alfabesi kullanan laik Türkiye ile, Araplara dönük Arapça yazıp çizen şeriatçı İranlılar arasında bir bağ yoktur hatta tüm Orta Asya boyunca da durum böyledir ama sorunlar önce inançsal sonra da tarihsel ve kültüreldir oysa Ermeniler’in İndo-Avrupalılar olarak İranlılar’ın müttefikleri olmaları gerekir. Görüldüğü gibi her iki yöne yayılan, çelişkili ve karmaşık sorunlar içiçedir.

Huntington’un kütürel ve etnik nedenler göstermesine karşın, Acami onun yaklaşımını çok basit bulmakta ve durumu şöyle tarif etmekte ve çelişkiyi vurgulamaktadır, “Türkiye-İran sınırında iki taraf da birbirinden kuşkuludur hatta nefret vardır, birbirlerinin eşi olan iki oda taş evlerde yaşayan bu insanların dünyaları çok farklıdır, oysa din birliği vardır ve bu birlik Bosnalı müslümanlar veyd Almanya’daki Türkler kadar geçerlidir.” Benzer hatta aynı çelişki için Balkanlar yani Yugoslavya anımsanmalıdır, bir yanda Sırp kimliğinde Ortodoks Hıristiyanlar ve yanlarındaki Yunan, Rus ve Romen konfigürasyonu öte yanda da Osmanlı’nın İslam Evi vardır. Burada doğal süreç ve son yaşanmış, kan dökülmüştür ama Kafkasya’da henüz bu sonuç oluşmamıştır aksine olası bir Türkiye-İran çatışması Ermeni savaşından daha akla yakındır. Acami’nin söz ettiği çok derin ve küçük bölünmüşlük işte budur yani Türkiye-İran sınırındadır ve Acami siyasetten söz etmemekte kabile, aşiret veya klan savaşlarını kadetmektedir, ayrıca burada kasdedilen şey tüm Arap dünyasını da kapsamamaktadır. Ve batı dünyası Körfez ve Irak savaşlarında olduğu gibi İslam Evi’nin bir odasını öteki odasına karşı kullanmaktadır…  
     
Acami için dünyanın durumu Huntington’un sandığından çok daha tehlikelidir, olaylara sadece siyaset ve etnik olarak yaklaşmak yeterli olamaz ve Acami haklıdır çünkü kentler durmaksızın üreyen, para kazanmaktan başka birşey düşünmeyen ve birbirlerini öldüren milyonlarca insandan oluşmuş şuursuz kalabalıklarla doludur. Batının en düşük düzeydeki pop kültüründe kaybolmuş ve antik kabile kini taşıyan bu insanlar, hiçbir farkı ve kökeni düşünmeksizin kötü, yetersiz ve harap evlerinde limuzin ve seks düşleri kurmaktadırlar ve bunun sonu terörizme, ölüme ve hatta canlı bombalara ulaşmaktadır. Gerilla düzeyindeki bitimsiz çatışmaların dalgaları henüz çok şiddetli olmasa da kıtaları aşmakta, artık farkedilebilir kesişmeler oluşturmakta ve kolay tanımlanamamaktadırlar. Kısacası günümüzün dünyası teknoloji ve nüfus dışında bu yönde Antik Çağ’dan farklı değildir.  

Orta Doğu ve Türkiye
Birçok insan için 1989’daki değişim muazzamdır ama henüz bunu anlamış ve karşılaştırabilmiş sayılmayız. Atlas henüz değişmemiş, sadece değişim başlamıştır. Sovyetler’in çöküşü ve ardından gelen Arap-İsrail askeri anlaşmazlığı gelecekteki çok büyük değişimlerin sadece bir proloğudur. ABD Deniz Kuvvetleri’nden planlamacı Michael Vlahos; “Ödediğimiz ücret, dünyanın bizi izlemesi için yeterli değil, bir çok yöne gidiyoruz, demokratik kapitalizmi insanlığın sosyal evrimi için son söz sanmayalım.” Haritaya bakmadan ve savaşlardan söz etmeden önce, birbirleriyle etkileşen dinsel, kültürel sorunlara, demografik yönlenmelere ve dünyanın özel bölgelerindeki doğal kaynakların dağılımına çok daha yakından bakmalıyız ve tabii Orta Doğu’ya… Ve Orta Doğu’nun geleceği bir anlamda ya da uzun vadede Türkiye’ye bağlıdır. Gelişmekte olan Türkiye’de 1980’de halkın % 44’ü kentlerde yaşıyordu, bu oran 1990’da % 61’e çıktı, 2000’lerde ise % 67’ye ulaştı ve hızla da artmakta. Köyler boşalırken kentlerin çevresindeki gecekondular büyümekte, öte yandan günümüzdeki Türkiye gerçek anlamda politik ve demografik bir devrimi her yerde yaşamakta. Ve batılılar bunu yeni yeni farketmekteler, çeşitli batılı yazarların görüşleri ve gözlemleri derlendiğinde ortaya şöyle bir sonuç çıkıyor;

Nasıl bakıyorlar?
Nerede kırsal kesim olması gerektiği kadarsa ve yaşlı insanlar çoksa ve de bunlar belli bir düzeyde yoksulsalar toplumun yapısı ve dokusu normaldir ama varoş yoksulluğu egemense bunun anlamı sosyal güçsüzlüktür. Iran’daki İslami baskının yarattığı sonuçla birçok varoş köylü, psikolojik savunma mekaniği ile geleneklerini kaybetme korkusu yaşamaktadır, yaşadıkları sahte modern kentlerde değerlerine saldırılmakta, su ve elektrik gibi temel hizmetlerden yoksun kalarak, fizik anlamda sağlıksız koşullar tarafından tehdit edilmektedirler. Amerikalı Etnolog ve Oryantalist Carleton Stevens Coon, 1951 yılında İslam için şöyle yazmıştı; “Milyonlarca insanın mutluluğu ve hayatta kalabilmesi için gereken yapılamayacaktır, belki en uygun olasılık yoksullaştırmanın arttırılması hatta desteklenmesidir ve çevrenin dayanma süreci en çok 400 yıl sürecektir.” Mesaj çok açıktır, aslında İslam’ın çekici görünen militarist yönü şu anlarda çiğnenmekte ve ana anlamından koparılmaktadır. Ortada her an savaşmaya hazır bir tavır vardır. Yaşanan politik dönem çevresel streslerle dürtülmekte, kültürel duyarlılık çökmekte, düzensiz varoşlara sığınan göçmenler ancak ilahi ortamlarda huzur bulmakta ve böylece dinin etkisi ve de gücü hızla artmaktadır. İslamiyet günümüz dünyasında en hızlı büyüyen dindir 

Batılı gözlemcilerin çoğu için Türkiye’deki İslam sıkıntıdadır ve modernizasyonla uzlaşmak zorundadır. Afrika’da görünmeksizin yayılan Arap ve İran eğilimi Türkiye’de çok azdır, İran’da petrolun bulunması gelişmeyi ve varoşlaşmayı hızlandırırken, 1978’deki İslam Devrimi’in ardından gelen kültür şoku gereken sonucu sağlamıştı. Ama Türkiye İran veya Arap dünyasına benzemez, bir kere Türkiye’de petrol azdır, öte yandan gelişme ve varoşlaşma hızı üstteki İran örneğine göre daha yavaştır. İslamcılar yaklaşık 25 yıldan beri parlamento ile bütünleşmeye çalışmaktadırlar, bugün dahi İslami çizgide kabul gören ve söylev veren bir parti tek başına iktidarda olmasına rağmen koyu İslamcılar’ın amaçlarına ulaştıkları düşünülemez. Bunun bir nedeni de, göçmenlerin yüzlerinin dünyaya daha dönük olmasıdır, Cezayir’deki katliamlar, Kahire’de yaşanmış olan terör ve Hindistan’daki inanç savaşları gözden uzak tutulmamıştır. Hele bir de son yıllarda İslami terör kılığında özellikle İstanbul’da yaşanan bombalamalar hoş karşılanmamış ve çok sert tepkiler verilmiştir. Batı dünyası için Türkiye’de eşit olarak yaşanan İslam, Protestan Reform’unu anımsatmaktadır.

Suyun gücü…
Kaynakların dağılımındki güçlenme Türkleri Araplar ve İranlılar’la karşı karşıya bırakmaktdır, evet Türkiye’nin petrolü azdır ama Anadolu suyun anavatanıdır, ülke 21. Yüzyıl’ın en önemli akışkan bölgesidir.Güneydoğu Anadolu Projesi ile yaşama geçen 22 baraj ve sulama sistemleri Fırat ve Dicle ırmaklarına adeta el koymuştur. Bu suların büyük bir kısmı, gelecekte Araplar ve hatta İsrail için içme suyu olacaktır ve bu potansiyelin kontrolü Türkiye’nin elindedir. Ve Güneydoğu Anadolu’da artık tertemiz iş yerleri, yemyeşil bahçeler, geniş elektrik ve telefon şebekeleri görülmektedir, dev santralların mırıltısı arasından geçen asfalt yollar yeterlidir, dışa açılmış olan ve yeterince okula kavuşmuş yöredeki varoş insanları ve baraj çalışanları bölgedeki terör ortadan kaldırıldığı takdirde sorunsuz ve mutludurlar. Kısacası Türkiye’nin büyüyen gücü hissedilebilir düzeydedir. Evet, petrol çok önemlidir ama vazgeçilmez değildir hatta bir gün bitecektir fakat sudan asla vazgeçilemez ve su yaşam demektir. Türkiye, uzmanların belirttiğine göre Irak ve Suriye’ye su akışını durdurabilir ve 8 ay süreyle su, barajlarda döndürülebilir ama bu karar bu ülkelerin politik tavırlarına bağlıdır. Göründüğü kadarıyla Orta Doğu’daki güç alanları petrol alanlarından, Harran’daki su alanlarına geçecektir ama acaba Türkiye ne kadar sağlıklıdır? İşte kuşku buradadır…

Türk-Kürt sorunu çok daha kritik bir düzeye ulaşacaktır
Türkler 850 yıldır Anadolu’dalar ve bu sürede tutarlı oldular. 1920’lerde Kemal Atatürk ülkeyi güçlendirdi ve ustaca sınırlarını çizmeyi başardı ama bazı güncel tarihçilere göre Irak ve Suriye’nin kuzeyini savunmasız oldukları bir dönemde alamamıştı ve bu eksiklik Türkiye’yi şu anda yaşadığı sorunlarla karşı karşıya bıraktı. Dedik ya, haritalar aldatıcıdırlar. Afrika’da da olduğu gibi köyler haritalar da görünmezler, Türkiye’nin güneydoğusunda da böyledir ve buralar yerel mafyalar ve terör örgütleri tarafından yönetilirler. Harita üzerinde dev bir hidro-güç Güneydoğu Anadolu’dadır ama bu yörenin hemen hemen tamamı Kürt kökenli Türk vatandaşlarıdır, ayrıca Kürtler hemen sınır ötesinde yani Irak, Suriye, İran ve hatta eski Sovyetler Birliği’nde de yaşarlar. Ve artık ABD sayesinde Kuzey Irak’da neredeyse devletleştiler ve hatta Irak Devlet Başkanı dahi oldular. Türkiye ve İran geçmişi parlak iki uygarlıktır ama hiçbir zaman devlet olamamış olan Kürt halkı her iki ülke için de sorundur ve bu sorun büyümektedir. Kürtler kendilerine yer aradıkları veya yaşadıkları yere sahip olmaya çalıştıkları söylenebilir ve bu yerler bellidir. Türkiye çok zengin su kaynaklarına sahiptir, ekonomisi güçlenmektedir, suç oranının düşük olması sosyal uzlaşmayı göstermektedir yani ortada büyük bir potansiyel güç vardır ve on milyon Kürt bu gücü istemektedir. Orta Doğu’nun geleceğinde Türk-Kürt sorunu çok daha kritik bir düzeye ulaşacaktır hatta bu sorun Batı’yı İsrail/Filistin sorunundan çok daha fazla uğraştıracaktır.     

Kim karar verecek?
ABD’nin İsrail/Filistin sorunuyla çok meşgul olması belki de Türk-Kürt sorununa yeterince yönelmesini engellemektedir, öte yandan iç sorunlar ve etnik kaygılar da geçerlidir ama bunlar Orta Doğu’nun harita gerçeğinin dışındadır. Türklerin ve Kürtlerin kaderi pek doğal görünmüyor ama oluşacak olan harita bize geleceğin dünyasını gösterecektir. Kürtlerin iddia ettikleri harita elbette ki iki boyutlu değildir ama Türkiye’nin de bir tür otonomi tanıması veya Güneydoğu Anadolu’ya hatta ülkenin üçte birine bağımsızlık vermesi mantık dışıdır ve cevap değildir, böyle bir durum son elli yılda yaşanmamıştır, akla Yugoslavya veya SSCB gelebilir ama koşullar çok farklıdır, Yugoslavya’da veya Kafkaslar’da bölgeler çok küçük parçalara bölünmüşlerdi, Kürtler ise Türkiye’nin her yerindedir, İstanbul ve Ankara, tüm Batı Anadolu’da yaşamaktadırlar. Zaten Türkiye’nin sorunu iki kültürün ve dilin aynı topraklarda bulunmasıdır, durum Hindistan ya da Afrika gibidir, yani Türkiye’de de Türk ve Kürt kimliği vardır. Sorunun ya da Orta Doğu  haritasının daha kompleks, hassas, çok daha ayrıntılı ve geleneksel olması gerekir. Ama asıl önemli olan Orta Doğu’daki likid zenginliğin kime ait olacağına, kimin karar vereceğidir.
 
Geleceğin savaşları
Geleceğin savaşları daha toplumsal olacaktır, hayatta kalmak önem kazanacaktır, şiddet artarken yanısıra çevre de çirkinleşecektir. Sıradan insan için politik değerler azalırken kişisel güvenlik çok daha önem kazanacak. Daha çok bölünme olacak, alt uluslar, kabile, aşiret ve klanlar savaşırken, devletler ve yerel yönetimler vatandaşlarını korumak için daha büyük zorluklar yaşayacaklar, birçok devlet yokolacak. Eski çağlardaki gibi sorumlu olduğumuz inancın yerini, sürekli endişe alacak. Devletlerin gücü azalırken, ancak toplumdaki güçsüz ve 
belli gruplar korunabilecek, devletler birbirlerini tanımayacaklar, dünyanın her yerindeki halklar ve kültürler güçlü olurlarsa varolacaklar, zayıfsalar yokolacaklar, teknoloji korunmak için yeterli olmayacak. Bunlara rağmen uzak gelecekte olasılıkla ırksal melezler, küresel insanlar ortaya çıkacaktır, gelecek 25 yıllarda daha uyanık olmalı ve benzerliklerimize ve farklılıklarımıza dikkat etmeli ve önem vermeliyiz.

Geleceğin haritaları
Anne Buttimer, Dublin, University College’de Coğrafya ve İnsan Ruhu Profesörü, 19. Yüzyıl’ın haritacısı Alman coğrafyacı Carl Ritter’in çalışmalarını inceliyor. Ritter, bölgesel ve sabit olan canlı yaşam formlarının akışı üzerine ‘İnsanlık için ilahi bir plan’ başlığı altında bir eser yani harita hazırlamıştı. Geleceğin haritası diyebileceğimiz bu harita doğal olarak Ritter’in vizyonu demekti. İşte Anne Buttimer’de bu yöntemi günümüz için kullandı. Hayali kartografi yani haritacılık bir hologram gibi üç boyutludur, bu hologramda farklı renklerle kentler, kalıcı uluslar gösterilir, örneğin büyük ve güçlü uyuşturucu kartelleri, mafya ve terör örgütleri de dikkate alınır. Önemli olan gücün gelişmelere göre Orta Doğu örneğindeki gibi kaydırılmasıdır. Haritada sınırların yerinde Orta Çağ’da olduğu gibi hareketli güç merkezleri ya da katmanlar vardır, ayrıca göçler, nüfus veya doğum patlamaları ve büyük felaketlerin vektörleri de önemlidir. Yani böyle bir harita hiç bir zaman sabit değildir, sürekli değişir, daima “Son Harita”dır ve kaosun değişkenliğini bizlere gösterir. Şimdi bu çalışmadan bazı alıntılar yapalım;

Hindistan ve Pakistan
Hindistan iyi bir örnek olabilir, ülke hantal bir bürokrasiyle yönetilmektedir, milyonlarca insan çeşitli etnik gruplardan, dinlerden gelmekte ve farklı dilleri konuşmaktadır, ulusal bir ideoloji yoktur vr demokrasinin etkinliği tartışılır. Ülkenin nüfusunun 2025’de 1.5 milyarı aşacağı tahmin edilmektedir, su rezervleri azalırken, mısır tarlaları verimsizleşmektedir. Kısacası geleceğin Hindistan’nını zorluklar beklemektedir. Benzer bir diğer görünüm Pakistan’dadır, orada ise coğrafi ve demografik bir çalışma yoktur ve ülkenin ana dinini oluşturan müslümanların arasındaki alt bölünmeler ve kanlı çatışmalar Yugoslavya örneği kadar çoktur yani orada da ulusal kimlik yoktur. Nüfus hızla artarken, ormanlar azalmakta, ekin alanları küçülmektedir. Pakistan çölleşirken Müslüman-Hindu çatışmaları hızla artmaktadır ve artacaktır. Sonuçta her iki ülke de çökecek, birçok küçük ülke ortaya çıkacak, etnik kökenler nedeniyle Pakhtunistan ve Pencab Pakistan’ın yerini alacak ve Orta Asya platosuna dayanan yeni devletler kurulacaktır. Öte yandan bu yörede bir de iklim sorunu vardır, kimse nelerin olacağını kesin olarak bilemez ama tahminen gelecek yüzyılda büyük yıkımlar ve erozyon oluşacak, küresel ısınma ciddi kayıplara neden olacaktır ve Hindistan’ın % 70’i muson fırtınalarının hedefidir. Dünya nüfusunun % 20’si buradadır ve ABD Ulusal Bilimler Akademisi’ne göre Hindistan ve Pakistan dramatik sellere ve su yükselmeleriyle karşılaşacaktır.

Mısır
Bu ülkede de, sorun iklim kargaşası ve nüfus artışıdır ve ayrıca da fanatik dincilerin tehditleri vardır. Ekim 1992’deki Kahire depremi çok kötü bir örnektir. Uzman Jessica Tuchman Matthews, sera etkisindeki azalmanın bu ülkedeki doğal ortamı daha ağır etkileyeceğini düşünmekte ve uyarmaktadır. Doğal afetlerin artışı dinsel fanatizmi daha da körükleyecek ve sorunlar büyüyecektir.
   
ABD ve Dünya
Bu yüzyılın ortalarında ABD’de nelerin değişeceğini öngörmek kolay değil, öncelikle ABD etnik temeli karışık bir toplumdur ve milliyetçilik kırılgandır, ABD’de de, ulusalcılık çok büyük bir ordu toplamakla ve standart halk okullarındaki eğitimle oluşturulmaktadır. Bütün değerler ve ulusal kavramlar orduda ve okullarda verilir. Multi-kültürel sistemin dış yüzü high-tech’dir, kültürü destekleyen uluslararası medya ve dev eğlence endüstrisi, ulusal politikadan daha etkin ve geçerlidir. Ünlü yazar Saul Bellow bu konuda; “Bu ülke bizi aldı, bir kültür koleksiyonu değil, bir ülke olmalıyız.” diyordu. II. Dünya Savaşı döneminde ABD klasik ulusal devlet olmanın zirvesine ulaşmıştı ama bu yükselme 1960’lardan sonra düşmeye başladı ve yerini anlaşılmaz bir dönüşüm süreci aldı ve bu hala sürmekte. ABD gelecekteki sorunlarını kendi ülkesinde yaşayacaktır. Şimdiden işaretleri görülen ırksal kutuplaşma, eğitimin yararsızlığı ve yetmezliği ve sosyal parçalanma üzerlerinde ciddiyetle durulması gereken konulardır.Yahudiler ve İrlandalılar’ın elinde olan eğitim sistemi siyahlarla ilgisizdir, New York’daki Yahudi öğretmenler küçük siyah çocukları anne ve babalarının ellerinden alma ve uzaklaştırma çabasındadırlar ve bunun sonucunda ortaya çıkacak olan siyahi vahşet şok yaratacaktır. Afrika kıtasında başlayan stratejik başlangıç hatalara rağmen etnik ve kültürel gelişme göstermektedir ve bunun etkileri de ABD’yi çeşitli şekillerde etkileyecektir. Katolik Kanada ile Protestan ağırlıklı ABD toplumu ve halkının önemli bir kısmını oluşturan Meksikalılar ve Meksika’dan gelen dalgalar diğer sorunları oluşturabilirler. Ve 11 Eylül Amerikalılar’ın yaşamını kökten değiştirmiştir ama konumuz çok konuşulan olaylar ve konular değil, lafın kısası ABD’nin geleceği, artmakta olan doğal afetlerin yanısıra, geleceğin dünyasında bugün olduğu kadar nasıl söz sahibi olacağı ve içe dönük, kısır bir sosyal düzene alışmış insanlarını nasıl kontrol edeceğidir ve galiba da geleceğin dünyasını, büyük oranda ABD’nin geleceği belirleyecektir…

* “Environmental Scarcity and Violent Conflict,” Thomas Homer-Dixon, Jeffrey Şubat 1993
* “Environmental Scarcity and Global Security” Headline Series, New York: Foreign Policy Association, 1993. 
* “The Project on Environment, Population and Security” Center for Security Studies and Conflict Research. The American Association for the Advancement of Science’s

Hücrelerin içini bir reaktöre benzetebiliriz, hücre sürekli yakıt üretir. Yaşlı insanlardan alınan hücrelerin araştırılması, bu yakıtın daha döllenmeden hemen sonra bir fetüs halindeyken tüketilmeye başlandığı göstermiştir. Kuramsal olarak, hücrelerin bu kadar hızlı ve çok çalışmasını engellemek ve yakıt tüketimini azaltmak mümkündür ama bu henüz kuram aşamasındadır. Çünkü hücrelerin insan olduktan sonra neden böyle çalıştıklarının cevabı henüz yoktur. Beden, enerjisinin büyük kısmını, yemekten sonra hazmederken kullanır, bir çok insanın metabolizması yavaştır, bazıları ise diet yaparak bu enerjinin kullanımını azaltmaya gayret ederler. Biologlar, laboratuar farelerinin yiyeceklerini ikiye bölüp azaltarak, yaşamlarını % 40 oranda uzatmayı başardılar. Los Angeles California Üniversitesi’nden biolog Roy Walford, günlük ihtiyacı olan 3000 kaloriyi, 1800’e indirerek, 120. yaşını kutlamayı umut ediyor. Walford’a göre yiyeceklerin azaltılması ve daha önemlisi doğru alınması, sağlıklı hücrelerin zarar verici ve yıkıcı protein gruplarından korunması yolunda ciddi bir adımdır. Özellikle de, E vitamini gibi antioxsidant vitaminlerin üst düzeyleri çok yararlı olmaktadır.

Ölümsüzlük yasal mı?
Biolojik araştırmaların umulmadık sonuçları yaşlanma oluşumunda yeni buluşları ortaya koyuyor ama normal olarak bunlar kısaltılmış olarak ancak özel tıbbi veya bilimsel yayınlarda yer alıyorlar ve toplum bunlardan haberdar olamıyor. Bunun için bir kuruluş oluşturuldu; “Yaşamı Uzatma Vakfı” kar amacı gütmeyen bir örgüt ve işi sağlıklı uzun ömür araştırmalarını duyurmak ve desteklemek; son haberler iletiliyor, yeni teknikler tanıtılıyor ve yeni ürünler duyuruluyor. Kuruluşun amacı, üyelerinin uzun yaşamaları için yardımcı olmak ve gelecekte gerekecek fonları yaratmak; ana hedef ise fiziksel ölümsüzlük. Slogan olarak da “Biz çabuk yaşlanmıyoruz, çabuk ölmüyoruz” diyorlar. 16 yıl evvel Hollywood’da Saul Kent ve William Faloon tarafından kurulan “Yaşamı Uzatma Vakfı”nın başı yasalarla dertte. Öncelikle önerdikleri özel beslenme metodları ve ilaçlara karşı çıkmaları yüzünden, FDA “ABD Beslenme ve İlaç Dairesi” tarafından sıkıştırılıyorlar. Ticari sistemin dışında olmaları bir diğer handikap. En büyük savaş ise, son yılların ünlü gençlik ilacı olan Melatonin için yaşandı ve yaşanıyor. Melatonin bir hormon ve bedeni yeniliyor. “Yaşamı Uzatma Vakfı”, Melatonin’nin ticari amaçlı tıp kuruluşları ve doktorlar tarafından kontrol edilmesine karşı çıkıyor, benzeri diğer alternatif sağlık kuruluşları tarafından da desteklenen bu mücadelenin amacı ise, Melatonin ürünlerinin serbest ve ucuz satılması. Uzun süreli hastaların ilacı kullanmaya bütçeleri yetmiyor, buna rağmen dev ilaç tröstleri buna hiç aldırmadan kısıtlamayı sürdürüyorlar ve savaş sürüyor.

Onlar ölümü reddediyorlar ?
Öte yandan, ölümsüzlüğün şu anda varolduğunu da söyleyebiliriz. Uluslararası Ebedi Toplum Organizasyonu adlı kuruluş üç kişiyi ölümsüz olarak ilan etti; Charles P. Brown, Berna Deane ve James R. Stroke bir sosyal program oluşturdular; fiziksel ölümsüzlüğün bedenlerimizde gerçekten  şifrelendiğini iddia ediyorlar,  hücreler buna hazırlar, iş sadece onları bu oluşum için uyandırmakta. Bu üç ilginç insan “Together Forever-Ebediyen Beraber” adlı bir kitap yazarak olayı iyice tırmandırdılar; bakın ne yazmışlar; “Ölümsüzlük hücrelerini hissediyoruz, beden ölüm uykusuna benzeyen derin uyku nedeniyle buna zaten deneyimli. Ölümsüzlük zaten insanın en büyük arzusu ve amacı olarak hücrelerimizde her an titreşmektedir ve bu titreşim enerjisi hücrelerimizle bilincimiz arasında karşılıklıdır; derinlerde bunu anımsıyoruz; sürekli olarak, evet, ölümsüz doğdum, ölmek için doğmadım, demeliyiz; işte hücrenin uyanışı budur…”

Bu üç kişi, kendileri gibi düşünenleri biraraya toplayarak Scottsdale Arizona’da bir komün oluşturdular. Orada ilahi ölümsüzlüğü, fiziksel yenilenmeyi kovalarken, bedenlerini temizlemeye çalışıyorlar. O kadar ilginç düşünceleri var ki, oluşturdukları ölümsüzlük enerjisinin kendilerini kazalardan koruyacağına da inanıyorlar. Bütün bunlar bir yana ama bu olaya bilim dünyasının olumlu baktığı tek birşey var; o da bilinçaltının ölümü ve öleceğini önceden kabullenmiş olması, ama bu bir kuram, henüz bilinmeyen bir yöntemle bilinçaltı ölümü reddederse acaba neler olacaktır? Örnek ise, ölümcül hastaların çok azında görülen ölüme direnme gücü ve sonunda hastalığı yenmeleri; onlar ölümü reddediyorlar ve Azrail eli boş yerine dönüyor; İşte, gizem burada ama nasıl?

İnsanın ötesi…
Felsefi olarak İnsanlık mental, fiziksel ve sosyal olarak üst düzeylere ulaşma uğraşı içinde. Ölümsüzlükçüler, şu an içinde bulunduğumuz evrim düzeyinin çok uzadığı düşüncesindeler. Buna inananlar içinde bilindiği gibi, bedenlerini iddialara göre hemen ölmeden evvel ve genel olarak da ölür ölmez likit nitrojen içinde donduranlar bulunuyor. Bir kısmı ise, ölümsüzlüğün insanların bilinçlenmesiyle oluşacağını düşünüyorlar. Tıp ve psikoloji, insanın kişiliğinin nereden kaynaklandığını söyleyemiyor ama biyoloji şunu belirleyebilir; dünyasal insan düşüncesinden ve mental oluşumdan, beyinde çalışan elektriksel sinyaller  sorumluysa ve eğer insan kişiliği veya ruh, beyinde bir  etki doğuruyorsa yani söz konusu elektriksel sinyallere neden oluyorsa ve benzer bir etkiyi yapay bir beyinde yaratamıyorsak, öyleyse herşey kimyasal değildir ve ayrı, farklı birşey biryerlerde vardır. Bilgisayarları aklınıza getirin; bilgisayarın “hardware” denen teknik yeterliliği yani bedeni vardır, her program “software” ise bir kişiliktir; bedenin yani bilgisayarın farklı özelliklerini ayrı düzeylerde kullanır, hele bir de bilgisayarın ana belleği çok büyük veya genişse. Ama sorun hızdır, bilgisayar insandan hızlı bir hesabı yapabilir fakat bunu nasıl yapacağını kendi düşünemez. Anlaşılabildiyse, beden=bilgisayar ile program=kişilik/ruh benzerliği olabildiğince ortadadır.

Sonuçta görülüyor ki, insan ölümsüzlüğe, bilinç olarak, bilgelik olarak, istek olarak, hatta tıbbi olarak hazırdır ama yaşam biçimi olarak, tüm alışkanlıklarıyla ve oluşturduğu sistemlerle hazır değildir. Buna daha çok zaman var; belki de gerçekten evrim artık yeni bir aşamaya yani insanötesi insan aşamasına geçmeli…
Ve …

Bir veya birkaç olayla ölüm ötesini kesin olarak tanımlamaya kalkışmak geleceğin araştırmalarına yarar sağlamayacaktır. Belki de bazı kesin olaylar veya kesin bir olay, tarihsel literatürün zengin arşivinde saklıdır, yukarda verilen olaylar buna örnek olabilirler. Ama geçmişteki olaylar ve çalışmalar, günümüzdeki parapsikolojik kişiliğin dışında kalmaktadır. Güncel parapsikolojinin ağırlıklı bilimsel bakış açısı, ölüm ötesi örneklerini veya savlarını kolay kabul etmemekte hatta dışlamaktadır. O zaman da geriye kişisel görüşler kalmaktadır yani ölüm ötesi hakkında özgün düşünceler oluşturabiliriz ama öteye geçemeyiz. Ölüm kendi kapsamı, niteliği ve niceliği yönünden bir son olmamalıdır dendiğinde, özgün bir görüşü ortaya koymuş oluruz. Bu durumda hem uyarıcı, hem de çok güç sorularla karşılaşırız; Kişisel ölüm deneyleri hangi açıdan değerlendirilecektir? Ve en önemlisi öteki dünyanın doğal yapısı nasıldır?

Yanlı da olsa  ölüm sonrası merakı ve ilgisi uygar toplum düzeyinde ve kültürel göstergenin peşisıra yükseliyor. Sayısız kitap yayınlanıyor, NDE, mistik görüntüler, melekler ve ilahi yolculuklar, binlerce kitap yıllardır peşpeşe yayınlanıyor. Yaşam sonrası için tek bir yol var, o da bir sürpriz neyse ki bizim sürpizlere dayanma kapasitemiz çok yüksek ama kendimize ne istediğimizi sormamız gerekiyor; duyularım söylüyor ki, bir yer var ve biz oradan  geldik ama yine oraya gidecek miyiz? Yani  eve?
O yer var ve orası tümüyle öteden beri bizim kaderimiz.

En tatmin edici olabilecek ve kesin geçerliliğe sahip metod, tutarlı olması kaydıyla ölülerle kurulabilecek bir ilişki türüdür ama şu ana kadar bu yöntem başarılamamış veya bulunamamıştır, hatta büyük bır olasılıkla da o gün asla gelmeyecektir. İnsan düşüncesi çok karmaşık ve tutarsızdır işte bu özelliği nedeniyle hiçbir konuda ufku doğrudan görememektedir. Parapsikolojinin en başarılı adımı, ölüm ötesini araştırmayı saygın bir hale getirmesi olmuştur ama hala çok az şey bilinmektedir. Trans medyumluğu, ölüm deneyleri, BDD’ler, ölüm hali vizyonları ve reenkarnasyon olayları hakkında daha öğrenilecek çok şey vardır. Belki bir gün, şok edici etkin bir ışık parlayacak, ölüm ötesi ilişki aydınlanacak ve ölüm şoku o andan sonra cevapsız bir soru olmayacaktır. Fakat açıkça söylemek gerekir ki, zekanın yetileri ne olursa olsun şu anda söylenenler ancak birer spekülasyondur; bazen küstahça, bazen fanatikçe veya iyimserlikle. Ölüm ötesi olayı etkileyicidir ama henüz tanımlanmamıştır.    

Ölümsüzlük bizi melek veya vampir mi yapacak?
 Ve ölümsüzlük gibi evrensel bir konuda, öncelikle olumlu düşünmeliyiz. Ama dünyasal sorunlarımız vardır ve bunlar bizi korkutabilir; özellikle III. Dünya Ülkeleri’ndeki nüfus yoğunluğu ciddi ve endişe vericidir. Savaşlar sadece kaynakların ele geçirilmesi gibi basit ve ilkel bir neden için yapılmaktadır; doğal afetler ve açlık etkin ve öldürücüdür. Zengin azınlıklar gelişirken, fakir çoğunluk açlıktan ölmektedir; Bu arada, gelişmiş ülkelerde işşizlik dev oranlarda büyürken, emeklilik yaşı, 20-40 yaş arasındaki  kuşağın çalışma gücüne katılımını engellemektedir. Emeklilik ödemeleri, 80 yılı aşan uzun bir yaşam ortalamasında devletlere çok pahalıya malolacaktır hatta yıkıma neden olabilir. Ölümsüzler yaşam desteğini nereden alacaklar ve kendi dölleriyle nasıl rekabet edeceklerdir? Ölüm korkusunun kalkması toplumun beklentilerini ve sonuçta düzenini değiştirecektir. Eğer önümüzdeki bin yıl içinde ölümsüz olursak, ya bir melek ya da bir vampir olacağımız kesindir; bugün ektiğimiz tohumlara göre sonucu bekleyip göreceğiz.

Vera Rubin
Washington Carnagie Enstitüsü
Dünyasal Manyetizm Bölümü
Scientific American
"Magnificient Cosmos"
Bir an için hayal edin, gecenin birinde rüyanızın ortasında aniden uyanıyorsunuz. Gözleriniz açık, karanlığa göz kırpıyorsunuz. Sanki bilinmeyen, kapkaranlık ve sonsuz bir mağaranın içindesiniz. Bu kötü bir duygu, ben neredeyim. Bu boşluk nedir? Boşluğun boyutları nedir. El yordamıyla karanlıkta aranırken eliniz bir kibrit kutusuna raslıyor. Bir kibrit çakıyorsunuz, hemen parlıyor ve sönüyor. Sonra bir tane daha, ardından tekrar bir tane daha. Parlıyorlar ve çabucak sönüyorlar. Ama o kısacık parlama anlarında çevrenize bir an için göz atabiliyorsunuz. Sonraki kibritin parlamasında, uzaktaki duvarları görebiliyorsunuz. Bir diğer aydınlanma, bilinmeyen büyük bir cismin gölgesini gösteriyor. Henuz hareket edebilecek durumda değilsiniz ama göreceli olarak odanın hareket ettiğini düşünüyorsunuz. Her kibrit ışığında birşey daha öğreniyor, çevreyi algılıyorsunuz. Dünyamızın durumu da buna benzer bir duyguyu uyandırır. Bugün, asırlardır yaptığımız gibi gezegenimiz olan platformda durarak dik dik yukarı bakıyor ve mağaramsı kozmosun neresinde olduğumuzu merak ediyoruz. Zaman zaman parlayan ışıklar bize uzayda dev cisimlerin bulunduğunu ima ediyor. Bazen onların hareketlerini ayırt edebiliyor ve görünen gölgeler bize oralarda daha birçok cismin bulunduğunu ama onları göremediğimizi belirliyorlar.

Işığı görmek için Kara Madde´nin gereği
Evrenin en uzak yerlerinden gelen her foton bizi yeni bir bilgi elde etme çabasına götürür. Astronomik anlamda ışık evrenden gelerek, dünyaya ulaşır. ‹şimiz yer ve uydu teleskoplarıyla sadece daha fazla ışığı görmek değildir; evreni daha iyi anlamak, orada olup da göremediklerimizi doğru olarak tahmin etmektir. Elli yıllık bir geçmişe sahip olan galaktik hareketlerin gözlemi ve evrenin genişlemesi araştırmaları sonucunda bazı astronomlar evrenin % 90´ının objeler ve görünmeyen partiküllerle (atom altı parçacıklar) dolu olduğuna inanıyorlar. Öte yandan evrensel maddenin çoğunluğunun parlamadığı yani ışık yansıtmadığı da görülüyor. 60 yıl önce astronom Fritz Zwicky, bu kayıp maddenin galaksilerin arasındaki toz bulutlarının arasında olduğuna inanıyordu. Bugün ise bizler kayıp madde tanımı yerine "Kara Madde" diyerek hem ışığı vurguluyor, hem de nerede bulunduğunu bilmediğimizi anlıyoruz.

Yaşamsal bir yolun başındayız
Astronomlar ve fizikçiler Kara Madde hakkında çeşitli varsayımlarda bulunuyorlar. Bir taraftan Kara Madde´nin sıradan bir materyal olduğu düşünülüyor; uzak soluk yıldızlar, büyük ve küçük kara delikler, soğuk gazlar veya evrendeki dağınık tozlar gibi. Hepsi küçük radyasyonlar yayıyorlar veya araştırma araçlarına yönelik yansımalar oluşturuyorlar. Bu kategoriye giren karanlık objelere MACHO´lar (Massive Compact Halo Objects-Kütlesel kesif haleli objeler) deniyor. Bunlar kendi ışık alanları içinde çevrelerindeki galaksilerin ve galaktik bulutsuları içinde saklanıyorlar ve görünmüyorlar. Bir başka yaklaşımla, Kara Madde´nin ekzotik, alışılmadık partiküller içerdiğini ve bu nedenle gözlenemediğini düşünüyoruz. Fiziksel kuramlar bu partiküllerin varlığı hakkında kuşkulular, araştırmalar sürüyor ama henüz onaylanmış değiller. Üçüncü bir olasılık ise, çekim yasaları hakkındaki anlayışımızı düzeltmemizin şart olduğu ama buna karşı çıkan fizikçiler de yok değil. Çekim, bildiğimiz çekimdir diyorlar… Acaba öyle mi? Aynı doğrultuda Kara Madde´nin özelliklerini kozmolojinin diğer bilinmeyen, çözülemeyen karmaşık konularını hatırlayarak araştırmamız gerekiyor yani bu konudaki cehaletimizi akıldan çıkarmamalıyız. Evrenin kütlesinin ne kadar olduğu, galaksilerin nasıl oluştuğu ya da evrenin ebediyen genişleyeceği konularında olduğu gibi. Daha önemlisi Kara Madde´yi anlayabilmemiz, büyüklüğü, şekli ve evrenin nihai kaderini idrak edebilmemizin kapasitesiyle de sınırlıdır dememiz gerekiyor, bu yöndeki astronomik araştırmaların gelecek çeyrek yüzyıl içindeki sonuçlarının bize daha verimli sonuçlar getirebileceğini düşünüyor ve umuyoruz.

Evrenin ışıkları neyin içinde duruyor?
Birşeyi görememeyi anlamak zordur ama imkansız değildir. Astronomlar son dönemlerde Kara Madde üzerinde çalışırlarken, parlak madde üzerindeki etkilerini gözlemleyebildiler. Örneğin, yakındaki titreşen bir yıldızı gözlerken, belli hesapları yapıp, yörüngesinde bir Kara Gezegen´in bulunduğunu söyleyebiliyoruz. Görünürdeki benzer prensipler özellikle spiral galaksilerde de görülüyor. Yani yıldızların nedeni bilinmeyen garip ve anlamsız hareketleri bizlere oralarda normaldışı birşeylerin bulunduğunu gösteriyor. Yıldızların ve gaz bulutsularının yörüngesini gözlemlediğimiz zaman, spiral galaksilerin merkezindeki dairesel harekette olduğu gibi ileriye doğru çok hızlı bir hareketin olduğunu görürüz. Hızın ayrıntılarını ölçümlediğimizde görünmeyen maddenin büyük miktarlarda olduğu sonucuna varırız ve kullanılan Kara Madde´den oluşan yerçekimi gücünün yıldızları ve gaz bulutlarını yüksek hızdaki yörüngelerde tuttuğunu görürüz. Sonuçta Kara Madde galaksinin dışına ve çevresine yayılarak görünen galaksinin sınırına ve ötesine  ulaşır, sonra aşağıya ve yukarıya bükülerek bildiğimiz, tanıdığımız spiral şeklindeki parlak galaktik diski oluşturur. Bizler o zaman, tipik şekliyle küresel bir ışığa gömülü parlayan bir disk görürüz ve bu parlak disk gözlemlenmemeye çalışan ve çok geniş bir alana yayılı görünmeyen maddenin içindedir.

Işığın olduğu her yeri görebiliriz; yeter ki…
Kara Madde´nin galaktik bulutsularda yayılım değerini keşfe çalışırken, x ışını astronomları galaktik bulutsularda yüzen çok geniş bir dağılıma sahip bulutsular buldular. Bu bulutsuların yaklaşık 100 milyon derecelik bir ısıya sahip zengin gaz-enerji ile dolu olduğu belirlendi ama henüz söz konusu enerjiyi ölçmek çok zor. Görünmeyen maddeyi gözlemleyebilmenin çeşitli metodları var. Bir tanesi galaktik bulutsuların çevresindeki spot halkaları yakalamak. Bunlara "Einstein Halkaları" deniyor. Halkalar çekim odaklarından aldıkları etkiyle oluşuyorlar, çok büyük bir kütleden yayılan çekim ışığı bükerek halka haline getiriyor. Bir bulutsu, bir diğerinin önüne geçip görüşümüzü etkilediğinde bulutsunun çekim alanı, daha uzaktakinin ışığını etkileyerek, halkalar, yaylar oluşturuyor. Geometrik oluşumlar ortaya çıkıyor ve bizler de evrendeki matematiği gözlemliyoruz. ‹lginç olan yakın bulutsuların hareketlerini teleskoplarla gözlemleyebiliyor, ışığın bükülmesini dedektörlerle farkedebiliyoruz. Işık evrende her yere gider. Birgün teleskoplarımızı çok geliştirdiğimizde, evrendeki en uzak cisimleri görebileceğiz.

Evrenin ilk anları nasıldı?
Kara Madde´nin evreni büyük oranda doldurduğunu biliyoruz. Belirlediğimiz parlayan materyalin her gramı için orada onlarca gram Kara Madde olabilir. Geçerli astronomik görüş, göre, Kara Madde´nin ne olduğunu, neyi içerdiğini kesinlikle bilmiyor. Gerçekten de, astronomik keşiflerin henüz ilk dönemindeyiz. Görünmeyen kütleleri algılıyoruz, bazıları göreceli, bazıları sıradan, bazıları ise ekzotik. Yapmamız gereken çok iş var daha. Nükleosentez adlı bilim dalı elementlerin Big-Bang´den sonraki kökenlerini araştırıyor. Oluşturulan modellerle evrenin ilk dönemleri gözleniyor. Kozmik mikro dalgaların ısısını ölçmek için fotonların sayısını öğreniyoruz. Tam o noktada normal partiküller olan baryonların sayısının ölçümü gözlemlediğimiz yıldızların ve galaksilerin ışık zenginliğini bize gösteriyor. Kısacası Nükleosentez yoluyla, evrenin ilk anlarında oluşan elementleri tanıyor ve öğreniyoruz. Bu da bizi açık ve kapalı evren tanımlarına götürebilir ve böylece de evrenin bilinmeyen yapısı hakkında birkaç şey daha öğrenebiliriz.

İnsan tanrı rolü oynuyor
Galaksilerin evrimiyle ilgili ayrıntılar ve bulutsuların özellikleri Kara Madde´de saklı. Bu özellikleri bilmeden galaksilerin bugün gözlemleyebildiğimiz yapılarını ve evrimlerini anlamak zor. Evrenin ilk dönemlerine çaresizce kuşkuyla baktığımız gibi, ancak iyimser olabilir ve umutla daha çok bilgi elde etmeye çalışabiliriz. Gözlerimizle göremediğimizi, özel aygıtlarla görüyor, düşüncelerimizde tartıyor, bilgisayar grafikleriyle deniyoruz. Bilgisayarlar Kara Madde araştırmalarında anahtar rol oynayabilirler. Tarih boyunca astronomi gözlemlere odaklanmıştı ama bugün deneysel bilime öncelik veriyor, bilgiyi evrimleştiriyoruz. Günümüzün astronomik deneycileri, laboratuar tezgahlarında ya da teleskopların başında oturmuyorlar, bilgisayar terminallerinin başındalar. Kozmik simulasyonlar yaparak yüzlerce evren yaratıyorlar, deniyorlar, siliyorlar, yine yapıyorlar. Yarattıkları evrenlerde sayısız faktörü deniyor, akıllarına gelen, zekalarının ürettiği tüm bilgiyi evrensel bir sınavda kullanıyorlar. Bir kozmolog Kara Madde değerinin çok yüksek olduğu bir model-evren yaratıyor ve ortaya daha realist ve çok daha kalabalık bir evren çıkıyor.

Kara Madde´nin olduğu yerde ışık var
Bilgasayar modelleri galaktik davranışları öngörebilirler. Örneğin, iki galaksi birbirlerine yaklaştıklarında oluşan korkunç birleşmeyi gecenin bir anında görüp geçebiliriz. Bazen de ekranda bükülmüş kuyrukları olan uzun bir gelgiti izleyebiliriz. Bu araştırma noktalarında, her galaktik ışık küresinin bulunduğu yerde Kara Madde´nin ışıklı maddeden üç ile on kez daha fazla olduğunu öğreniyoruz. Işık halkaları daha uzuyor. Bu gerçek, modeller aracılığı ile astronomlar tarafından gözleniyor, yorumlanıyor ve görülemeyen Kara Madde hakkında bilgi edinilmeye çalışılıyor. Kozmoloji tarihinde ilk kez, bilgisayar modelleri güncel gözlemlere rehberlik yapıyorlar.

Geleceğin güçlü beyni
Yeni araçlar ve onlardan aşağı kalmayan yeni düşünce biçimleri bize evrensel yapının sırrına doğru götürebilirler. 400 yıl öncesinde Galileo, küçük mercekleri dar bir karton borunun içine yerleştirdiğinde, borunun ucunda çok güçlü bir beyin vardı. Gökteki soluk ışıklı zayıf çizgileri görerek, onlara "Samanyolu" adını verdi. Gerçekte orada milyarlarca yıldız ve yıldızlararası bulutsular vardı. Sonra birdenbire bir insan galaksinin ne olduğunu anlayıverdi, Belki de gelecek olan yüzyılda şu anda hönüz doğmamış olan bir başka güçlü beyin, bilmediğimiz yeni bir aygıtla bakacak ve sorunun cevabını verecek. Kara Madde nedir?      
 

Aslında NASA, uzun yıllardan beri Uranüs ile Neptün arasında olması gereken ve büyüklüğü dünyadan 4-8 kez daha büyük bir gezegenin arayışı içinde. Planet X adı verilen bu görünmeyen gezegenin alışılmadık bir yörünge çizerek her 3000-3600 yılda bir dünyaya yaklaştığı tahmin edilmekte ve yine bu tahminlerin doğrultusunda Planet X 2012-2036 yılları arasında ortaya çıkıp dünyaya yaklaşacak. 1983’de IRAS (Kızılötesi Astronomi Uydusu), Neptün’ün yörüngesinde normalüstü bir farklılık belirledi, olayın nedeninin Pluto olmadığı anlaşıldı çünkü yeterince büyük değildi. Ama 80’lerin sonunda birçok astronom hala kuşkuluydular çünkü başka bir fenomene rastlanamadı. Buna rağmen Planet X’in varlığı ciddi olarak düşünülüyor ve endişe veriyor.

Eğer böyle bir gezegen varsa ve 3000-3600 yılda bir bize yaklaşıyorsa, en iyi kanıtları atalarımız bize verebilirler. MÖ 1600-1400 arasında Sümerliler böyle bir gök cismini gözlemişler ve Niburu adını vermişlerdi. Sümerliler’e göre Niburu’nun gelişi uygarlığın başlangıcıydı, antik Sümer metinleri Niburu’yu çok parlak, mavimtrak bir su gezegeni olarak tanımlıyorlar. Acaba önümüzdeki 20 yıl içinde Planet X veya Niburu gerçekten gelecek mi? Yoksa Sedna, o mu?

Bazı kaynaklara göre, ABD herşeyi biliyor. Bilgi verme yasalarına rağmen, Bush yönetimi ekonomik dengelerin korunması, toplumun morali ve bilimin daha büyük bir kazanmaması adına toplumu bilgilendirmek istemiyor. Bilindiği gibi yakın zamanda da Pentagon, Ekolojik bir raporu Beyaz Saray’a sunarak, olası global doğal felaketleri öngörmüştü ama nedense bu rapordan bir daha söz edilmedi.

Evren sürprizlerle dolu, bırakalım evreni Güneş Sistemimizden bile henüz haberimiz yok. Oysa Sümerliler bile gezegenlerin sayısını resimde de görüldüğü gibi 9’dan fazla biliyorlardı. Peki şimdi biz astrologlar ne yapacağız? Daha 7 gezegenin ötesini dahi tam olarak yorumlayamıyoruz, zaman ve mekan farkları dünyasal güncel kaygılarımızı aşıp gidiyor, çok daha uzak ve hiç bilinmedik yeni gezegenler bizler için ne ifade edecekler? Anlaşılan geleceğe giderken geçmişe dönecek, yine baştan başlayacağız..

Michigan Üniversitesi´den Dr. Fred Adams ile California Berkeley Üniversitesi´den, Dr. Gregory Laughlin diyorlar ki; "Yaşam ve varoluş tanımlanmadıkça veya evrenin varoluş kökeninin bilinmesi şartıyla son yokoluş kavramı tümüyle ama bilinçli olarak amacı ve anlamıyla anlaşılmadıkça, ki  buna şimdiye kadar elde edilen tüm veriler dahildir, evren sıradışılığı ile bizleri büyülemeye devam edecektir."

Kaç yıl yaşadınız? Ya da, kaç yaşındasınız? Ne kadar zamandan beri bu gezegende yaşıyorsunuz? Örneğin, 30 yaşındayım, dediniz… Peki ama nereden biliyorsunuz? Emin misiniz? Nüfüs kağıdınıza bakarak bunu söylüyorsanız, yanılıyorsunuz çünkü bu sizin hukuk yaşınızdır. Yok eğer annenizin veya babanızın size söylediği zamana göre yaşınızı söylüyorsanız, yine yanılıyorsunuz çünkü bu kez onların hukuki zamanlarını kullanıyorsunuz. İyi de acaba, gerçekten kaç yaşındasınız?İşin aslına ve bu yazının gittiği yöne bakacak olursanız, hiçbirimiz yaşadığımız veya dünyada bulunduğumuz zaman diliminin uzunluğunu gerçekten bilmiyoruz. Eğer zaman konusunda, yakın bir gelecekte, halen kullandığımız zaman ölçülerini bir yana bırakıp, kozmik takvime göre bir düzenleme yapmazsak, geçmiş yanılgılarımızı gelecekte de yineleyecek ve şu an pek farkında olamadığımız ciddi hataları yineleyip duracağız.

969 yıl yaşayan peygamber…

Güneş bize zamanı belirler, dünyamızın onun çevresindeki bir turu bize bir günü yani 24 saati verir, diğer ölçü gök objemiz ise Ay´dır, tam bir hesaba kalkışırsak, 29 gün, 12 saat, 44 dakika ve 2.8 saniyede bir aylık bir zaman ortaya çıkar. İlk insan toplulukları, Güneş´in değişiminden çok Ay´ı daha kolay izliyorlar ve biraz da karanlığı aydınlattığı için, zamanı Ay´la belirliyorlardı. Hatta ilkel toplumlar, zamanı mevsimlere göre ölçüyorlardı. Örneğin, yağmur mevsimi yılın başı olarak kabul edilirdi yani İlkbahar ve Sonbahar yağmurları birer yıl olarak alındıklarında, bize göre bir yılı iki yıl olarak yaşamış sayılırlardı. O zaman çok uzun bir ömür ölçüsü ortaya çıkıyordu. Tevrat´da adı geçen çok uzun ömürlü peygamberlerin farklı bir zaman ölçüsüyle değerlendirildikleri düşünülmelidir. Peygamber Methusalah´ın 969 yıl yaşadığı yazılmıştır ama bu süreyi, günümüz takvimi ile değerlendirecek olursak, 79 yıl yaşadığını anlarız. Yıl ölçüsü, bugün için 12 aydır, buna bir yıl deriz. Ama Ay takvimi ile farklı bir yıl buluruz yani Müslüman zaman ölçüsü Hicri takvimde olduğu gibi. Hicri takvimde de, 12 ay vardır, aylar 29 veya 30´ar gün çekerler ama Ay günlerine göre, bir ay 29.53 gündür ve 12 ayın toplamı bu hesapla 354.36 gün olarak ortaya çıkar. Bundan ne mi olur?

Hicri ve Miladi takvim birleşecek;

Cevap açıktır; her yıl bu düzeni sürdürürsek, üçüncü yılda, yeni yıl bir gün önce. altıncı yılda iki gün önce başlayacak ve bu eksilme sürüp gidecektir. Sonuçta 60 yılda, 20 gün eksilecektir, peki ama tüm yaşamda 20 gün nedir ki? Ama bu kadar değil! Güneş´in çevresinde dönüş süremiz 365 gündür fakat yukardaki Ay hesabına göre, bu süre 11 gün daha kısadır yani yılda bir 11 gün daha kaybediyoruz, üç yılda bu süre 33 gün yani bir aydan fazladır. O zaman 33 yıl sonra 363 günü yani yaşamımızdan yaklaşık bir yılı yitiririz. O zaman da, Hicri tarih sürelerini hesaplarken ortaya ciddi farklılıklar çıkacaktır. Peki ama hangisi doğru? Hicri takvimin 9.ayı Ramazan´dır, gün ışığında oruç bir ibadet olarak Ramazan boyunca yerine getirilir, ışık bitince de oruç sona erer. Bu Allah´a ibadetin yanısıra, O´nun yarattığı yaşam kaynağı Güneş´e gösterilen saygının da bir tür ifadesidir ama Ramazan, dünyanın dönüşü doğrultusunda, mevsimlerin dönüşümü ile orantılı olarak her 33 yılda bir döner, yani mevsim değiştirir, uzun bir hesap sonucunda, oruç tutma süreleriyle, gündüz uzunluklarının ters orantılı oldukları görülür. Bu da bize yine gün hesabının değişkenliğini gösterir; Hicri takvim, Hz. Muhammed´in Mekke´den Medine´ye Hicret tarihi olan miladi 622 yılı ile başlar. Ama yukardaki kayıp gün hesabının sonucunda görülür ki; her iki takvim birbirine yaklaşmaktadır, hesaplamalar sonucunda görürüz ki, 20.874 yılında Hicri ve Miladi takvimler bir olacaktır ama buna daha çok zaman var…

Şu an hangi yıldayız?

Miladi takvimin babası, Roma İmparatoru Jül Sezar´dır, bilinen Güneş Yılı hesabıyla takvim yapılmıştır. Modern astronomide bu değerin kökü dünyanın Vernal Ekinoks´u yani İlkbahar´ın ilk günüdür. Sezar´ın sistemi, MS 325´de İznik Konseyi´nde kabul edilmiş ve günümüze kadar gelmiştir ama yanlıştır. Çünkü vernal ekinoks yani baharın ilk günü hem her yıl değişmekte, hem de Ekvator´dan kutba doğru farklılık göstererek ayrı günlerde oluşur. Bu sisteme göre, her 400 yılda bir, üç yıl kaybedilir ve bu kayıp oranı katlanarak artar. Kısacası bu takvime göre, bugüne kadar 146.097 gün yani 97 artık yıl kaybı vardır; bu da 12 yıl demektir.  Bir gariplik daha var; 1582´de Hristiyan dünyası ikiye ayrıldı; Protestanlık kurulmuştu, o zaman Paskalya törenleri temel alınarak yeni bir zaman ölçüsü ortaya çıkarıldı, bu kez 11 günlük bir zaman farkı vardı. Sonuç tuhaftı; çünkü Katolikler George Washington´un doğum gününü 11 Ocak´da kutlarken, Protestanlar 22 Ocak´da kutluyorlardı ve bu olay sürdü gitti. Bu defa 1800´ler de Ortodokslar, iki sistemin ortasında bir düzenlemeye giriştiler, İlkbahar gününü 5 gün farklı kabul ederek Gregorian Takvim´e yeni bir düzen getirdiler ve Ortodoks Rusya´da bu sistem kabul edildi ve tabii işler iyice karıştı. Artık yıllar tamamen değişiyor ve 40 yaşındaki biri üç yaşında gözüküyordu. Elbette ki tüm bu karmaşa adına takvim denen basılı kağıtların üzerinde; tüm takvimler aynı içerikte ama zamanı gerçekten belirleyen mevsimsel dönüşümler ve Güneş olduğuna göre gezegenin çeşitli yerlerinde farklı hesaplar yapılabilir. Özetle bir zaman paradoksu ile karşı karşıyayız ama biz gerçekten kaç yaşındayız? Yani dünyanın her yerinde aynı zaman ölçüsünü kullanmamız zor gibi görünüyor. Halen kullanılan Julien Takvimi´ne göre bir insan doğum gününü, her yıl 13 gün daha önce kutluyor ve yaşını ancak göreceli olarak bilebiliyor. O zaman, 40 yaşındaki bir insan o yaşa kadar 520 gününü yitirmiş oluyor yani 40 yaşını kutluyor ama aslında 40 yaşında olmuyor.

Hz İsa ne zaman doğdu?

Matta İncili 2/1´i okuyoruz; "Hz İsa, Bethlehem´de Kral Herod döneminde doğdu…" O tarihte geçerli olan, kayıtlarda Herod döneminde kullanıldığı görülen Dionisos Takvimi´ne göre, İsa´nın doğduğu yıl 1. yıl değil aslında 4. yıldır; bu kez de şu andaki takvime göre 4 yıl önde olduğumuz ortaya çıkar yani şu anda 2000 yılındayız. Yani 4 yıl daha yaşlıyız. Yine Matta İncili, doğan peygamberden korkarak, iki yaşındaki tüm çocukların öldürülmesini emreder ve ardından ölür, yani Hz. İsa Herod öldüğünde, İncil´e göre iki yaşındadır, işler iyice karışıyor. İncil´deki zamanlamaları toparlarsak, artı eksi sonuçta 17 yıllık bir zaman kaybı karşımıza çıkar ve bir kez daha farklı bir zamanda oluruz; demek ki, şu anda 1979 yılındayız. Peki öyleyse, gerçek nerede? Zaman içinde zamansızlığı mı yaşıyoruz? İnsanlık dinsel inançlara göre zamanı ölçtüyseler, aynı yılda doğmuş çeşitli inançlardaki insanlar, Budist, Hindu, Protestan veya Müslüman ayrı yaşlarda mı oluyorlar? Zira, Uzak Doğu´da karmaşa iyice büyüyor. Güneş´in ve dünyanın karşılıklı konumları bir başka fenomen; dünyanın Güneş´in çevresinde ne zaman dönmeye başladığını bilmiyoruz, kendi kendimize ölçüler kolmuş, tarihler, yıllar belirleyip duruyoruz. Kimbilir, 500 yıl sonra nasıl bir takvim kullanacağız?

Kalp atışları zamanı belirliyor…

Bilinen resmi kaynaklara göre, en uzun yaşamış insanlardan birisi 115 yaşında ölen bir İngiliz kadındır, bu yaşa bilim tarafından üst tavan kabul edilir yani insanın yaşayabileceği en uzun süre 115 yıl civarıdır. Diğer canlı türlerine geçelim; ağaçlar hariç tabii çünkü onlar çok yavaş yaşıyorlar ve hareketsizler yani aktif bir yaşama sahip değiller. Balıklar için yapılan araştırmalar sürüyor; bilim gerçek anlamda yaşlanarak ölen bir balık ömrünü henüz kesin saptamış değil; bir bilimsel araştırmaya göre balıklar yaşlanmıyorlar; nitekim, birçok efsanede çok yaşlı balıklar vardır, bir Kelt yazmasında 200 yıldır aynı gölde yaşayan bir balıktan söz edilir. Deniz canlılarının en uzun ömürlü canlısı 200 yılın üzerinde yaşayan Galapagos kaplumbağalarıdır ve onlar da çok yavaş hareket eden hayvanlardır. Papağan veya kuğular gibi… Bu araştırmaya göre zeka, yaşlanmayı hızlandırmaktadır. Fil fareden daha uzun yaşar ama tüm bunlara rağmen insanın avantajı yine zekasıdır çünkü yüz yaşına gelmiş bir insan, diğer tüm uzun ömürlü canlıların ölümlerine tanık olur zira zekasıyla yaşamayı bilen ve doğanın sayısız ölüm nedeninden olabildiğince kurtulmayı beceren tek canlı türüdür. Ama yine de, İnsanoğlu´nun yaşamı yüz yılı aşamaz, bunun bir nedeni de duygusallığıdır… Fiziksel boyut, metabolizmayı etkiler bunun göstergesi kalp atışlardır; ortalamalara bakarsak, farenin kalbi dakikada 590 defa çarpar, köpeğinki 95 defa, insanınki 72 defa, filin kalbi ise dakikada 30 defa çarpar. İşte, ömrün zaman ölçüsü buna bağımlıdır yani fizik zaman ve yaşam düzenimiz, kalp ritmi ile ilişkilidir ve sır burada saklıdır; Aslında insan yüz yaş civarında öldüğü zaman, kalbi çarpan diğer tüm canlılardan çok daha uzun yaşamıştır yani kalbi en çok sayıda artmıştır çünkü diğer çok uzun ömürlü canlılar, bir nedenle hatta çoğu zaman insanın elinde çoktan ölmüşlerdir. Acaba kalp çarpma sayısı bize yaşam ve zaman ölçüsü belirlenmesi yolunda ışık tutabilir mi? Doğum zamanımızı gerçek olarak bilemiyoruz; Çünkü gezegenimizin zaman düzenini çözebilmiş değiliz; hatta bu sırrı çözsek dahi sanki uyum sağlayamayacağız. Önümüzde çok uzak ufuklarda, sisler içinde olsa dahi, evrensel bir formül gözüküyor sanki; madde kütle artıp, zeka azaldıkça yaşam süresi uzuyor ama madde küçülüp, zeka arttıkça yaşal süresi azalıyor, peki acaba maddeyi iyice küçültüp, zekayı çok ilerletirsek? Ama bu henüz ham hayal… Ama madde ötesinin ve sonsuz yaşamın sırrı galiba bu yönde; sadece bir varsayım olarak tabii…

R Kompleksi´nin sırrı…

Gerçekte, zamanı kalp atış sayısı belirliyor; bu sayıyı belirleyen yer ise beyin kökü ve onu örten R Kompleksi; kalp atış sayısı ve solunum düzeni buradan yönetiliyor; töresel duygularımız, saldırı iç güdümüz, toprağa bağımlılığımız ve sosyal hiyerarşi anlayışımız buradar doğuyor; bu sistem milyonlarca yıllık bir gelişim sonucunda bu hale gelmiş ve hala gelişmekti. Evrensel programcı programı böyle yazmış gibi… R Kompleksi, kalbimizin kaç kez çarpacağını belirliyor, ortama göre ayarlıyor hatta biliyor ve alınyazısı anlayışı da buradan kaynaklanmakta. Gerçek zamanını ve yaşını bilemeyen bizler, ölümle her an yüz yüzeyiz; dinsel ve felsefik dogmalar sonucunda varlığımızın nedenlerini dışımızda arıyoruz ama sır kendimizde saklanıyor; gece olduğunda çevresine göremeyen ve korkan ilk insan, bir kovuğa saklanarak uyumayı seçti ve evrim bu seçimi işleyerek metabolizmamızı belli bir süre için uykuya mahkum etti. Tersi de olabilirdi veya gecenin olmadığı bir gezegende yaşayabilirdik, kimbilir nasıl bir canlı türü olurduk? Uyku zamanı acaba kalp ritminin değişimi nedeniyle nasıl değerlendirilmeli? Çünkü uyurken yaşamımız yavaşlıyor, o dinginliği uyanıkken yakalayabilsek nasıl olurdu? Meditasyon, yoga gibi yöntemler bize bunu bir oranda sağlayabiliyorlar ama zararlı etkilerden ve alışkanlıklardan korunmak şartıyla. Buna karşın, çok üstün zekalı insanların çok az uyuyarak, ömürlerini bitirdiklerini görüyoruz, içlerinde çok kısa veya çok uzun yaşayanları var ama süre ne kadar olursa olsun, onlar yaşamlarına birkaç bin hatta bazen milyon insanın yapamayacaklarını sığdırabiliyorlar. Yukardaki araştırmaya göre beynin yeterli bilinç düzeyinde olması, R Kompleksi´ni etkileyip yeni süreçler yaratıyor. Eğer böyleyse, doğasal kirlenme de dahil olarak, yaşamsal kirlenmeden uzaklaştıkça yaşam süremiz değişebilir. Neye göre mi? Takvime göre değil tabii ki, çünkü değişen beynimizdeki yaşam süresidir ve zamanın gerçek ölçüsü beynimizdedir. Gerçek yaşımızı asla bilemeyeceğiz, bu süreç R Kompleksinde yazıyor ama biz onu okumayı henüz bilmiyoruz, aksine ölümü çabuklaştırmanın yollarını daha iyi öğreniyor ve her geçen an ölüme daha çok koşuyoruz aynen kelebeğin ışığa koşması gibi…

İçimizdeki ve bir parçası olduğumuz dışımızdaki kozmik zamana göre, belki bin, belki de bir yaşındayız; bunun önemi pek yok; varsın takvimler olsun; aslında takvimler dünyasal ihtirasların göstergesi olarak çok işe yarıyorlar; varsın öyle kalsınlar. Bilim fiziksel yıpranmayı yavaşlatmaya uğraşırken, bir yandan da daha çok ve daha hızlı öldürmenin yollarını da arıyor. Bu çelişki arenasında, yaşımızın fazla önemi yok sanki, en iyisi takvim kaosundan uzaklaşarak, arzuladığımız yaşı maskara olmadan hissedip yaşayabilmek. Sonuçta zamanı biz belirliyoruz; ölerek ve öldürerek…

"Karıncalar hakkında birşey biliyor musunuz?"

"Bazen bahçede onları görüyorum."

"Çok büyük siyah bir karınca gördüm."

"Tatlı birşey bulduklarında çevresinde sürüler halinde toplanıyorlar."

"Kanatlı karıncalar bazen erkek, bazen dişidirler."

"Kızıl karıncalar, siyah karıncalar, sarı karıncalar, büyük ve küçük karıncalar vardır…"

Karıncalar hakkında söylenebilecek şeyler bu gibi şeylerdir aslında bu böceğe benzeyen ama böcek olmayan yaratıklar hakkında çok az şey bilinmektedir. Karıncalar evlerimize geldiklerinde bıktırıcıdırlar, yiyeceklerimizi kirletirler, zarar verirler, kumaşları, derileri veya tahtaları yerler veya deler geçerler. Ahşap yapıları çürütüp, yuvalar yaparlar. Bazen karıncalar tarafından sokuluruz, canımız yanar ama saldırgan değildirler. Çeşitli isimlerle adlandırılırlar; firavun, hayalet, marangoz, ateş, çılgın, hırsız, kocakafa ve akrobat karıncalar gibi… Karıncalar öteki böceklerden ayrıdırlar, bellerinin inceliği, bir veya iki mafsallı olmaları onlara özgündür. Eklemli antenleri vardır, ikisi önde ve büyük olan ikisi da arkada ve küçük olan dört kanatlı türleri vardır. İnsanlar bazen onları termitlerle karıştırırlar oysa termitlerin belleri kalındır ve eşit boyda dört kanatları vardır. Karıncalar sosyal canlılardır, işçiler, kraliçeler ve erkekler olarak üç türe veya sınıfa ayrılırlar, en önemli yetenekleri koloniler kurabilmeleridir. İşçi karıncalar kısır dişilerdir nadiren kanatları vardır, bir işçi karınca hem inşaatçı, hem savunucu, hem de yeni doğmuş karıncaların, yumurtaların ve kraliçenin bakıcısıdır. Kraliçeler normalde kanatlıdırlar ama çiftleştikten sonra kanatlarını kaybederler, temel görevleri çiftleşmektir, bazı özel karınca türlerinde kraliçe işçi karıncaların ilk yumurtalarını yiyerek beslenir ve özel bir salgı çıkarır, bir kraliçe karınca uzun yıllar yaşar ve genellikle kendi kızı olan bir kraliçe ile yerini değiştirir, bazı türlerde birden fazla kraliçe olduğu da görülür.

Cinsiyetsizler ve cinsiyet değiştirenler

Erkek karınca genelde kanatlıdır ve ölünceye kadar kanatlarını koruyabilenleri görülür, tek özelliği çiftleşmek ve kısır dişiyi dölleyerek yumurtlar hale getirmektir, çiftleşmenin ardından erkek karınca ölür. Erkekler küçükken zengin yiyecek rezervlerinin toplandığı çok geniş koloniler oluştururlar ama erişkin hale geldikten sonra koloniyi terk ederler. Tüm karıncaların yaşamları yumurta, larva, pupa ve yetişkin aşamalarından oluşur. Yumurtalar mikroskopiktir, karınca yumurtadan çıktıktan sonra bacaksız larva halindedir, işçiler tarafından beslenir, işçi karınca larvayı önce sıvı yiyecekle besler, larva biraz büyüdükten sonra çiğneme, emme ve yutma yetenekleri kazanır. Pupa bir yetişkin gibidir ama daha yumuşak, renksiz ve hareketsizdir. Bazı türlerde Pupa, bir kozanın içinde yaşar, genelde altı haftayla iki ay arasında bir karınca gelişir.

Kraliçenin ülkesi

İki temel yöntemle yeni koloniler kurarlar, kanatlı olanları uçarak uygun buldukları yerde kümelenirler ama en çok görülen yöntem dişi ve erkek karıncaların çiftleşme uçuşu yapmak için yuvayı terk etmeleridir. Döllenmiş kraliçe bir çukur veya boşluk bulur ve yerleşerek işçi karıncaları yumurtlamaya başlar. İlk yumurtalar kraliçenin beslenmesi içindir ve zaman geçtikçe koloni ortaya çıkmaya başlar, hızla sayıları artar ve yuvayı genişletmeye başlarlar. Bazı kraliçeler Atta türünde olduğu gibi (Yaprak kesiciler) yumurtalarını yeme konusunda aşırıya kaçarlar ve bu yüzden çok irileşirler ama yeterince işçi karınca üredikten sonra artık kraliçenin sorunu kalmaz. İşçiler hızla yayılırlar, yiyecek toplamaya ve yumurtalara bakmaya başlarlar. Artık kraliçenin yapacağı tek iş yumurtalarını çoğaltmaktır. Normalde binlerce kanatlı kraliçenin çok azı hayatta kalır, çoğu kuşlar ve böcekler tarafından yenirler, bazıları ise yeterince yumurtlamayı başaramadığından açlıktan ölür. Oğul vermek birden fazla kraliçe olduğunda görülür, yani yeni bir koloninin kurulması için kraliçenin birden fazla olması gerekir. Bazı farklı karınca türlerinin koloniler halinde bölündükleri de görülür, örneğin firavun karıncaları, bazı ateş karınca türleri, hayalet karıncalar böyle davranırlar.

Yiyecek alarmı

Karıncalar hemen her tür yiyeceği yerler hatta alıştıkları ve aradıkları özel tatlar vardır, ateş karıncaları bitkilerin özsularını, şekeri, proteinleri, yağları, tohumları, bitkileri ve böcekleri yemeyi sever. Firavun karıncaları sadece şeker, protein, yağ ve böceklerle beslenirler. Marangoz karıncalar ise şeker ve böcek yerler. Karınca yiyeceğin yerini raslantısal aramayla bulur, görevli izci karınca yiyecek bulduğunda taşıyabilirse alıp götürür ama taşıyamayacağı kadar büyükse bir parçasını koparır ve yuvaya taşır. Yolda giderken rasladığı tüm işçileri kışkırtır, heyecanlandırır ve yiyeceğin kalanının olduğu yere hemen gitmeleri için haber verir. Bu olay inanılması güç, muhteşem bir iletişimdir ama yiyeceğin elde edilmesinin dışında neden heyecanlandıkları ve telaşa kapıldıkları bilinmemektedir. Bazı türler özel bir koku bırakırlar ve bu koku izi sayesinde ötekiler yiyeceğin yerini bulabilirler. Her karıncanın suya ihtiyacı vardır ve bunun için gerektiğinde çok uzaklara gider, işçiler midelerinde taşıyarak yuvaya su getirebilme yeteneklerine sahiptirler.

Karınca ilk yardımı

Karıncaların bir aile gibi yaşayan sosyal canlılar olduklarının en iyi kanıtı yuvaları yani kolonilerdir. Dünyanın birçok yerinde 4.500 karınca türü belirlenmiştir. Yağmur ormanlarında bilinmeyen türlere raslanmaktadır ama yağmur ormanlarının tahrip edilmeleri nedeniyle yeni türler belirlenememektedir. Yuvaları çoğu zaman toprağın altındadır ama ağaçlarda hatta evlerde bile kolonileşirler. Özel yiyecekler üretebilen insan dışında tek canlı türü onlardır, mantar yetiştiren Yaprakkesici karıncalar yaprakları keserler, parçaları yuvaya getirirler ve gübreleyerek mantar bahçeleri oluştururlar. Hasatçı karıncalar sık sık tarlaları dolayarak özellikle çim tohumlarını toplarlar. Özel işçiler bu tohumları çiğneyerek kırarlar ve ötekilerin yemesi için hazırlarlar. Bazı türler yaprak bitlerinin ifrazatı olan şekerli akışkan maddeyi yerler veya saklayıp korurlar. Balküpü karıncaları bitkiözü taşıyan dev konteynırlara benzerler. O kadar çok miktarda bitki özünü vücutlarına depolarlar ki, hareket edemezler. Kolonilerin orduları ve sürücü karıncalar milyonlarca işçiden farklıdırlar, görevleri ayrıdır. Koloni evresini çoğu zaman göç evresi izler. Tüm koloni kraliçeyi ve yeni doğmuşları koruyan iri asker karıncaların koruması altında yola çıkarlar, asker karıncalar yollarına çıkan herşeyi öldürürler, ordunun ve sürücülerin geçtikleri yörede yaşayan tek bir böcek kalmaz. Hatta uçamayan yavru kuşlar, kertenkeleler veya diğer küçük hayvanlar eğer kaçmazlarsa ölümden kurtulamazlar. Yürüyen koloni bazen geçici yuvalar kurar ama in ilginci bazı türlerin kurdukları örgütlerdir. Amazon karıncaları yeni yetme karıncaların bir kısmını ötekilerin olgunlaşmaları için köle gibi kullanırlar. Tüm karıncaların yaptığı "trophallaxis" yani birbirlerini besleme sistemi içerik olarak kimyasal uyarıcı işlevini görür, bitkin, yorgun ve aç karıncalar, ötekiler tarafından bu şekilde beslenirler. "Trophallaxis" eşi olmayan bir yardımlaşma sistemidir ve karıncaların bunu yapmaları için ikinci ve özel bir mideleri daha bulunur.

Yuva ve koloninin yaşamı

Coğrafi alışkanlıklar, büyümenin doğal koşulları ve sınırları, farklı istemler yuvanın yani koloninin yerini belirler çünkü koloninin yeri karıncanın yaşamındaki en önemli yerdir. İstemler birbirlerinden çok farklı yuva türlerini oluştururlar. Göze fazla çarpmayan bir yerin bulunması ilk istemdir, bunu koloni yaşamının doğal olarak genişleyebilmesi için uygunluk istemi izler. Yiyeceğin getirilebilmesi, yumurtaların, yavruların ve kraliçenin uygun iklim koşullarında korunmaları önemlidir. Yuva bu amaçlar için kendi içinde özgün yuvalar içerir, küçüklerin korunma alanları vardır. Bazen farklı tiplerde böcekler ve böcek larvaları kullanılarak yumurtaların ve yavruların üstleri örtülerek kamuflaj yapılır. İlk bakışta karmakarışık bir ortam görülür ama gerçekte sistem çalışmaktadır. İşçiler sürekli olarak yuvanın havasını ayarlarlar. Yumurtalar, larvalar ve pupalar yuvanın çeşitli yerlerine taşınarak gerektiği gibi havalandırılırlar. Hava kanalları havanın durumuna göre açılır ya da kapatılır. Isı arttığında yumurtalar ve yavrular yuvanın alt katlarına taşınırlar, soğuk havalarda güneşin ısısından yararlanmak için yuvanın tepesinde kubbeler inşa edilir. Askerler girişi korurlar ve yüklerini getiren işçileri kontrol ederler. İşçiler sorumluluklarını yerine getirdikten sonra tekrar çıkışa yönelirler, bazı işçiler yuvanın temizliğinden sorumludurlar, pupaların koza artıklarını, böcek kalıntılarını ve yaşlı karıncaların ölülerini dışarıya atarak yuvayı temiz tutarlar. Kubbeler ve labirentler tükürük benzeri bir salyanın toprağa karıştırılmasıyla yumuşatılırlar, bazı yuvaların tepesi ısının daha etkin olabilmesi için özellikle kubbe şeklinde inşa edilir. Bu tür bir kubbe güneşin radyasyonunu sabah ve akşam saatlerinde üç kez daha fazla emer, bu oran aynı boyuttaki düz alandan daha çoktur. Kışları avantaj tersine döner ve karıncalar bu kez yuvanın altlarına giderek birikmiş ısıyı kullanırlar. Toprak yuvalar çok büyük olabilirler, 100 metre derinliğinde, 8 m2 genişliğinde olanları görülür, 80 cm derinlikte bir metre çapında çember biçiminde bir kanal vardır, bu alanda gelen ve giden karıncalar bulunur. Daha derinlerde mantar yetiştirme alanları ve sonra da yavrular alırlar. Dikkat çeken bir diğer sistem yaşamsal önem taşıyan ve karbon dioksitle, amonyağın dışarı atıldığı hava kanallarıdır. Tahıl yiyen karıncalar toprak yuvalarını ikiye bölerler. Üst bölümde yaz aylarında tohumlar kurutulur ve kolayca kırılacak hale gelirler, alt bölüm ise daha rutubetlidir. Kızıl karıncalar ise kısmen yer üstünde, kısmen yer altında birleşik yuvalar kurarlar, yer üstündeki yuva dal parçaları, iğne çam yaprakları, ot parçaları ve yosunlardan yapılmıştır

Milyarlık karınca orduları

Bir diğer yuva yeri ağaçlardır; ağaç kabuklarının altları, kırık dalların içleri , çürümüş gövdeler toprak gereksinmeksizin koloni uçin uygundurlar. Ağaç karıncaları örneğin Caponotus Herculeanus adlı tür sağlıklı ağaçları sever ve aynen toprak altında olduğu gibi ağacın içini oyarak koridorlar oluşturur. İlginç olan ağacın ölmemesidir, radyoaktif iyonla beraber ağacın öz suyu karıncaları besler, 130 m2´lik bir alanı kaplayan 12 ağaçlık kolonilere raslanmıştır. Dorylus cinsi karınca ordularının kurdukları kolonilerin sayısı milyonlara ulaşır, çok büyük yiyecek stoklarına ihtiyaçları vardır ve yuvaları kalıcı değildir. Bu kadar büyük bir birikime yuvalar bile dayanamaz, bunun savaşçı karıncalar özellikle toplanma dönemlerinde açıkhava yuvaları kurarlar. Ortada kraliçe ve yumurtalar olmak üzere birbirlerine tırnaklarıya tutunan milyarlarca karınca bedenleriyle iletişim kurarak üstüste yığılarak dev kümeler oluştururlar. Yuvanın koridorları karınca bedenlerinden oluşur ve taşımacılık ve yumurtaların havalandırılması buralardan yapılır. Sabahın erken saatlerinde tüm koloni kaynaşmaya başlar, kraliçe işçiler tarafından taşınır, larvaların ve pupaların yiyecekleri asgariye indirilir, koloni yer değiştirmeye hazırlanmaktadır, kraliçenin bıraktığı sayısız yumurtanın larvalara dönüşmesiyle koloni yola çıkacaktır.

Bal depoları

Balköpüğü karıncaları normal işçilerden farklıdırlar, kursaklarını balla doldururlar, kursakları esnektir ve içlerini kıpırdayamayacak kadar doldururlar. Bu stokları ancak yeni doğmuş karıncalar kullanabilir, bal yabanarılarının safralarından toplanır. İşçilerin kursakları dolunca yuvaya dönerler veya getirilirler, önce onların karınları doyurulur ve kalan bal köpükleri özel depo odaların tavanlarına asılır, bu odaların tavanları özel olarak pürüzlü yapılır. Balköpüğü karıncalarının amacı nedir? Göründüğü kadarıyla safralardaki tatlı sıvı tercih edilen bir yiyecektir. Yabanarılarının üreme zamanları kısıtlıdır ve safraları geçicidir, bunun için elde edilen rezerv çok önemlidir. Bir yuvada binlerce işçinin oluşturduğu 600 bal köpüğü sayılmış ve 1000 köpüğün yaklaşık 400 gr. bal içerdiği hesaplanmıştır. Bir diğer neden bu tür karıncaların çölümsü yerlerde yaşamalarıdır, bitki özü bulmaları zordur ve bunun için bal stoklarına ihtiyaç duyarlar. Avustralya´daki ilkel yerliler Balköpüğü karıncalarının bal köpüklerini toplayarak alkol yapımında kullanırlar. Bilindiği gibi bal tıp alanında da kullanılır ve bunun için balsam yani pelesenk ağaçlarından yararlanılır.

Hasatçılar

Hasatçı karıncaları izlediğinizde işçilerin yuvanın girişine gelerek küçük toprak duvarlar inşa ettiklerini görürsünüz. Uzun sıralar halinde kırlara ve tarlalara gidip gelirler. Dönüşte her biri farklı tohumlar taşımaktadırlar, bazıları küçük, bazıları ise bir karıncadan çok büyüktür. Bazı çok iri karıncalar toprak kırıntılarını ve taş parçacıklarını da yuvaya getirirler. Buna karşın yuvadan çıkan karıncaların ise içi boş tohum kabuklarını taşıdıkları ve dışarda yakın bir yere götürüp bıraktıkları görülür. Bazen tohumları dışarda kesip parçalarlar, tohumlar çoğu zaman bitkilerden toplanır ama bazen öteki Hasatçı karıncalardan veya onların depolarından çalınırlar. Karınca tohumu ayıklar ve kabuğunu çıkarır sonra güneşte kurutur ve yuvanın derinliklerine götürür, tohumlar asla filizlenmezler çünkü karıncalar üzerlerine bir örtü yayarlar. Bu örtü karıncanın kendi oluşturduğu bir guddesel ifrazattır, tohum kolayca kırılabilir kahverengine döndüğünde örtüye gerek kalmaz. İçindeki nişastanın şekeri ayrıştırılır, içerdiği proetinler ve yağ karıncalar tarafından özel bir rejim yapılırmışcasına yenilir.

Mantar üreten karıncalar

En gelişmiş beslenme türlerinden birisi Mantar Üretici Karıncalarda görülür, bu tür doğal maddeleri yiyerek yaşamaz, kendi yetiştirdiklerini yer yani bir tür çiftçidir. Çalılara ve ağaçlara diziler halinde tırmanarak yapraklardan küçük dairesel parçalar keserler, bunları birbirlerine aktararak yuvalarına taşırlar, yuvada özel olarak hazırlanmış ve hatta yalanarak sterile edilmiş yerler vardır. Yapraklar çiğnenerek lapa haline getirilirler. Koridorlarda beyaz kabuklar görülür, içleri protein doludur ve çalışanların aç kalmamaları için hazır tutulurlar. Çok küçük boydaki işçi karıncalar lapa hazırlamayla görevlidirler, lapa besleyici özelliğini yitirdiğinde, küçük kahverengi parçalar halinde boş bir alana taşınır. Bu alan taze yaprak parçacıklarıyla tıkabasa doldurulmuştur. İşte mantar burada oluşur ve koloniden koloniye taşınır. Genç kraliçe düğün uçuşundan evvel bu mantardan küçük bir parça alır ve saklar ve yeni yuvası için ilk mekanı bulduğunda mantar parçasını tükürür ama parça çok hızlı büyüse de gübreye ihtiyacı vardır, o zaman kraliçe mantarın dış yüzünde küçücük yırtıklar açar ve oralara karnından çıkardığı sıvıyı minik damlacıklar halinde akıtır. İlk yavru doğana kadar kraliçe asla bu mantardan yemez ama yumurtalarının % 90´ını yer. Yeni yuvanın yedek besin deposunu bu mantar oluşturacaktır hatta yeni doğan ilk larva bile yine yumurtalarla beslenir.

Amansız avcılar

Böcekler, örümcekler ve tırtıllar karıncaların yiyecekleridirler. Onları canlı yakalarlar veya komaya sokarak saklarlar. Ölü kuşlar ve fareler de karıncaların avı olurlar, ormanlarda kızıl karıncalara Sağlık Polisi denmesi boşuna değildir. Ağaçların alt kesimlerinde ve yerde kızıl karıncalar zarar verici ve çürüyebilen hiçbirşey bırakmazlar. Ormanda yürürken gördüğünüz karınca dizileri başlarında her yönü kontrol eden avcıların bulunduğu sürülerdir. Avcıların birisi bir av gördüğünde hemen ona yönlenir ve yiyecek potansiyelini kontrol eder eğer av yararlıysa avcı derhal hücuma geçer ve aynı anda da yardım sinyallerini gerideki sürüye yollar. Av ne kadar direnirse dirensin alarm verilmiştir ve destek hemen gelir, av hemen ölmeli ve en kısa zamanda yuvaya taşınmalıdır eğer taşınamayacak kadar büyükse hemen orada parçalanmalıdır. Kazıl karıncaların av alanı yaklaşık bir hektardır ve bu alanın her santimini bilirler. Larvaların iyi yetişmesi için en enemli besin zengin proteinler içeren ettir. Bazen av içeri alınmaz, parçalanır, fazlalıklar atılır, işçiler tarafından yenir ve yuvaya dönülerek ötekilere trophallaxis yapılır. Karıncalar evrenin en büyük avcıları Sürücü ve Ordu karıncalarıdır, çevrelerindeki herşeyi yerler, aslında karıncalar dünyanın en iyi devriyeleri ve askerleridirler, tüm doğal ortamı kullanırlar her biri tam bir gerilladır. Kendi bedenlerinden köprüler yaparak, ırmakları aşarlar, dev örümcekleri, akrepleri yüzlercesinin canı pahasına kahramanca savaşarak öldürürler. Göç eden dev karınca orduları insanlar için de tehlikelidirler çünkü sayıları çok fazladır üstelik tek amaçları kraliçenin ve larvaların beslenmesi için çok sayıda değişik av alanları bulmaktır. Tüm bu yazılanlar doğanın en büyük harikası sayabileceğimiz karıncaları anlatmaya yeterli değildir, amaç araştırmaya yönelik ipuçlarını sunmaktı. Karıncaların iletişim sistemlerini çözmeye çalışan bilim adamları vardır ve bir gün insanlarla, insandışı tek sosyal amaçlı canlı olan, yardımlaşmayı bilen ve iletişim kurabilen karıncalar arasında bir ilişkinin kurulacağına inanmaktadırlar.

Karıncalar hakkında * Bir karınca yuvasına günde 2.400 böcek taşır.

* Dört satır okuduğunuzda dünyada 40 insan ve 700 milyon karınca doğmakta, 30 insan ve 500 milyon karınca ölmektedir.

* Karınca boyu 0.01 ile 3 cm arasında değişen, ağırlığı 1 ile 150 miligram arasında, sperm hücrelerinin sayısına göre dilediği kadar yumurtlayan, herşeyi yiyen ve nüfusu milyarların çok ötesine varan bir böcek türüdür.

* Karıncalar dünyamızın 150 milyon yıl önce doğan ilk bilinçli hakimleri ve ilk toplum kuranlarıdırlar.

* Karıncanın aerodinamizmi mükemmeldir. Her eklem mekanik bir harikadır, Deri ve kabuk kısımları sanki bir bilgisayarın yardımıyla yerleştirilmiştir. Üçgen kafası havayı deler, uzun ve bükülebilen bacakları toprakta yürürken bedenin rahat bir şekilde yaylanmasını sağlar sanki spor bir otomobil gibidir. Pençeleriyle tavanda yürüyebilir, gözleriyle 180 derecelik bir çevreyi görür. Antenleriyle bizim göremediğimiz binlerce bilgiyi ve uç kısımlarını çekiç gibi kullanır. Karnı keseler ve boşluklarla doludur, oralarda gerekli maddeleri stok eder. Çeneleriyle keser, sıkıştırır ve yakalar. Bedenindeki muazzam boru sistemi kokusal haberlerin depolanmasını sağlar.

* Arjantin karıncaları ilk kez 1866´da Buenos Aires´de görüldüler. 1891´de ABD´de, 1908´de Güney Afrika´da, 1910´da Şili´de, 1917´de Avustralya´da ve 1920´de Fransa´da ortaya çıktılar ve Fransa´nın güneyinde ortaya çıkar çıkmaz yöredeki tüm yerli karıncalara karşı savaş açarak onları yendiler. 1960´da İspanya´da, 1967´de Roma´da görüldüler, 1990 sonlarında ise kuzey Avrupa´ya doğru yayıldıkları belirlendi.

* Karıncalar insanlardan daha kalabalıktırlar. Daha çok siteleri vardır ve çevreye daha uygun yuvalarda yaşarlar. Hiçbir insanın yaşayamayacağı kuru, buzul, sıcak veya nemli bölgelerde yaşarlar. Bizden yüz milyon önce de vardılar ve atom bombasına bile dayanıklı oldukları hatırlanırsa bizden yüz milyon yıl sonra da varolacaklar. Onların tarihinde bizler sadece üç milyon yıllık bir raslantıdan ibaretiz. Bir gün dünyadışı canlılar dünyamıza inerlerse şaşırmayacaklar ve kuşkusuz karıncalarla konuşmaya başlayacaklardır çünkü onlar dünyanın gerçek sahipleridirler.

* Karıncaların bulunmadığı 1 km2´lik bir toprak parçası yoktur.
 

İnsandaki enerji alanlarını anlamanın sınırına gelmiş bulunuyoruz. Bunun işareti, pensilinle DNA kodlarının deşifre edilen sonuçlarının karşılaştırılmasıdır, belki de artak yaşamın ve sağlığın ebedi değişimi ya da evrimi ile karşı karşıyayız. 80´li yılların ortalarında "Beden Elektriği" adlı kitabın yazarı olan Dr. Robert Becker enerji alanlarını araştırıyordu. Becker, öncelikle "yaşam bilgisi" gerekli diyor ve geleneksel acı tedavisinin eskidiğini, acının bilinçli bir doğal yaşam anlayışı ile engellenebilecek elektriksel bir olay olduğunu belirtiyordu. Şimdi yüzyılın sonuna gelirken, dünyanın her yerinde önde gelen birçok bilim adamı, hastalıkları iyi edebilecek enerji alanlarını keşfediyorlar ve gerçek başarılar elde ediyorlar.

Günümüzün modern bilimi birleşik enerji alanlarını yeniden keşfediyor. Antik Çin´de görünmeyen bir Meridyen sistemin dokulara nüfuz ettiği öğretilirdi, bu akıcı ve besleyici enerji kanallarına "Ch-i" denirdi. Chi-i enerjisi bedene akapünktür noktalarından girer ve organik yapılara nüfuz ederek, yaşam gücü getirir. Çinliler bu enerjinin akışı durduğunda veya dengesi bozulduğunda, organik sistemlerin bozulduğunu biliyorlardı. Benzer bir diğer kaynak Hindu Yogi literatürüdür, özel olarak enerji merkezlerine "Şakra" adı verilmiştir, sözcüğün kelime anlamı "Çarklar" dır. Fizik bedende en az yedi ana şakranın bulunduğu kabul edilir, anatomik olarak her ana şakra, ana sinir merkezleri ve ana endokrin guddeleriyle bütünleşir. Daha birçok küçük şakra vardır, bunlar ise bedendeki yapısal merkezlerle ilgilidirler; dizler, bilekler ve dirsekler gibi… Genel olarak insan vücudundaki majör ve minör tüm şakraların sayısının 360´ın üzerinde olduğu kabul edilir. Şakralar ayrıca, fiziksel özle yani hücrelerle de ilişkilidirler, "Nadis" adı verilen özel enerji kanalları aracılığı ile hücrelere ulaşırlar. Nadis, çok ince "süptil" ya da çok yüksek bir titreşimde varolan bir enerji türüdür. Çeşitli Hindu veya Tibet kaynağında, insan anatomisinde 72.000 Nadis enerji kanalı tanımlanmaktadır. Bu karmaşık ama kompleks sistem, fiziksel sinir sistemini bütünüyle kontrol eder.

Enerji alanlarına bilimsel bakış

Batı kültürü, tarih boyunca teknoloji aracılığı ile bilimsel testler yaparak, ölçerek, biçerek, deneyerek anlasa da, anlamasa da çeşitli sıradışı ya da sıradışı zannettiği olayı değerlendirmiştir. Zaman içersinde, bio-enerji alanları çok tartışılmış, yeterli ve sürekli yaşanan veriler olmasına rağmen bir ölçüm veya tanımlama yapılamamıştır. Çünkü Şakralar ve Meridyenler, batı bilimcileri ve bilimi tarafından ilkel Doğu kültürünün mistik yapısı olarak görülmüş ve reddedilmişlerdir. Ama son yıllarda, Şakralar, Akapünktür Meridyenleri ile beraber yeniden gündemdedirler; süptil enerji teknolojisi oluşmakta, ölçümler yapılmakta, varlıkları ve özellikleriyle önceki evren anlayışımıza yeni bir vizyon getirmektedirler. Aynı zamanda da, doğanın tanımlanması için yeni bir matematiğe ihtiyaç olduğu gerçeği ortaya çıkmaktadır; fraktallar ve algoritmik formüller farklı ve yeni bir dinamiği gösterirlerken, bio-enerji alanlarından gelen düzensiz ama sürekli titreşimler kaydedilmektedir. Kuantum Fiziği bize, maddenin özünün yani "cevher" in kendi halinde olmadığını ve gözlemlenemediğini söyler fakat daha ince yani süptil enerji parçacıkları organize edilmekte, sınırlandırılmakta ve tanımlanabilmektedirler. Fiziksel özün içine doğru yapılan daha derin bir araştırmada, bir veya birden fazla elektrik enerjisi ile veya enerji alanıyla karşılaşırız. Tüm madde örneklerinde, ağaç, kaya veya hayvan, hangisi olursa olsun bu alanlar vardır çünkü tümü parçacık, atom ve hücrelerden oluşurlar. Alanların her birisi sabit ve dinamik bir denge içindedirler; cevherin yoğunluğunun azlığı yani daha az katı maddelerdeki enerji alanı daha enerjik ve özel bir güç yaratmaya daha yöneliktir. Uyumlu titreşimler (rezonanslar) doğanın ilkel fizik bağlarıdırlar, her frekans veya frekans bandı, doğal ya da yaratılmış uyumlu bir titreştiricidir. Öte yandan, bir enerjinin titreşim türüne göre yankı yapısı yani titreşimleri özümleme veya etkileme yapısı veya karakteri anlaşılır. Kuramsal olarak, evrende varolan tüm frekans titreşimleri bedende mevcuttur ama bunların içinde saniyede milyar veya trilyon sayıda titreşen dönemsel titreşimler vardır ve ölçümlenmeleri şu an için mümkün değildir. Yaşayan veya durağan, atıl olan her madde özü, ister mineral, ister kimyasal yapıda olsun kendi enerji alanında özgün bir titreşime sahiptir, bu onun imzası gibidir yani etkin veya sabit her titreşim, kendi alanında özgün bir karaktere sahiptir, böylece alanların ve titreşimlerin güçleri anlaşılır ve örneklenebilir. Alanın ana kaynağı çevresiyle beraber bir insandır, size ne olursa olsun, bunu önce enerjiniz algılar yani etki geldiğinde önce enerji alanınız delinir veya etkilenir ancak ondan sonra sinir sisteminiz bilgilenerek, beyne haber yollar. Enerji alanımızda yer alan bilgilerin ya da bilgi yüklü titreşimlerin miktarı, nörölojik bilgilerimizden binlerce, onbinlerce kez daha fazladır ve bu bilginin kullanım hızı saniye ile dahi ölçülemez. Aynı enerji alanımız, bedenimizin sağlığı ile ilgili sayısız bilgiyi de içerir, bedenimizdeki sorunlarla ilgili dokusal ya da kimyasal bilgi veya nörölojik ya da patalojik bilgi bu alanda bulunur.

Enerji alanlarının Aura ile ilgisi

Konunun en önemli ismi İnsan Enerji Alanları Bilimi araştırmacısı ve "The Science of Human Vibrations/İnsani Vibrasyonlar Bilimi/Malibu Publishing/1995" kitabının yazarı Dr. Valerie Hunt´dur. Hunt geçen 20 yıl içinde UCLA Elektromiografik Laboratuarları´nın Psikolojik Bilimler Bölümü´nü yönetirken, sinir-kas sistemiyle "neuromuscular" ilgili düşük düzeydeki enerji örneklerini belirledi ve kaydetti. Bu düşük güçteki aktivite bir içgüdü gibiydi, bilinmeyen bir kaynaktan geliyordu. Özel Elektromiografi aygıtlarıyla çalışan "Bu aygıtlarla uzayda bulunan astronotların beyin, kalp ve kas sinyalleri ölçülmektedir." Dr. Hunt, söz konusu enerjinin kasların çok çalıştığı zamanlarla, dinlenme zamanları arasında yoğunlaştığını belirledi, yeni örnekler kaydetti. Beden ile ruh arasındaki enerji ilişkilerini de araştıran Dr. Hunt, deriye yerleştirdiği özel gümüş/gümüş klorid elektrotlar aracılığı ile miliwolt düzeyindeki enerjileri saptadı, bu enerji birikimi de yine ara dönemler sırasında oluşuyordu yani normal anlarda artıyor, çalışma veya dinlenme anlarında azalıyordu. Benzer bir deneyi Glendale, California´daki Şifa Işığı Merkezi´nden Rosalyn Bruyere tarafından yapıldı ve auraların tam o anlarda oluştuğu onaylandı. Elde edilen veriler, bilgisayarlara yüklendiğinde ortaya çıkan raporlarda, enerji renk ve miktar olarak görünüyor, şakralara doğru hareketleniyor ve kişinin çevresinde değişen auralar "renkli enerji bulutları" oluşuyordu. Sonogram frekans analizleri ve Fourier Testleri yapılarak, veriler derinlemesine incelendi, sonuçlar inanılmazdı. Enerji dalgalarının formları ve frekansları değiştikçe renkler de değişiyor veya etkileniyorlardı. Bruyere, auradaki mavi rengin özelliğinden söz ediyor ve elektronik ölçümlerde bu rengin daima aynı kaldığını ve aynı bölgelerde bulunduğunu raporunda yazıyordu. Aynı deneyi yapan Dr. Hunt, yedi aura görücüsünü yani algı düzeyi yüksek yedi "pşisik" kişiyi deneylerinde kullandı. Denekler aura renklerini doğru olarak gördüler ve benzer sonuçlara ulaştılar. Bunun üzerine Dr. Hunt, yüzyıllardır anlatılan aura görücülüğünün bir gerçek olduğunun, ilk kez tarafsız bir bilimsel ortamda kanıtlandığını açıkladı.

Odanın elektriği azalınca, aura bozuluyor;

Bilindiği gibi, elleriyle şifa veren şifacılarle, şifa verilenler arasında bir tür bütünleşme veya birleşme olduğu varsayılır. Örneğin, şifacı acıya veya ağrıya yönelmişse. tansiyonu düşmekte ve ortaya güçlü mavi-beyaz-mor enerji alanları çıkmaktadırve bu alanların verici ile alıcı arasında bütünleştirici bir rol oynadığı görülmektedir. Deneyimli şifacılar, şifa seansını bitirdiklerinde, şifa verilenle aynı enerji alanlarını artı paylaşmaktadırlar; bunun gözlemlenebilmesi ve kontrolu şifanın başarılı veya başarısız olduğunun göstergesidir. Kullanılacak araç ise basit bir Aurametre veya sayfalarımızda gördüğünüz araçtır. NASA Uzay Programı sırasında elektromanyetik alanların etkileri araştırılırken, "Mu" adı verilen özel bir adada deneyler ve ölçümler yapılmaktadır. Korunmalı olan bu özel oda UCLA Fizik Bölümü´ndedir, odada havadaki doğal elektromanyetik enerji ölçülmekte ve çekim alanları veya oksijen miktarı değiştiğinde ortaya çıkan farklılıklar gözlemlenmekte ve özel aygıtlarla, elektromanyetik enerjilerin frekansları belirlenmektedir. Buraya kadar herşey bilimsel ve normaldir ama işin içine bir aura-görücüsü girinceye kadar… Deneylerde bulundurulan bu aura görücüsünün aldığı sonuçlar ise inanılmazdır. Atmosferdeki elektrik yükü azaldığında, aura alanları düzensizleşmekte, dağılmakta ve anlamlarını yitirmektedirler yani duyusal feedback azalmaktadır. Bu durumda, insanın bedenini algılama oranı düşeceğinden özellikle uzaydayken bedenindeki değişiklikleri de fark edemeyecektir. Aura-Görücü, enerjinin akıcı olmadığını, şakralar ve insanlar arasında sıçradığını ve enerjinin görüntüsünün balık ağına benzediğini söylemektedir ve bu görüntü Meridyan yollarıyla ilgili değildir. Odadaki elektromanyetik enerji tamamen tükendiğinde, geriye sadece içerde bulunanların enerji alanları kalmaktadır. Bu durumda, birisinin enerji alanı, diğerininkini zayıflatmaktadır. Atmosferik elektromanyetik enerjinin yokluğu, bireysel alışverişi arttırırken, aralarında bir karmaşa oluşmaktadır yani genelde bir bozukluk ortaya çıkmaktadır. Bu sonuca çok benzer bir olay, yoğun üzüntü, acı ve ağlama anlarında ortaya çıkmaktadır; aşırı üzülen bir insanın çevresindeki elektromanyetik enerji hızla azalmakta ve besleyici özelliğini yitirmektedir. Oda deneyinde elektromanyetik enerji düzeyi arttırıldığında, aura alanları düzelmekte ve normale dönmektedirler. Denekler kendilerini temizlenmiş hissetmekte ve bilinçlerinin açıldığını söylemektedirler. Auralar parlak renklere dönüşmekte ve beyaz vibrasyonlar çoğalmaktadır. Kısacası, bulunduğumuz çevrenin yani atmosferin elektrik yükü veya oranı bizi etkilemekte ve değiştirmektedir.

Bio-enerji alanı gerçekten şifa veriyor mu?

Dr. Hunt, biyolojik tıbbın ve psikoloji yöntemlerinin gelecekte tedavi ve kontrol için bioelektriğe öncelik vereceklerine inanıyor. Şu anda rahatsızlığın ve sağlığın bu alanda başladığını biliyoruz; Dr. Hunt´a göre bu alan teşhis ve tanı alanıdır, öyleyse neden bu alandan yararlanmayalım? Araştırmalar dünyadaki temel ve ilkel tüm reaksiyonların elektromanyetik enerji alanları arasında olduğunu gösteriyorlar; bu reaksiyon ilişkisi çok dinamik ve hızlıdır. Deneylerde bu bağlamda patlamalar görülmüştür ve yaşadığımız olayların çoğu bu patlamaların ardından oluşmaktadır. Dr. Valerie Hunt, 1992 yılında Bioenerji Alan Vakfı´nı kurarak, yirmi yıllık birikimini aktardı. Bugün bu vakıf, koruyucu sağlık konusunda, tümüyle yeni bir bilimsel bakış açısı ve tıbbi yöntemler kullanarak, teşhislar ve tanılar yapıyor ve Yeni Çağ´ın müjdesini veriyor ama herşey bilimsel olması kaydıyla…

Şakra´ların kimliği

Taç Şakra

Yeri: Omurganın kökü.
Minerali: Yakut, kızıl jasper ve lal.
Rengi: Kırmızı.
Simgesellik: Aidiyet, iyi sağlık, canlı güdüler, erkekler için seksüel enerji.
Dengesizlik halinde: Şiddet, öfke, kabızlık, sabit korkular.
Uyandırma Yöntemi: Toprakla yakın ilişki ve dans etmek.

Akapunktür nasıl çalışır?

Akapunktür çalışmalarında veya tedavisinde, enerjinin akışının basit bir açıklamasını burada görüyorsunuz. Ana kaynak vücuttaki özgün metabolizmadır. Her diagramın sağ tarafında, vücütta şarj edilecek olan özel akapunktür noktası belirtilmiştir. Eğer oradaki doku veya dokular sağlıklı ise, anormallik yoktur (Şema 1) ama o alan bir şekilde sorunlu veya hasarlıysa (Şema 2) enerjinin akışı hasarlı alan tarafından engellenmektetir. Ana kaynak olan metabolizmik enerjinin geri dönmekte ve akapunktür noktasında elektriksel bir aktivite oluşturmaktadır. Akapunktür noktasının özel bir sinyal ile ilişkisi vardır veya özel bir sinyal ya da uyarı oluşturur "Biphasik sinyal" (Şema 3), sinyal negatif veya pozitif kutupsallığa yöneliktir ama kendisi negatif veya pozitif değildir. Bu sinyal, metabolizmanın özgün yapısına uymayan durumda bir blokaj yaratır ve gönderdiği sinyalle, sorunlu bölgenin veya yaralı alanın sağlıklı bir hale dönüştürür.
 

Linguistik ve Arkeolojik araştırma sonuçları, bilimin gittikçe daha çok dallara ayrılmasını gerektiriyor, bilimin bunu pek istediği söylenemezse de akademik görüş bu doğrultudadır çünkü reddedilemez olaylar gözardı edilememektedir. Bu olayların bir grubu, insanlığın kökeninin ne olduğu, gezegene nasıl yayıldığı ve konuşulan dillerin anasının bilinmezliği ve şimdi de kan bilgileridir. Antik kültürlerle ilgili kuramların ve tartışmaların özünü oluşturan toplumsal göçler araştırılırken, o toplumların kan bağlarının türleri ve uygunluğu artık doğal bilimcilerin merakını uyandırmakta. Bizler DNA evreninde yaşıyoruz ve gerçek tarihimizin silinmez ve değişmez genlerimizin kalıplarında saklı olduğunu biliyoruz; bu teknolojik çağda, geçmişimizi okuyabilecek ve bedenimizin kimyasal yapısını çözümleyebilecek düzeydeyiz. Şöyle veya böyle, bu çok eski cevaplar yani kökenimizle ilgili bilgi bizimle beraberdir. Buna bir "gen havuzu" diyebiliriz ve geçmişe giderek uzak zamanları yeniden inşa edebiliriz. Buradaki grafikte sunulan kaçınılmaz olaylar dizisi, alışılmış bilimcilerin düşüncesi değildir ama bir meydan okuma veya bir değişim de değildir.

Fenike´den Baltık Denizi´ne uzanan akrabalık

Antik kültürler ve dillerle ilgili kuramlara dönerek sorulara başlayalım; grafiğe bakın; ağaç gibi ayrılan dallar bize insanın Afrika´dan başlayarak doğuya ve batıya doğru dallara ayrıldığını ve kuzeye doğru nasıl gelişerek dünyaya yayıldığını gösteriyorlar. Gerçekten de bu uygunluk, topografik bilgiyle beraber incelenirse Alpler´den, Asya Dağları´na uzanan uyumluluğu antik çağların doğal zaman engeline rağmen dikkat çekicidir. Yayılmanın yönü, temelde Antik Amber Yolu´na çapraz olarak Karadeniz´in düz yaylalarına, sonra Baltık Denizi´ne, oradan da tüm yönleredir. Baltık dillerinin eski Indo-Avrupa dilleriyle olan ilişkisi bu uyumu onaylar. "Balt" sözcüğü Latvianca´da "beyaz" demektir; eski Balt kayıtları Fenikece´dir ve "Ba´al" sözcüğünden hatalı olarak geçmiştir. Burada temel olarak kuzeyin ırk dışı beyaz derililerini ve onların kara derili güneydeki komşularını görebiliriz. Eksen, Afrika´dan Karadeniz´e ve Baltık Denizi´ne (beyazlar denizine) giderek, oradan Araplar´a geçerek kan ailelerini oluşturur. Ve böylece beyazlarla, Afrika ırklarının karışımını görürüz (İncil´deki İbrahim ve ikinci karısının öyküsünü araştırabilirsiniz.)

İbraniler, Mısırlıydılar;

Orient bilimciler ve Egyptolog´lar gelecekte kan bağlarını göz önüne alırken özellikle Mısır ve İbrani gruplarıyla ilgilenmek zorundadırlar, Firavunların ve İbranilerin linguistik, arkeolojik, dinsel ve etnik kökenlerinin tüm geçmişi aydınlatacak kadar önemli oldukları görülecektir. Bu iki ırkın ortak bir kan kökeninde birleştikleri ve onların coğrafi kökeninin Kuzey Avrasya´ya geniş olarak yayıldıkları ve de Latvianlarla, komşularıyla bir dil birliği içine girdikleri belirlenmiştir. Bunu kanıtlayan diller yani Mısır, İbrani dilleriyle, Sanskritçe veya Tochar dili arasındaki ilişki Kurgan bağlantısında görülebilir. Kan bağları araştırmaları henüz başlangıç düzeyindedir ama hızla gelişmekte ve şaşırtıcı sonuçlara ulaşmaktadır. Ve beklentiler daha da şaşırtıcı hatta şok edici olacaktır. Çünkü etnik kan davalarını sürdüren birçok ulus bir gün ve belki de çok yakında aynı kan bağı içinde bulundukları insanları öldürdüklerini öğreneceklerdir. Ve hatta çok daha ötede, etnik ayrım budalalığı farkedilecektir. Şimdi diğer konumuza yani kan bağlarından sonra kan gruplarına bir göz atarak ilginç bir iddiayı daha dinleyelim;

Kan gizemine doğru; Maymundan gelmedik ama… Darwin´in Evrim Kuramı, artık tartışılmaktan ötelerde neredeyse reddedilecek gibi ama temel kavramların ve verilerin çok güçlü olması nedeniyle modern bilim henüz pek taraftar görünmüyor. Darwin´i bir yana bırakırsak, iyi bilindiği gibi insanımsı maymunların (şempanze ve goriller gibi) kromozomları insanlarınkine çok benzerler, farklar küçüktür; işte bu olay bize bir genetik bağın bulunup bulunmadığını sordurur. İnsan kanıyla ilgili çalışmalara hematology denir. Bu alanda kromozomlarla ilgilenilir ve kan grubu testleri yapılır. Çoğumuz kan gruplarımızı ABO sistemiyle tanır ve biliriz. A-pozitif, A-negatif, B-pozitif, B-negatif, O-pozitif, O-negatif, AB-pozitif, AB-negatif gibi… (Buna Rhesus faktörü deriz). AB grubundakiler ancak kendi gruplarına kan verebilirler. A ve B kan grupları farklıdırlar eğer anne ve baba A ve B veya B ve A kan grubundaysalar, çocuk A, B, AB veya O kan grubundan olabilir. Reddedilen ya da tartışılan bir kurama göre, O kan grubu köken gruptur, insanımsı maymunlarda O kan grubu çok az veya hiç yoktur ve AB kan grubu hiç yoktur. İnsanımsı maymunlarla yapılan 28 laboratuar çalışması şempanzelerin A kan grubundan olduğunu, O grubun hemen hiç olmadığını ama asla B grubu bulunmadığını göstermiştir. AB kan grubu insanımsı maymunlarda hiç yoktur. Buna karşın insanda A, B kan grupları AB olarak görülür. Önemli fark veya kanıt budur; Darwin, "Türlerin Kökeni" nde; "Büyük olasılıkla Afrika´da şimdi nesli tükenmiş maymunlar yaşıyordu, gorillere ve şempanzelere yakındılar; bu iki tür insana en yakın türler olabilirler ve belki de Bizim Afrika´da yaşamış olan çok eski kuşaklarımız olabilirler." Philip Van Doren Stern, insanın atası olan "Australophithecines" ın Afrika´nın doğusunda ve batısında şimdi goril ve şampanzelerin yaşadığı yerlerde çağlar boyu yaşadığını belirtmektedir. A ve B gibi yani Adem ve Havva, acaba iki farklı türün simgesi olabilirler mi? İkisinin birleşimi insanı yaratmış olduğuna göre, neden olmasın? Gizemin çözümü çok basit olabilir;

Kaynaklar:

* Jakob Schmitt, Immunbiologische Untersuchungen bei Primaten; S. Karger, New York and Basel, 1968.

Fre­ud ve pa­ra­nor­ma­l yani normalötesi hak­kın­da­ki bu ya­zı­nın amacı Fre­ud’un a­raş­tır­dı­ğı fe­no­me­nlerin ger­çekten pa­ra­nor­mal bir o­lay olup, ol­ma­dı­ğı­nı or­ta­ya çı­kart­mak­tır. O­lay­lar da­ha zi­ya­de psi­ko­a­na­li­tik te­o­ri­ler­le a­çık­la­na­bi­lir. Pro­fe­sör Sig­mund Fre­ud ya­şa­dı­ğı gün­ler­de sorunları çok olan bir in­san­dı. Hay­ran­la­rı o­na ta­pı­yor­du ve o­na düşüncenin “Ko­lomb”u di­ye hi­tap e­di­yor­lar­dı. Öte yandan karşıt görüşte olan düşmanları da, hayranları kadar çoktu ve on­lar Fre­ud’un dü­şün­ce­le­ri­ni saç­ma buluyor­lar­dı. Hat­ta o­na “sah­te­kar­la­rın en mük­em­me­li” diyenler bile vardı. Günümüzde dahi, o­nun hak­kın­da­ki dü­şün­ce­ler zaman zaman a­şı­rı­ya ka­çı­yor ve hatta or­ta­sı bu­lu­namıyor. Yazıda "Occult" sözcüğünün tam Türkçe karşılığı olmadığı için, okurun bu sözcüğü gizem, normalötesi olaylar veya maji anlamlarında bir bütün olarak düşünmesi önerilir;

İnanmak istiyor ama karar veremiyordu…

Fre­ud’un marjinal birisi ol­du­ğu­nu dü­şün­en­ler Occult araş­tıra­m­ları yüzünden şüp­he­siz daha da art­mıştır. Büyük ustanın pro­fes­yo­nel yaşamı­nın bü­yük bir kıs­mı­nı pa­ra­nor­mal fe­no­men­le­ri a­raş­tır­may­la ge­çir­di­ği bugün bize i­na­nıl­maz gi­bi ge­li­yor. Üç ciltlik bi­og­ra­fi­sin­de Er­nest Jo­nes Fre­ud’un pa­ra­nor­ma­le kar­şı o­lan il­gi­si­ni anlatırken açıkça hakaret ediyor: O­na gö­re “çok yük­sek de­re­ce­de ge­liş­miş o­lan e­leş­ti­r yeteneği i­le bek­le­nil­me­yen bir saf­lık” ay­nı in­san­da bu­lu­na­bi­lir. Ge­le­nek­sel psiko­a­na­listler onun ka­ri­yerinde­ki bu bö­lü­mü gör­mez­den gel­se­ler­ de yi­ne de söz edilmesi ge­re­ki­yor çün­kü an­cak bu şekilde, Fre­ud’un ki­şi­li­ği hak­kın­da dört dört­lük bir re­sim el­de e­de­bi­li­riz. İnanması güç ama Fre­ud çok za­man har­ca­dı­ğı occult fe­no­me­nlere ger­çek­ten i­na­nı­yor­du. Ço­ğu bil­gin­ler onun bu konulara şüp­heyle baktığına i­na­nı­yor­lar a­ma be­lir­li olaylara kar­şı a­çık ol­du­ğu­ da bi­li­niyor. Bir diğer önemli Freud bi­og­rafı o­lan Pe­ter Gay ki­ta­bın­da Fre­ud’un çeşitli “do­ğa üs­tü” fe­no­men­le­rin do­ğal yollardan a­çık­la­na­bi­le­ce­ği­ni dü­şün­dü­ğü­nü id­di­a e­di­yor, be­lir­li şart­lar al­tın­da dü­şün­ce nak­li­nin ger­çek­le­şe­bi­le­ce­ği­ne i­na­nı­yor­du. Fre­ud’un oc­cul­t konulara i­nan­ma­sı konusunda Er­nest Jo­nes de­ği­şik bir düşünceye sa­hip. Fre­ud’un saf­lı­ğından söz etmesi­ne kar­şın baş­ka bir­şe­y de id­di­a e­di­yor; Jones’un dü­şün­ce­si­ne gö­re Fre­ud’un pa­ra­nor­ma­le o­lan i­nan­cı­nı des­tek­le­yen ve­ya ya­lan­la­yan ka­nıt­lar ay­nı sa­yı­da; dav­ra­nı­şı­nı “Şüp­he i­le saf­lık a­ra­sın­da şa­ha­ne bir te­red­düt” o­la­rak ni­te­len­di­ri­yor. Jo­nes’un dü­şün­ce­si­ni şöy­le ö­zet­lenebilir; "Fre­ud’un i­nanç is­te­ği i­le i­nan­çsızlığı de­vam­lı bir sa­vaş i­çer­sin­deydi ve ka­rar­sız­lı­ğı bu ko­nuda yaz­dı­ğı ya­zı­lar­da bel­li ol­maktadır." Ya­zı­mı­zın a­ma­cı Fre­ud’un ne de­re­ce­ye ka­dar pa­ra­nor­mal fe­no­men­le­re i­nan­dı­ğı­nı or­ta­ya çı­kar­mak de­ğil, demiştik. Böy­le spe­kü­las­yon­la­rı bil­gin­le­re ve bi­og­ra­fi ya­zan­la­ra bı­ra­kı­yo­ruz.Ya­zı­mı­zın a­ma­cı, Fre­ud’un do­ğa üs­tü o­lay­lar o­la­rak ni­te­len­dir­dik­le­ri eğer mo­dern psi­ko­a­na­li­ti­k yaklaşımlarla da­ha a­çık­lan­say­dı Fre­ud örneğin bü­yü­ye i­nan­maz­dı şeklindedir.

"Telepati ancak duygusal bağları olan insanlar arasında mümkün olabilir." Fre­ud pa­ra­nor­mal i­le ilk de­fa 1905 yı­lın­da il­gi­len­di. Bu ko­nu ü­ze­rin­de­ki son ya­zı­sı ise1932´de ya­yın­lan­dı. A­ra­da­ki yıl­lar­da mes­lek­taş­la­rı i­le bir­lik­te (öncelikle Carl Gustav Jung ve San­dor Fe­renc­zi) oc­cul­t´u a­raş­tır­mak için çok za­man ve e­ner­ji har­ca­dı. O yıl­lar­da çok kul­lan­dı­ğı bir cümle vardı; “Gök­yü­zün­de ve dün­ya­da dü­şü­ne­bil­di­ği­miz­den çok da­ha faz­la şey var.” OYsa, ne o­lur­sa ol­sun o za­man tanık ol­unan ve­ye duy­ulan hiç­bir o­lay bu­günün önemli pa­rap­si­ko­logları ta­ra­fın­dan cid­di­ye a­lın­maz çünkü günümüzde bu o­lay­la­r farklı yaklaşımlarla de­ğer­len­di­riliyorlar. Fre­ud´un ö­zel ko­nuş­ma­la­rın­da ve ya­yın­la­n­mış o­lan ya­zı­la­rın­da ta­rif et­ti­ği oc­cult fe­no­me­ni­ i­ki bü­yük gru­ba a­yır­mak müm­kün: Rü­ya i­le bağ­lan­tı­lı fe­no­men­ler ve uyanık hal­de­ki fe­no­men­ler. Bu iki grup “ke­ha­net” ve “te­le­pa­ti” diye alt­ grup­la­ra ay­rı­lıyor. Fre­ud ay­nı za­man­da ba­tıl inançlarla da il­gi­len­miş, ya­ni raslantısal o­lay­la­rın gizli bir an­la­m taşıdıklarını ve ge­le­ce­ği gös­te­re­bi­ldikleri ile ilgili inanç­ları da araştırmıştı. Ba­tıl i­nançlar oc­cult fe­no­me­­ne da­hil ol­ma­ma­sı­na rağ­men yi­ne de gözardı edilmemesi ge­re­ki­yor çün­kü do­ğaüs­tü bir­şey­le bağ­lan­tı­lı; Fre­ud te­le­pa­ti­yi şöy­le yorumluyordu; "Bir o­lay i­ki in­san bey­ni a­ra­sın­da bir an­da nak­le­di­li­yor, te­le­pa­ti i­le birbirine bağ­lı olan in­san­la­rın a­ra­sın­da çok kuv­vet­li du­yu­sal bağ­ların ol­ma­sı lazım ve nak­le­di­len o­lay ne­ga­tif duy­gu­lar­la do­lu ol­ma­lı". Bu ta­nım­la­ma güncel pa­rapsi­ko­log­lar ta­ra­fın­dan yapılan tanımdan çok fark­lı; on­la­ra gö­re te­le­pa­ti “bir baş­ka in­san zih­ni­nin i­çe­ri­ği­ni ve du­ru­mu­nu o­la­ğandışı an­la­ma duy­gu­su­dur.” Fre­ud te­le­pa­ti­nin (e­ğer ger­çek­ten böy­le bir­şey var­sa) ana­li­tik or­tam­da çok ya­rar­lı o­la­ca­ğı­na i­na­nı­yordu. Tek­nik hak­kın­da­ki ya­zı­la­rın­da Fre­ud şu­nu diyordu; ”Bir a­na­list kendi bi­linç­siz­li­ği­ni, has­ta­nın bi­linç­siz­li­ği­ne doğ­ru kar­şı­lı­yı­cı bir or­gan gi­bi kul­lan­ma­lı.” Baş­ka psi­ko-a­na­list­ler de ay­nı dü­şün­ce­dedir. He­le­ne De­utsch ve İst­vun Hol­lus (Fre­ud’un ya­şıt­la­rı) oc­cu­lt´un psi­ko-a­na­liz­de­ki ro­lü hak­kın­da kuramlar ileri sürerer, ya­yın­la­dı­lar. Fre­ud i­le il­gi­si ol­ma­yan psi­ko a­na­list­ler bi­le bu ko­nuy­la il­gi­len­diler. Öte yandan, Fre­ud hiç­bir za­man düşünsel fe­no­me­nin bi­lim­sel açı­kla­ma­sı­na kar­şı eğilimli ol­du­ğu­nu in­kar et­me­di. Ne o­lur­sa ol­sun ilk ön­ce tıp eğitimi almış bir dok­tordu; psi­ko-a­na­li­zin ken­di üzerinde ma­te­rya­list ve me­ka­nik etkiler oluşturduğunu belirtiyordu. Bun­a rağ­men düşüncenin ve ru­hun bi­lin­me­yen yönle­ri­ni a­ra­ma­ya ra­zı ve hazırdı. Man­tık­lı a­çık­la­ma­la­ra kar­şın, oc­cul­t´a yönelmeye ses çıkarmıyordu. Örneğin, Fre­ud te­le­fo­na ben­zet­erek, dü­şün­ce nak­li­ne fi­zik­sel bir te­mel o­luş­tur­ma­ya ça­lış­tı. Bel­ki bu örnek, te­le­pa­ti­de de kul­la­nı­la­bi­lir. Fre­ud nak­le­di­len dü­şün­ce­le­rin ya­da zi­hin­sel sü­reç­le­rin bir fi­zik­sel sü­reç i­çer­sin­de dal­ga­lara ya­ da ı­şın­lara dö­nüş­tü­rü­le­bi­le­ce­ği­ni id­di­a et­ti. I­şık­lar ve­ya dal­ga­lar he­def­le­ri­ne u­laş­tık­tan son­ra o­ra­da yi­ne or­ji­nal du­rum­la­rı­na dönüşüyorlar veya çe­vi­ri­li­yor­lardı.

Yale Üniversitesi, Silliman College´de hazırlanmıştır.

Lisedeki kimya öğrencilerinin büyük bir çoğunluğunun felaketi olan kimyasal elementler tablosu yani Periyodik Tablo, bilimin sıkıcılığının ve zorluğunun simgesi olarak anlaşılmaz bir hiyeroglif şeklinde görünür. Fakat fizikçiler için Periyodik Tablo dünyadaki tüm elementlerin kimyasal kodlarını deşifre eden bir sözlüktür yani Champillion´un hiyeroglifleri deşifre ettiği Rosetta Taşı´nı simgeler. New York, Ithaca, Cornell Üniversitesi´nden fizikçi Francis DiSalvo;"Daha önce, şimdi mevcut olan ya da olacak olan tüm elementler Periyodik Tablo´da bulunmaktadır" demektedir. Her geçen yıl DiSalvo ve meslekdaşları, yeni ve değeri gittikçe artan elementlerin toplandığı Tablo aracılığı ile kimyasal elementleri incelemede ve kullanmada ustalaştılar. Maden alaşımları kendilerini onarırlar ve maddeler kas, kemik, kabuk gibi organik dokular üzerindeki suni değişimler yaratabilirler ve çevrelerine karşılık verirler. Bazı elementler kendi doğası ile rekabete girerler ve gelişime açıktırlar. Bazıları kullanımdadır ama bazıları halen denenen bu fütüristik yeni, daha güçlü ve daha dayanıklı elementler gelecekte varolacaktır ve çevreyi atalarından daha az kirletecektir. Ve bu maddeler yani elementler, taşın, bronzun ve demirin kendi çağlarını ifade ettiği gibi yaklaşan ve içinde bulunduğumuz çağı ifade ederler. Madde Çağı modern zamanlar için iyi bir lakaptır.

Element icat edenler

New Jersey, Yeni Teknoloji Doğal Bilimler Araştırma Bölümün´den kimyager Robert Laudise 20 yıl evvel yeni elementlerin Tanrı ya da iyi bir raslantı nedeniyle ortaya çıktığını söylüyordu. Fakat şimdiki bilimadamları yaratıcılık dışında kalan raslantılara pek kulak asmıyorlar veya en azından raslantıyı, atomlar, moleküller, kristaller ve hatta yaşayan dokuların arkasındaki yapısal karışık elementlerin geliştirilmesiyle elde ediyorlar. Northwestern Üniversitesi´nden Greg Olson mühendislerin elementlerin varlığı ile fazla sınırlı olmayacaklarını belirtiyor ve; "onlar sahip oldukları elementlere göre herşeyi icat edecek güçteler" diyor. Yeni elementler bulmak, yeni bir buluş türü örneğidir. Raslantılara dayalı körü körüne araştırma yapan bilimadamları çağı, bugün için etkili ve mantıklı yaklaşımlardan çok uzaktadır. Araştırmacılar metalurji aracılığı ile yeni elementleri sistematik olarak icat ederler ve farklı kimyasal bileşimleri göstermek için imkan bulurlar. Yeni elementleri uygulama imkanları ve potansiyel değerlerini belirleyen bilgisayar çıktıları, aday elementlerin gerçekliklerine karar vermede araştırmacılara yardım eder.

Terminatör gerçek olabilir

Greg Olson´un tutku dolu ünlü projesi "Yok Edici 3" adıyla tanınır; "Terminator 2" filminde yer alan hayali metalden esinlenilen gösterişli madensel alaşım, biyolojik maddeleri taklit edecektir. Filmdeki cani robot, insan dahil her şekle girebilen bir metalden yapılmıştır. Parçalara ayrıldıktan sonra bile kendini birleştirir. Hayal edildiği kadar esnek ve güçlü, gerçek bir metal yaratmak için Olson ve ekibi metalin parçalara ayrılmadan önce kırık kemikleri tamir eden ve aynı yöntemle darbelerin oluşturduğu hasarı onarmak için kendini tekrar yenileyebilen mikroskopik bir anatomiye sahip maden alaşımlarının peşindeler. Gerçekte bu araştırma için en uygun örneklerden birisi deniz kabuklarıdır. Kabuklu deniz hayvanları, mikroskopik taş tahta benzeri, kabuklar şeklinde kolay kırılır bir seramik madde ile (kalsiyum karbonattan meydana gelen taş veya tebeşir gibi) protein karışımının veya bir tür harçla güçlenir. Dış darbeler başladığında bu harç, bir köprü yapılması ve iki kenarının halatlarla çekilmesi gibi organları birbirine bağlayan bağları gerer.

Poster televizyonlar

Olson ve ekibi, protein harcı rolünü oynayabilen şekilsel hafızalı bir maden alaşımı ile hareket eden ve basit bir maden alaşımını biraraya getirip, katlamaya çalışıyorlar. Yeni metal kırılmaya başladığı zaman şekilsel hafızalı maden alaşımı ilk olarak darbelere karşı bir köprü olacak ve sonra ısındığında darbenin kaynak yerlerini gererek değişen şekli eski haline getirecektir. Bu tür bir alaşım, en güç koşullarda bile kusursuzca çalışan ve metal bölümlerine kesin güvenilen uzay araçlarında ve genetik insan fabrikalarında kolayca kullanılacaktır. Bu tür maddeler için etkili ve ucuz kimyasal taslaklar geliştirmek için bilgisayarlar sayesinde artık olasıdır, eskiden yeni karışımlar için taslak çıkarma yöntemi sınırsız sabır ve iyimserlik gerektiriyordu. Daha kuramsal yaklaşımlar bilgisayarlar tarafından kolayca yapılmaktadır. Fakat araştırma çok düşündürücü olduğu gibi, çok büyük bir konsantrasyon ve titizlik içerir. Bu noktada, silikon türü yarı ileticilerin elektronik özellikleriyle, plastiklerin mekanik ve özel işleme tabi tutulan özelliklerini birleştiren elementsel, organik transistörler, Laudise Yeni Teknoloji Merkezi´nde denenmektedir. Deneme yoluyla elementler incelenmekte ve en iyi birleşimde iyi sonuç veren beklenmedik bir moleküllü düzenin devam etmeye çalışması herkesi şaşırtmıştır. Laudise´de dergi, gazete ya da kitap türü elektronik kağıtlar ve herhangi bir yere asılarak bir poster gibi açılabilen bir televizyon ekranı türündeki ürünler deneniyor ve yeni organik elementlerin bulunmasına uğraşılıyor.

İki kat güçlü ama halı kadar hafif çelik

California Üniversitesi´nden Prof. Marvin Cohen yeni elementleri arayan diğer bir araşırmacıdır. 1960´larda Cohen, bilgisayar destekli yeni elementlerin özellikleri hakkında inanılır kehanetleri kovalıyordu. Cohen; "Daha önce görülmemiş elementlerin varlığını önceden haber verebiliriz, atomik yapıları (hala var olmamış) incelerim ve bu yapılar iletken madde olacaksa önceden bildiririm." diyordu. Cohen´in dikkat çeken kehanetlerden birisi bor, nitrojen ve karbon gibi atomlardan oluşmuş küçük silindir ve borularla ilgiliydi. Bunun sonuçları 1990´larda piyasaya çıktı, bir dizi kimyasal reaksiyon oluşturularak, inanılmaz derecede güçlü kabloların kullanıma girdi, daha sonra Olson, bu yaklaşımı kendi araştırmasında ele aldı ve çelik üzerinde denemeler yapmaya başladı. Meydana çıkan deneysel çeliğin geliştirilen hali bile bugün mevcut olanlardan iki kat daha güçlü ve hafiftir ve örneğin bir araba yapmak için gereklidir. Ayrıca bu tür bir çelik çevre için bir nimettir çünkü hafif araçlar az yakıt tüketecektir. Olson ve meslektaşları iki kat güçlü çeliği hala tamamlayamadılar ama çalışıyorlar ve başaracakları kesin gibi…

Tüm insanlardan daha hızlı bir bilgisayar

Bir bilgisayara metalurjik madenlerden her birini matematiksel yolla programlandığınızda madde alaşımları tamamen değişir. Cohen ve meslektaşı Steven Louise, küçük tüpler boyunca hareket eden elektronları hesapladıktan sonra, akıllı kabloların yeni bir bilgisayar türünün içinde yer alabileceğini anladılar. Nöronların beynimizde birleşmesi gibi karışık şebekelerin birleşmesi örneğinden yola çıkan Cohen, mikroskobik tünellerle dolu olan 3 şarap şişesi büyüklüğünde bir bilgisayarın dünyada tüm insan beyinleri kadar hesap yapabilecek kadar güçlü olacağı kuramını ortaya attı. Cohen´in Berkeley´den arkadaşı olan Alex Zettl, gerçekten elektriksel sinyaller alan ve gönderebilen bir model geliştirdi. Burada voltaj ve verimlilik önemsizdi. "Bu sadece masamın üzerinde duran rasgele bir bilgisayardır." diyordu. Zettl, bir diğer bilgisayarın yardımıyla, meydana gelen elektronojik kargaşalığı çözmeye çalıştı. Karmaşıklığın kapasitesi hiçbir zaman bulunamıyordu. Fakat Zettl, bugünün PC´leri gibi yılda bir modası geçen bir bilgisayar yerine yaşlandıkça kendisini geliştiren bir bilgisayarın peşindeydi ve hala da peşinde. Ama bu buluşun, Bill Gates´in hiç hoşuna gitmeyeceği kesindir. Yeni bir teknolojik element, kayak sporunda kullanılıyor. Bu yeni element bir pizo-elektrik seramiktir. Büküldüğünde ya da sıkıştırıldığında bir elektrik şarjı ortaya çıkarır. Pizo-elektrik şeritler, kayak takımında ayağı bağlayan parçanın önüne yerleştirilir. Meyilli yüzeyden gelen titreşimler kayağın hacmi içerisine dağılan ısı enerjisinin içinde elektrik enerjisine dönüşür. Kayakçı artık daha fazla kontrole sahiptir, uyarıldığı anda dengesini yitirmeye başladığını ve düşeceğini önceden anlayabilir.

Kayakçıları kurtaran element

Pennsylvania Eyalet Üniversitesi´ndeki Madde Araştırma Laboratuarı´ndan Thomas Shrout ve Seung-Eek Park, daha yetenekli yeni pizo-elektrik elementlerin peşindeler. Bu yılın başlarında, yeni kristallerin keşfiyle, pizoelektrik madde olarak bilinen elementin 10 kat ötesine geçtiklerini belirttiler. Diğer bir fizikçi olan Robert Cross yeni kristallerin suni kas yaratmada kullanılabileceğini söylüyor. Elektriksel bir alan olan nabzı doğru örnek olarak veriyor. Yeni elementler, suni ayak, parmak ve kolların görev yapması sırasında kasma ve genişleme işlevlerinde kullanılabilir. Cross´a göre binalara içine girip dolaşabilen ve böcekler gibi kanatlarını çırpan uçan küçük araçlar bu şekilde yapılabilir. Bilimadamlarına ve mühendislere inanıyorsanız, kontrollu seramik titreşimini icat etmek, öncü olarak kayaklarda kullanmak, gelecekteki uçan robotları oluşturacaktır. Yakın gelecekte yapılan bahçelerin çoğu etkili elementlerle kuşatılacaktır. Bu akıllı elementler tarafından gönderilen ve alınan sinyaller, gerekli onarım ve bakım işini programlayıp, denetleyen ve sorun çıkmadan önce uyaran merkezi bir bilgisayarla desteklenebilirler. Sonuç, yaşayan bir canlı gibi düşünen ve tepki gösteren bir kenti ortaya çıkaracaktır.

"Yoruldum" diyen metallere doğru

Bu fütüristik görüş dünya çevresindeki birçok araştırmacının toplu çabalarıyla yavaş yavaş şekil alıyor. Vermont Üniversitesi´nden Peter Fuhr ve meslektaşları göçüklere yol açan küçük çatlakları, aşırı yükün oluşturduğu sarsıntılara ait titreşimleri devamlı gözden geçiren, sinir sistemine benzeyen elektronik bir ağla barajları, köprüleri ve binaları sürekli denetleyen bir elektronik yöntemden söz ediyorlar. Kısaca, bu yapılar kendi sağlıklarına dikkat ediyorlar. Maryland Üniversitesi´ndeki Kuvvetli Elementler ve Yapı Araştırma Merkezinin müdürü olan James Sirkis; "´Aman diyebilen yapılara sahip olacağız." diyor. Symyx Teknolojisi´nde element taslağına yeni yaklaşımlarda bulunuluyor. Strateji basittir. Bir avuç kimyasaldan birçok farklı element elde edilmesi, tıpkı zekanızın bir araya getirip, hızlı bir şekilde ilginç ve yararlı özellikleri test etmesi gibidir. Yöntem, her kombinasyonda uygun oluşumlar yaratır. Birleştirici sentez çevresindeki bir element, bilimsel, teknolojik ve endüstriyel değerlere sahipse olay yaratabilir. Symyx´deki Teknik Büro Şefi Harry Weinberg´e göre ince bir silikon parçası üzerinde 2500 farklı elementi sentezlemek ve bunların bir ya da iki gün içinde yararlı özelliklerini bulmak bilim adamlarınca mümkündür. Bir elemente yaklaşım oranı yaklaşık 2500 kezdir. Bu teknik Symyx için ticari yönden öncelik taşır, Weinberg ümitli görünüyor. Potansiyel ticari uygulamalarla bu tür bir element, bilgisayar göstergelerinde ve ışık panellerinde kullanılan ışıklı elementin yeni bir çeşididir. Yeni elementleri bulma alanına giren tüm araştırmalar bile Periyodik Tablo´a hala gizli kalan hazineleri hala tamamiyle açığa çıkaramamıştır. Cornell Disalvo´ya göre bu zorunludur; "Bu Tanrı tarafından verilen bir bilmecedir. Ve bilimin karşılaştığı en heyecan verici beyin bulmacalarından birisidir." Bilgisayar destekli fikirler, biraz şans ve belli oranda tahminle element araştırmacıları ve mühendisler bizlere akla hayale gelmeyen yeni bir dünyayı sunabilirler. Geleceğin akıllı elementleri yaşamımızın bir parçası olacaktır